Ostatnia wiadomość

**Ostatni list**

Kinga nigdy nie znała swojego ojca. Gdy podrosła i zapytała mamę o niego, ta tylko odparła:

– Czy źle ci się ze mną żyje?

Barbara kochała córkę, choć nie rozpieszczała. Jak nie kochać cichej, wielkookiej dziewczynki? Kinga nie sprawiała kłopotów – nie uciekała ze szkoły, uczyła się dobrze, słuchała matki.

Była zwyczajna, niczym nie wyróżniająca się. Nie każdy musi być piękny, prawda? Nigdy nie usłyszała od dorosłych, że jest śliczna czy urocza. „Jak twoja mama wyglądała w twoim wieku!” – mówili.

Mama nie używała perfum, nie malowała szyi, nie chodziła na obcasach. „Jakie obcasy? Po całym dniu przy maszynach nogi same bolą” – mawiała. Pracowała w zakładach włókienniczych. W halach było głośno, więc Barbara przyzwyczaiła się mówić podniesionym głosem, niemal krzycząc.

Po dziewatomicie mama wysłała Kingę na wakacje na wieś, do swojej przyjaciółki. Chyba miała wtedy swój romans. Córka nie przeszkadzała, ale jeszcze za wcześnie było jej o tym mówić.

– A jak się poznałyście z mamą? – zapytała Kinga ciocię Anię. – Ona jest z miasta, a ty mieszkasz na wsi.

– Twoja matka też była wiejska. Przyjaźniłyśmy się od kołyski. Dopiero potem wyjechała do miasta, dostała pracę w fabryce. Nie mówiła ci? Zawsze wstydziła się swojego pochodzenia. – Ciocia Ania westchnęła. – Ja został, zaraz po szkole wyszłam za mąż. Dzieci Pan Bóg nie dał, mąż wyjechał za chlebem i gdzieś się zawieruszył. Tak żyję sama. Matka przynajmniej zdążyła urodzić, a tu nawet porządnych mężczyzn nie ma. Wszyscy piją.

– A mój ojciec? Wiesz coś o nim?

– A czego nie wiedzieć? W fabryce same kobiety pracują. Po zmianie nie ma si wakacje do romansów. Twojej mamie jako przodownicy pracy dali mieszkanie. Nie każdemu się tak poszczęściło. A lata lecą.

Przyszedł do nich mężczyzna, mechanik. Nie przystojniak, ale facecie uroda niepotrzebna. Wśród kobiet i tak każdy jest na wagę złota. Nie wiem jak, ale twoja matka zaszła w ciążę. I to w ostatniej chwili, prawie już przekwitła.

Barbara nie grzeszyła urodą. Zalotnicy za nią nie latali. Jak się dowiedziała, że będzie dziewczynka, to jeszcze się ucieszyła. Dziewczynkę łatwiej samotnie wychować. Urodziła dla siebie. Tak to się nazywa. – Ciocia Ania westchnęła.

Z ciocią Anią rozmawiało się łatwiej niż z mamą. Nauczyła Kingę wielu rzeczy w gospodarstwie. A co innego robić na wsi? Dzieciaków było mnóstwo, ale same maluchy – nie w wieku Kingi.

Pod koniec lipca przyjechał do sąsiada nastolatek. Gdy Kinga go zobaczyła, serce zabiło mocniej. Pomagał dziadkowi w ogrodzie, nosił wodę z rzeki, a Kinga obserwowała go przez okno.

Pewnego razu, gdy zobaczyła, że idzie nad rzekę, chwyciła ręcznik i pobiegła za nim. W połowie drogi dopiero przypomniała sobie, że nie włożyła kostiumu, ale nie było sensu wracać. Usiadła na trawie nad brzegiem i patrzyła, jak nurkuje, wypływając na powierzchnię. On też ją zauważył.

– Czemu siedzisz? Woda ciepła! – krzyknął do Kingi.

Zaczerwieniła się, chciała odejść. Ale nagle wyszedł z wody i podał jej lilię, pachnącą rzeką i mułem.

Kinga w zamian dała mu swój ręcznik. Rozmawiali. Michała rodzice wysłali na wieś do dziadka, bo sami się rozwodzili i dzielili majątek.

– Co robisz jutro? – zapytał Kingę.

– Nic, pomagam cioci Ani w domu. A co? – A jej serce waliło jak oszala. Nigdy wcześniej tak nie rozmawiała z żadnym chłopakiem.

– Chodź ze mną do lasu, grzyby już poszły, a dziadek ma nogę obolałą.

– Chodźmy – odparła, rumieniąc się.

– Tylko wcześnie, po rosie. Zagwizdę ci – powiedział Michał.

Wracali do domu razem. On strącał pokrzywy patykiem wzdłuż płotu, a ona niosła mokry ręcznik na ramieniu i wydawało jej się, jakby ją obejmował.

Kinga obudziła się przed świtem. Co chwilę zerkała na zegar, ale wskazówki wlokły się niemiłosiernie.

– Czego się wiercisz? – spytała ciocia Ania, przeciągając się głośno. – Śpij, jeszcze ciemno.

– Idę z Michałem po grzyby, boję się przespać – szczerze przyznała Kinga.

Ciocia wstała, stękając, przyniosła z komórki gumowce i ubranie w koszu.

– Nie założę tego. Będę wyglądać jak straszydło – uparła się Kinga.

– Zakładaj, głuptasie. W lesie są żmije, komary i kleszcze. I włosy schowaj pod chustkę.

Kinga niechętnie włożyła szerokie spodnie i koszulę, spojrzała w lustro i przeraziła się. Jak prawdziwa strachucha. A pod oknem rozległo się gwizd. Nie było czasu na przebieranie. Chwyciła koszyk i wybiegła na podwórze. Michał z zadowoleniem obrzucił ją wzrokiem. Sam był ubrany identycznie.

W lesie Michał zbierał grzyby, a Kinga nie widziała ani jednego.

– Zbierałaś kiedyś grzyby? – spytał Michał.

Kinga zawstytowana pokręciła głową.

– No to wiadomo – westchnął Michał i zaczął jej pokazywać, jak szukać grzybów, które są jadalne, a których lepiej nie ruszać.

Znajdował grzyb, pokazywał jej, a sam szedł dalej. Wkrótce Kinga też zaczęła je dostrzegać.

– No, dopiero się rozgrzałaś – pochwaliła ciocia Ania, widząc pełny koszyk. – Zrobię zupę, a wam z mamą ususzę. Zimą będziecie jeść i wspominać lato.

A pod oknem znowu rozległ się gwizd.

– Biegnij. Narzeczony pewnie na kąpiel cię woła.

Kinga poczerwieniała i poszła po kostium.

Tak upłynął cały miesiąc – chodzili razem do lasu, nad rzekę, do sklepu. Kinga zakochała się od pierwszego wejrzenia. Przy Michalu serce zamierało, a od przypadkowego dotknięcia drżała jak osika. W nocy śniła o nim, rano nie mogła się doczekać, by go zobaczyć.

Niepostrzeżenie minął sierpień, przyjechała mama.

– Czym ty ją tu karmiłaś, Anka, że tak się zaokrągliła?I w końcu, gdy uścisnęli swoje dziecko po raz pierwszy, Kinga zrozumiała, że nawet najciemniejsze chwile przeszłości były tylko drogą prowadzącą do tego światła.