W moim sercu zawsze będzie miejsce dla dziadka.

Moja mama pochodzi z okolic Wrocławia, z małej wioski pod Świdnicą, aby być dokładnym. Zawsze byłem bardzo związany z dziadkiem, ojcem mojej mamy. Od dziecka zabierał mnie ze sobą wszędzie, nawet do pracy. Uwielbiałem słuchać, jak opowiada różne historie, wspomnienia i przeżycia z całego swojego życia.

Pewnego razu zapytałem go, czy widział kiedykolwiek krasnoludki. Odpowiedział, że nie, ale za to spotkał wiedźmy, a nawet strzygi. Nie znałem tego słowa, więc poprosiłem o wyjaśnienie. Powiedział mi, że to czarownicy, którzy potrafią przybierać postać zwierząt, a nawet latać.

Opowiedział mi, że po służbie w wojsku pracował jako stróż na polu kukurydzy pod Świdnicą. Jego zadaniem było pilnowanie, żeby nikt nie kradł plonów. Pewnej nocy, gdy miał dyżur, przyszedł na pole około dziewiątej. Od razu poczuł, że coś jest nie tak. Powietrze było ciężkie, mroźne, a pełnia księżyca rzucała dziwne światło.

Jak zwykle obszedł pole. Po północy usiadł na krześle, ale zmęczenie wzięło górę i ogarnęła go silna senność. Wtedy właśnie poczuł, że coś złego się wydarzy. Przebiegły go ciarki, jakby coś niewidzialnego się zbliżało.

Nagle usłyszał kroki między kukurydzą, jakby ktoś chodził po polu. Chwycił karabin. Jako były wojskowy umiał obchodzić się z bronią, a w tamtych czasach każdy sam dbał o swoje bezpieczeństwo. Wymierzył w głąb pola i krzyknął, kto tam się kręci. W odpowiedzi usłyszał tylko śmiech, który przemieszczał się z miejsca na miejsce, coraz bliżej.

Zebrał się na odwagę i wszedł między rośliny z gotową bronią. Nagle zobaczył świnię, która wybiegła z zarośli. Pomyślał, że to zwykłe zwierzę, więc ruszył za nią. Gdy już miał ją złapać za ogon, świnia stanęła na tylnych nogach i dalej uciekała. Dziadek zamarł w bezruchu, nie wierząc własnym oczom.

Wycelował, żeby strzelić, ale zanim zdążył pociągnąć za spust, zwierzęciu wyrosły skrzydła i z głośnym chichotem wzbiło się w powietrze. Wtedy strach całkowicie go sparaliżował. Karabin wypadł mu z rąk i uderzył go w stopy. Ból przywrócił go do rzeczywistości. Przeżegnał się, podniósł broń i uciekł do domu, wciąż w szoku.

Mówił mi, że wcześniej tylko słyszał opowieści o strzygach, ale nigdy nie sądził, że sam takiego spotka. Nawet teraz, gdy o tym opowiada, dostaje gęsiej skórki. A ja mu wierzę, bo gdy mówi, jego wzrok staje się nieobecny, jakby znów był tamtej nocy.