Jedyna, ukochana

Drogi dzienniku,

Drobny deszcz siekł po twarzy, wbijając się w oczy. Kinga wracała do domu, myśląc tylko o tym, by już znaleźć się w cieple. W głowie miałam mgłę, a myśli rozłaziły się jak stara, zużyta kołdra. Omijając kolejną kałużę, o mało nie poślizgnęłam się na rozmokłym błocie przy krawężniku. „Dość już tych wysokich obcasów. Nie jestem już nastolatką. Czas przerzucić się na wygodniejsze buty.”

Wreszcie – blok. Kinga wcisnęła kod w domofon. W nos uderzył zapach suchego, zakurzonego ciepła od kaloryfera, który mimo wiosny grzał na pełnej mocy. W zimie byłoby to na miejscu. Windą wjechała powoli na piąte piętro. „Czyżbym chorowała? Zupełnie brak sił” – pomyślała, opierając się o ścianę kabiny.

W przedpokoju osunęła się bezwładnie na pufę, oparła plecami o ścianę i zamknęła ciężkie powieki. „Jestem. W domu!” – westchnęła i natychmiast zapadła w ciemność, pozbawioną dźwięków i zapachów.

– Mamo, czemu siedzisz po ciemku? Źle się czujesz? – Od głosu Karola drgnęła, ale oczu nie otworzyła.

– Nie, synku. Po prostu jestem zmęczona – wyszeptała, ledwo poruszając językiem.

Czuła, że syn stoi i patrzy. Kinga z trudem rozkleiła powieki, ale Karola nie było, za to w kuchni paliło się światło. Zrzuciła buty, poruszyła palcami stóp, wreszcie wolnych od ciasnoty, i wstała. Nagle zachwiała się w stronę wieszaka.

– Mamo! – Karol podbiegł i złapał ją, zanim upadła.

– Coś mi się zakręciło w głowie.

Pomógł jej dojść do kanapy w salonie. Kinga usiadła, odchyliła się i wyciągnęła nogi. „Boże, jakie to przyjemne!” Oczy same się zamknęły… W następnej chwili drgnęła, wyrwana z półsnu, i spotkała się z pełnym niepokoju wzrokiem syna.

– Mamo, wszystko w porządku?

Skinęła głową i poprosiła o gorącą herbatę. Karol niechętnie wyszedł do kuchni.

Przypomniała sobie, jak w pracy ocknęła się na podłodze gabinetu. Zupełnie nie pamiętała upadku. Wtedy też zrzuciła to na zmęczenie. „Czuję się jak staruszka, a mam ledwo trzydzieści dziewięć lat. Może jednak coś ze mną nie tak? Jutro pójdę do przychodni.” Kinga westchnęła i poszła do kuchni.

– Jesteś blada. Boli cię głowa? – Karol postawił przed nią kubek parującej herbaty.

Wymusiła uśmiech.

– Tylko zmęczenie, ta pogoda, deszcz… – Wzięła mały łyk. – Jadłeś coś?

– Tak, mamo. Muszę jeszcze odrobić lekcje.

– Idź, już dobrze. – Kinga sączyła herbatę małymi łykami. Potem przebrała się w wyświechtany, mięciutki szlafrok i zajrzała do pokoju syna. Karol siedział pochylony nad książką. Serce zalała czułość. Najdroższy, ukochany, jedyny – a już taki dorosły. Zamknęła cicho drzwi.

– Doktorze, co ze mną? Może witaminy trzeba przyjmować? – Następnego ranka Kinga siedziała w gabinecie lekarskim. Wyspała się, ale wciąż czuła się wyczerpana.

– Zobaczymy. Oto skierowanie na badania i rezonans. Proszę przyjść z wynikami. I nie zwlekać. Czy w rodzinie były przypadki nowotworów, udarów?

– Tak. Ojciec miał raka, matka zmarła na udar. Czyli to może być… Mam syna w szkole. Poza mną nie ma nikogo. Nie mogę umrzeć! – Jej krzyk odbił się od ściany, wrócił i utknął w gardle.

– Nie wybiegajmy tak daleko. Predyspozycje są, ale jest pani jeszcze młoda… Proszę przyjść z wynikami. Na razie dam zwolnienie, niech pani odpocznie.

– Mamo, byłaś u lekarza? Co powiedział? – Gdy Karol wrócił ze szkoły, Kinga była już w domu i gotowała zupę.

– Nic konkretnego, skierował na badania. Jutro mnie nie budź.

Patrzyła, jak syn je. „Zupełnie dorosły. A jeśli mi coś poważnego znajdą? Rak? Lepiej o tym nie myśleć.”

– Mamo, wszystko gra? Znowu się zamyśliłaś.

Drgnęła.

– Ciągle jesteś jakaś rozkojarzona – powiedział Karol.

– Tak tylko myślałam.

W nocy nie mogła zasnąć. Jak spać, gdy w głowie kłębią się czarne myśli? Nagle przypomniała sobie dzieciństwo, rodziców, jak odchodzili jeden po drugim, gdy była na studiach. Wtedy poznała Marcina. Był przy niej, wspierał. Mieszkał w akademiku, przyjechał z innego miasta. Prawie od razu się razem wprowadzili.

Gdy zaszła w ciążę, Marcin ucieszył się i od razu zaproponował ślub. Zrezygnowali z wesela. U Kingi nie było już rodziców, a matka Marcina mieszkała daleko. Odwiedzili ją później.

Oczywiście, nie obyło się bez kłótni. Nie mieli nikogo, kto by im doradził. Kinga starała się nie robić scen, gdy Marcin spóźniał się po pracy. Ale gdy Karol miał dwa lata, nagle oświadczył, że kocha inną, że odchodzi, że tak dalej nie może…

Płakała, błagała, chwytała go za rękaw. Wyrwał się, odepchnął ją i wyszedł. Kinga oddała synka do przedszkola i wróciła do pracy. Było ciężko. Karol często chorował. Brała dodatkowe zlecenia, ale pieniędzy wciąż brakowało.

Tylko raz zadzwoniła do byłego męża, gdy Karol ciężko zachorował i potrzebował drogich leków. Przesłał jej pięćset złotych i spytał, gdzie ona wydaje alimenty.

Gdy Karol podrósł i zapytał o ojca, Kinga szczerze mu o nim opowiedziała. Później wyznał, że czatował pod biurem ojca. Ale ten był tak zajęty rozmową z wysoką, długonogą kobietą, że go nie zauważył.

Karol mocno przeżył, że ojciec wymienił ich na inną. Potem spytał, czemu mama się nie maluje, nie ubiera modnie jak jego nowa żona? Jak wytłumaczyć synowi, że oszczędzała, by on nie czuł się gorszy? Że po prostu nie starczało na siebie. Bała się, że usprawiedliwienie zabrzmi jak pretensja.

A potem nadszedł bunt Karola. Odszczekiwał, był opryskliwy, walczył o swoją niezależność. Kinga znalazła w jego kieszeniach papierosy. Wtedy jeszcze raz zadzwoniła do jego ojcaKarol spojrzał na śpiącą matkę, wziął głęboki oddech i postanowił, że od teraz będzie dla niej tym, na kogo zawsze mogła liczyć.