Narzeczony

Po kolacji Kasia usiadła na kanapie ze skrzyżowanymi nogami i wzięła książkę do ręki. Ledwo zagłębiła się w przygody bohaterki powieści, gdy do pokoju weszła mama z wibrującym telefonem. Na ekranie uśmiechała się szeroko Anka Nowak.

Kasia niechętnie odłożyła książkę i odebrała telefon, rzucając mamie wymowne spojrzenie. Ta w końcu zrozumiała, że przeszkadza, i wyszła z pokoju. Kasia nie miała wątpliwości, że mama teraz stoi pod drzwiami i podsłuchuje.

Przez pięć minut gadały z przyjaciółką o niczym. W końcu Anka oznajmiła, że zaprasza ją na urodziny – impreza miała się odbyć w sobotę w domku letniskowym.

– Przecież twoje urodziny były miesiąc temu. Czy się mylę? – zdziwiła się Kasia.

– Co za różnica? Mogę świętować je codziennie. To tylko pretekst, żeby się spotkać.

– Po co? Możemy się spotkać bez powodu – zauważyła Kasia.

– Nie, musi być nutka tajemnicy, oczekiwanie. Przyjeżdża kolega mojego Tomka z Niemiec. Nie wie, kiedy mam urodziny. Gdyby zaproponować mu zwykłe spotkanie, mógłby odmówić, ale urodziny to już coś poważnego. Daga, pamiętasz ją? Wrzeszczała z radości, gdy się dowiedziała, że przyjeżdża. Podobno jest reżyserem czy coś w tym stylu, nie ważne. W każdym razie kręci się wokół filmu. A Daga marzy, żeby grać. Jak rzep przyczepiła się do tematu, nie daje mi spokoju.

– Aha, już rozumiem. W takim razie po co ja?

– No jak to? To przecież urodziny! – Anka zaczynała się irytować niezrozumieniem.

– Żeby było więcej osób? – domyśliła się Kasia. – A czemu na działce? Przecież śnieg jeszcze nie stopniał.

– Nie bądź naiwna, Kasieńko. Żeby nie uciekł – zaśmiała się Anka, zadowolona ze swojego pomysłu. – No to jedziesz? Rozerwiemy się, zjemy kiełbaski z grilla. Mamy tam jeszcze choinkę, nie zdążyliśmy po świętach jej zdemontować. A i śniegu nawiało, pewnie byśmy i tak nie dojechali. No proszę, dla mnie? – powiedziała Anka, a Kasia wyobraziła sobie, jak przyjaciółka nadyma dolną wargę.

– Dobrze już – westchnęła Kasia.

Zgodziła się tylko dlatego, że do soboty zostały jeszcze cztery dni – w tym czasie mogło się zdarzyć wszystko. Na przykład mogła zachorować ona albo Anka, i wyjazd by się nie odbył.

Kasia odłożyła telefon i natychmiast do pokoju weszła mama.

– Gdzie cię zapraszała?

– Mamo, przecież słyszałaś – uśmiechnęła się Kasia.

Mama wcale się nie speszyła.

– No to jedź. Zawsze siedzisz w domu. Niedługo czterdziestka, a ty ciągle sama. Nie doczekam się wnuków.

– Mamo, żony nie zbiera się jak grzybów w lesie – zażartowała Kasia. – Mam dopiero trzydzieści dwa lat, całe osiem do czterdziestki. A dzieci powinny być z miłości, a nie dlatego, że ty chcesz wnuków…

Mama zacisnęła usta, machnęła ręką i wyszła, ale po chwili wróciła i znów stanęła przed Kasią.

– Całe dnie czytasz. Żyjesz cudzym życiem, a twoje mija. Książki nie pomogą ci wyjść za mąż. Czas ucieka…

– Słyszałaś, jadę. Przywiozę ci z działki wnuki – znów zażartowała Kasia.

Mama pokiwała głową z wyrzutem.

– Przepraszam – Kasia zerwała się z kanapy i przytuliła ją.

W piątek znów zadzwoniła Anka, przypomniała o wyjeździe, powiedziała, żeby ubrać się elegancko, żeby nie wyjść na prowincjuszkę przed zagranicznym gościem, i że z mężem będą pod domem punktualnie o siódmej.

– Czemu tak wcześnie? – oburzyła się Kasia.

– Droga, trzeba rozpalić w domku, przygotować jedzenie… Do wieczora ledwo zdążymy.

O szóstej rano zadzwonił budzik. Kasia nie mogła sobie przypomnieć, po co go nastawiła tak wcześnie w weekend. Wtedy weszła mama i oznajmiła, że śniadanie już gotowe.

Kasia przypomniała sobie o działce, urodzinach i jęknęła. Żegnaj, spokojny weekend. Powłóczyła się do łazienki. Gdzieś po godzinie wyszła przed blok, gdzie już czekało auto Tomka. Kasia wsiadła na tylnie siedzenie i ponuro się przywitała.

– No nie marszcz się. Możesz się zdrzemnąć po drodze – łaskawie pozwoliła przyjaciółka.

Przez całą drogę Anka trajkotała. „I jak on z nią wytrzymuje?” – pomyślała Kasia i wkrótce rzeczywiście zasnęła.

W osiedlu letniskowym było pięknie i pusto. Na działkach leżał nietknięty śnieg, tylko na drogach między domami widać było ślady opon. Więc nie będą tam sami.

W domku stała rzeczywiście wielka sztuczna choinka. Na chwilę Kasi wydało się, że cofnęli się w czasie o dwa i pół miesiąca i przyjechali na Sylwestra. Tomek od razu zajął się piecem, zapachniało drewnem, żywicą i dzieciństwem.

Zanim drzewa dobrze się rozpaliły, pod dom podjechały jeszcze dwa samochody. Kasia z Anką wyglądały przez okno, jak z jednego wysiadła para znajomych i Daga. Z drugiego – wysoki nieznajomy w okularach.

– To ten reżyser? Jakoś nie wygląda – podzieliła się wątpliwościami Kasia.

– A ty wielu reżyserów w życiu widziałaś? – spytała Anka.

Towarzystwo szło w stronę domu. Daga podskakiwała jak młoda koza, zapadała się w śnieg i śmiała. Jej głośny śmiech oznajmił wszystkim w okolicy, że przyjechała.

– Dość się gapić – powiedziała Anka i pierwsza odeszła od okna.

Poszła do drzwi witać gości, a Kasia udała się do kuchni i zaczęła wyciągać produkty z siatek.

– Twój kolega naprawdę jest reżyserem? – spytała Tomka.

Nie zdążył odpowiedzieć, gdy w domu rozległ się tupot, krzyki, a wszystko to przykrył rozentuzjazmowany śmiech Dagi. Ta od razu rzuciła się do choinki. Reżyser wnosił do kuchni torby, przywitał się z Tomkiem i skinął głową Kasi, zatrzymując na niej wzrok.

– Pomóc? – zapytał.

Do kuchni wpełzło coraz więcej ludzi, robiąc się głośno i ciasno. Wesoło trzaskały w piecu drewna. Kasia pomyślała, żePaweł wyciągnął rękę, a gdy Kasia wsunęła w nią dłoń, uśmiechnął się tak szczerze, że od razu poczuła – to nie była już ucieczka, ale początek czegoś nowego.