Zator na drodze

**Korek**

Samochody stały w martwym korku, zwartymi rzędami. Ani w tę, ani w drugą stronę nie było ruchu od ostatnich trzydziestu minut. Szyby podniesione do góry, bo klimatyzacja działała na pełnych obrotach. Na zewnątrz panował nieznośny upał – ponad trzydzieści stopni, tak jak zapowiadali w radiu.

Powietrze falujące nad nagrzanym asfaltem drżało, tworząc miraże. W środku „Toyoty” było chłodno, ale siedzenie bez ruchu, wpatrywanie się w ten zamrożony kadr krajobrazu, zaczynało działać na nerwy.

Weronika odkręciła zakrętkę plastikowej butelki i pociągnęła kilka łyków. Marek zauważył, że wody zostało mniej niż jedna trzecia. Weronika piła często, nie proponując mu ani razu. Odrzuciłby oczywiście, ostatni łyk i tak oddałby jej. Ale ona zachowywała się, jakby w samochodzie był sam.

*„I ile to jeszcze potrwa?”* – zapytała Weronika zirytowana.

To były jej pierwsze słowa od wyjazdu z działki. Jej milczenie gorsze było od krzyku. Wolałby, żeby wrzeszczała. Nie kłócili się, ale gdy tylko coś poszło nie po jej myśli, Weronika zamykała się na długie godziny, nawet dni, pokazując swoją postawą, że to on zawinił. Przepraszał, słuchał monotonnego wykładu, aż w końcu się godzili.

*„Co tak siedzisz? Zrób coś!”* – rzuciła mu znów Weronika, jakby to on winien był korkowi na obwodnicy.

Tym razem on milczał. Nie wiedział, co powiedzieć ani zrobić.

*„Po co w ogóle pojechaliśmy na tę głupią działkę? Ty to jeszcze, ale ja? Żeby siedzieć po drugiej stronie płotu, gdy ty pieścisz się z córką? Lepiej bym zrobiła zakupy. Albo poszła z Kasią na lody.”* – Weronika prychnęła nosem.

*„No i proszę, nos zatkany. Jeszcze tylko zachorować od tej klimy.”* – znów jęknęła.

Marek wyłączył klimatyzację.

*„Żartujesz sobie? W minutę się tu ugotujemy. Chcesz, żebyśmy się udusili?”* – warknęła.

Nie pamiętał, by kiedykolwiek mówiła aż tyle. To go zaskoczyło i zaniepokoiło. Nic nie odpowiedział, włączył klimę z powrotem. W międzyrzędziu szedł mężczyzna – nie doszedł do ich „Toyoty”, tylko wsiadł do auta w sąsiednim pasie.

*„Widziałeś? Może sprawdzał, dlaczego stoimy?”* – zasugerowała Weronika.

*„Może.”* – przytaknął Marek.

*„No to czego czekasz? Idź, dowiedz się.”* – rzuciła, nie patrząc na niego.

*„Co mam sprawdzić? Korek może ciągnąć się kilometrami. Myślisz, że on zdążył tam i z powrotem w pół godziny? Wątpię.”* – spojrzał na nią i znowu poczuł się winny.

*„No ale nie możemy tu stać w nieskończoność. W końcu ruszymy. Wszyscy siedzą cierpliwie. To obwodnica, nie jakaś boczna droga.”* – umilkł. Weronika też milczała, wpatrzona przed siebie.

*„Dobrze.”* – Marek wysiadł.

Obejrzał się – zwarty sznur samochodów ciągnął się tak samo daleko z tyłu, jak i z przodu. Mężczyzna wsiadł chyba do czerwonego auta. Zapukał w szybę, która odsunęła się do połowy.

*„Przepraszam, pan szedł przodem? Wie pan, dlaczego stoimy?”*

*„Wygląda na to, że cała obwodnica stoi. Może wypadek albo zamach.”*

Nic nowego. Sam to przecież podejrzewał. Na zewnątrz upał był nie do zniesienia. Gdy stał pochylony przy oknie, koszula przylepiała się do pleców. Wrócił do samochodu. W radiu leciały wiadomości – ani słowa o korku.

*„No i co, dowiedziałeś się?”* – spytała Weronika.

*„Nie, stoimy w korku. Ktoś mówił o zamachu.”*

*„Wiedziałam. Po co ja się na to zgodziłam?”* – jęknęła.

Marek przyznał jej rację. Nie powinien był namawiać jej do jazdy. Gdyby został z córką na działce, uniknąłby tego koszmaru. Wróciłby wieczorem, gdy upał zelżał, a korek by się rozładował.

A wszystko zaczęło się tak pięknie…

***

Obudził go telefon. Nie spojrzał na wyświetlacz, odebrał śpiący.

*„Tato, przyjedziesz?”* – usłyszał głos Zosi.

*„Nie zapomniałeś, że twoja córka ma dziś urodziny?”* – mówiła już była żona. – *„Założę się, że nawet prezentu nie kupiłeś.”*

*„Nie, pamiętam, właśnie wyjeżdżam.”* – pospiesznie odpowiedział i otworzył oczy.

Słońce było już wysoko. Odsunął telefon od ucha – wyświetlacz pokazywał wpół do dziesiątej.

O urodzinach Zosi pamiętał jeszcze wczoraj wieczorem. Ale potem była impreza z Weroniką i przyjaciółmi, wszystko wyleciało mu z głowy.

*„Tato, nie potrzebuję prezentu, tylko przyjedź, tęsknię!”* – krzyknęła z tła córka, zanim żona rozłączyła się.

Pobrali się prawie trzynaście lat temu. Przez dziesięć żyli jak pies z kotem, męcząc się nawzajem. Nie był zakochany. Pewnego razu, jeszcze na studiach, obudził się na imprezie w łóżku ledwo znanej dziewczyny – nawet imienia nie pamiętał.

Miesiąc później znalazła go w uczelni i oznajmiła, że jest w ciąży. *„No cóż, nie jest najgorzej”* – pomyślał i powiedział, że się ożeni. Rodzice byli w szoku. Matka wątpiła, że to jego dziecko, namawiała do testu przed ślubem.

Zrobił go, ale dopiero po urodzeniu Zosi. Nie było wątpliwości – zakochał się w córce od pierwszego wejrzenia, gdy tylko wziął ją na ręce w szpitalu. Dlatego znosił kłótnie z żoną, jej zazdrość. Może znosiłby dalej, gdyby nie poznał Weroniki.

Wyniosła, chłodna, przyciągająca jak starożytna bogini. Nie awanturowała się jak była żona. Karała go milczeniem. To była jej jedyna wada. Chodziła po mieszkaniu w krótkich spodenkach i topie, drażniąc go. Marek przepraszał, nawet gdy nie czuł winy.

Zazdrościł sam sobie, że taka kobieta jest przy nim.

Po telefonie Zosi Weronika spytała, co się stało. Powiedział jej, że zapomniał o urodzinach córki.

*„Więc wyjeżdżaszI wtedy zrozumiał, że czasem szczęście trzeba znaleźć przypadkiem, ale trzymać je – już świadomie.