Zatrzymani w czasie

Korek

Samochody stanęły w martwym korku, ustawione w ciasnych rzędach. Ani w przód, ani w tył – zero ruchu od ostatniej pół godziny. Wszyscy mają szyby podniesione, bo klimatyzacja działa na pełnych obrotach. Na zewnątrz panuje nieznośny upał, ponad trzydzieści stopni, tak jak zapowiadali w radiu.

Powietrze nad rozgrzanym słońcem asfaltem falowało i drżało. W środku Toyoty było chłodno, ale siedzenie bez ruchu, wpatrując się w nieruchomy, jak zatrzymana klatka filmu, krajobraz, zaczynało irytować.

Wiola odkręciła nakrętkę plastikowej butelki i wypiła kilka łyków. Bartosz zauważył, że wody zostało mniej niż jedna trzecia. Wiola co chwilę sięgała po butelkę, nie oferując mu ani kropli. Pewnie odmówiłby, ostatni łyk i tak oddałby jej. Ale piła sama, jakby go w samochodzie wcale nie było.

— I jak długo to jeszcze potrwa? — Wiola zapytała zirytowana.

To były jej pierwsze słowa od wyjazdu z działki. Jej milczenie było gorsze niż krzyk. Wolałby, żeby wrzeszczała. Nie kłócili się, ale gdy coś poszło nie tak, Wiola milkła na długie godziny, a nawet dni, całą swoją postawą pokazując, że to Bartosz zawinił. Przyznawał się do winy, przepraszał, wysłuchiwał monotonnego wywodu, i w końcu się godzili.

— Co tak siedzisz? Zrób coś! — znów rzuciła się na niego Wiola, jakby to on był winny korkowi na obwodnicy.

Tym razem on milczał. Nie wiedział, co powiedzieć ani zrobić.

— Po co w ogóle pojechaliśmy na tę głupią działkę? Ty jeszcze pół biedy, ale ja? Żeby siedzieć po drugiej stronie płota, gdy ty się mizdrzysz do swojej córki? Lepiej bym poszła na zakupy. Albo posiedziała z Ewą w kawiarni, zjadła lody. — Wiola głośno pociągnęła nosem.

— No właśnie, nos mi się zatkał. Jakby mało było, żeby jeszcze zachorować od tej klimy — znów pojęczała.

Bartosz wyłączył klimatyzację.

— Żartujesz sobie? Auto w minutę zmieni się w piekarnik w takim słońcu. Chcesz, żebyśmy się tu ugotowali albo udusili? — oburzyła się Wiola.

Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek tyle mówiła. To go zaskoczyło i zaniepokoiło. Ale nie odezwał się i znów włączył klimatyzację. Przed nimi, między rzędami samochodów, szedł mężczyzna. Nie doszedł do Toyoty Bartosza, tylko wsiadł do auta w sąsiednim rzędzie.

— Widziałeś? Wracał stamtąd. Może wie, co się stało? — zasugerowała Wiola.

— Może — zgodził się Bartosz.

— No to czego siedzisz? Idź, dowiedz się — rzuciła, nawet na niego nie patrząc.

— Co mam się dowiedzieć? Korki potrafią ciągnąć się Kilometry. Myślisz, że on w pół godziny dotarł tam i z powrotem? Wątpię. — Bartosz spojrzał na Wiolę i znów poczuł się winny.

— No ale co, będziemy tu stać w nieskończoność? Prędzej czy później ruszymy. Wszyscy siedzą spokojnie i czekają. To obwodnica, a nie jakaś boczna droga. Pewnie pół Warszawy stoi. — Bartosz umilkł. Wiola też milczała, wpatrzona przed siebie.

— Dobrze. — Bartosz wysiadł z samochodu.

Obejrzał się za siebie — rząd za rzędem, dokładnie jak przed nimi. Mężczyzna chyba wsiadł do czerwonego auta. Bartosz zapukał w boczną szybę, a ta opadła do połowy.

— Przepraszam, pan szedł tam przodem? Wie pan, dlaczego stoimy? — zwrócił się do kierowcy.

— Wygląda na to, że cała obwodnica stoi. Nikt nic nie wie. Może wypadek albo zamach.

Nic nowego się nie dowiedział. Sam tak myślał. Na zewnątrz panował duszący upał, jak w saunie. Gdy stał schylony przy oknie, koszula na plecach zmokła i oblepiła ciało. Wrócił do Toyoty. W radiu leciały wiadomości — ani słowa o przyczynie korku, ani nawet o samym korku na obwodnicy.

— No i co, dowiedziałeś się? — niecierpliwie zapytała Wiola.

— Nie, wszystko stoi daleko przed nami, może cała obwodnica. Ktoś mówił o zamachu.

— Wiedziałam. Po co cię w ogóle posłuchałam i pojechałam z tobą? — jęknęła Wiola.

Bartosz się z nią zgodził. Nie powinien był jej namawiać. Sam by nie utknął w żadnym korku, po prostu zostałby na działce z córką, tak jak chciała. Wróciłby do domu wieczorem, gdy zrobiłoby się chłodniej. Do tego czasu korek by się rozładował.

A wszystko zaczęło się tak pięknie…

***

Bartosza obudził dzwonek telefonu. Nie spojrzał nawet na wyświetlacz, zaspany, i od razu odebrał.

— Tato, przyjedziesz? — zapytał głos Oli.

— Cześć. Zapomniałeś, że twoja córka ma dzisiaj urodziny? — To już mówiła żona. Była. — Założę się, że nawet prezentu jeszcze nie kupiłeś. — W jej głosie brzmiał wyrzut.

— Nie, nie zapomniałem, właśnie wyjeżdżam — pospiesznie odpowiedział Bartosz i otworzył oczy.
Słońce było już wysoko. Odjął telefon od ucha i spojrzał na zegarek — dziewiąta trzydzieści.

O urodzinach córki pamiętał do wczorajszego wieczora. Ale wczoraj z Wiolą i znajomymi dobrze się zabawili w klubie i wszystko wyleciało mu z głowy.

— Tato, nie potrzebuję prezentu, tylko przyjedź, stęskniłam się! — krzyknęła w tle córka, a telefon zamilkł. Żona się rozłączyła.

Pobrali się prawie trzynaście lat temu. I przez dziesięć lat żyli jak pies z kotem, dręcząc się nawzajem. Nie był zakochany. Po prostu jako student obudził się na jakiejś imprezie w akademiku w łóżku ledwo znanej dziewczyny, nawet nie pamiętał jej imienia.

Miesiąc później znalazła go na uczelni i powiedziała, że jest w ciąży. „No, niczego sobie” — pomyślał Bartosz i oświadczył, że się ożeni. Rodzice byli w szoku, odradzali. Matka wątpiła, czy to jego dziecko, sugerowała test przed pójściem do urzędu.

Zrobił go, ale dopiero po urodzeniu Oli. Do szaleństwa zakochał się w córce, gdy tylko wziął ją na ręce w szpitalu. Nigdy nie myślał, że to możliwe. Dlatego znosił kłótnie z żoną, jej zazdrość, czepianie się. Może znI wtedy, patrząc na spokojną twarz Iraidy, Bartosz zrozumiał, że czas prób i błędów w końcu się skończył.