Narzeczony

**Dziennik osobisty**

Po kolacji Kinga usiadła na kanapie z podwiniętymi nogami i sięgnęła po książkę. Ledwo zagłębiła się w przygody bohaterki powieści, gdy do pokoju weszła mama, trzymając wibrujący telefon. Na ekranie uśmiechała się szeroko Jagoda Nowak.

Kinga niechętnie odłożyła książkę i odebrała, wymownie spoglądając na matkę. Ta w końcu zrozumiała, że przeszkadza, i wyszła. Kinga nie miała wątpliwości, że mama stoi teraz pod drzwiami i podsłuchuje.

Przez pięć minut rozmawiały o niczym. W końcu Jagoda oznajmiła, że zaprasza ją na urodziny – impreza w sobote na działce.

– Przecież miałaś urodziny miesiąc temu? – zdziwiła się Kinga.

– Co za różnica? Mogę świętować codziennie. To tylko pretekst, żeby się spotkać.

– Po co? Można się spotkać bez okazji. – Kinga wzruszyła ramionami.

– Nie, musi być nutka tajemnicy, oczekiwanie. Przyjeżdża kolega mojego Grzesia z Niemiec. Nie wie, kiedy mam urodziny. Gdyby wiedział, że będzie w centrum uwagi, mógłby odmówić. A urodziny to coś ważnego. Ola, moja koleżanka, pamiętasz ją? Wrzeszczała z zachwytu, gdy się dowiedziała, że przyjeżdża. Podobno jest reżyserem albo kimś takim. Chodzi o kino. A Ola marzy o aktorstwie. Przyczepiła się jak rzep, nie daje mu spokoju.

– Aha, już rozumiem. A ja po co ci jestem?

– No jak to? Urodziny przecież. – Jagoda zaczynała się irytować.

– Jako statystka? – domyśliła się Kinga. – A czemu na działce? Przecież śnieg jeszcze nie stopniał.

– Nie udawaj głupiej, Kinga. Żeby nie uciekł. – Jagoda zaśmiała się, zadowolona z siebie. – No to jedziesz? Będzie fajnie, zrobimy kiełbaski. Stoi u nas jeszcze choinka. Po świętach nie zdążyliśmy jej zdemontować. I śniegu nawiało, pewnie byśmy nie dojechali. No błagam, dla mnie. – Jagoda zrobiła słodką minkę.

– No dobrze. – Kinga westchnęła.

Zgodziła się, bo do soboty zostały cztery dni – wiele mogło się zdarzyć. Na przykład któraś z nich zachoruje i wyjdzie nie.

Odepchnęła telefon, a do pokoju natychmiast weszła mama.

– Gdzie cię zapraszała?

– Mamo, przecież słyszałaś. – Kinga uśmiechnęła się krzywo.

Mama nawet się nie zarumieniła.

– Jedź wreszcie. Ciągle siedzisz w domu. Niedługo czterdzieści, a ty bez męża. Nie doczekam się wnuków.

– Mamo, kandydaci na mężów nie rosną jak przebiśniegi na działce. – Kinga zażartowała. – Mam jeszcze trzydzieści dwa, osiem lat do czterdziestki. A dzieci powinny rodzić się z miłości, nie dlatego, że chcesz wnuków…

Mama zacisnęła usta, machnęła ręką i wyszła, ale po chwili wróciła.

– Ciągle tylko przesiadujesz z nosem w książkach. Żyjesz cudzym życiem, a twoje ucieka. Książki nie pomogą ci wyjść za mąż. Czas ucieka…

– Słyszałaś, przecież jadę. Przywiozę ci stamtąd wnuki. – Kinga znów się zaśmiała.

Mama pokręciła głową z wyrzutem.

– Przepraszam. – Kinga zerwała się z kanapy i przytuliła ją.

W piątek Jagoda zadzwoniła ponownie, przypominając o wyjeździe. Kazala ubrać się słonecznie, żeby wypaść dobrze przed zagranicznym gościem. Mieli czekać pod domem o siódmej.

– Tak wcześnie? – oburzyła się Kinga.

– Droga, trzeba napalić w piecu, przygotować jedzenie… Ledwo zdążymy.

O szóstej rano zadzwonił budzik. Kinga nie mogła zrozumieć, po co go nastawiła. Wtedy weszła mama i oznajmiła, że śniadanie gotowe.

Kinga przypomniała sobie o działce i jęknęła. Żegnaj, spokojny weekend. Powlokła się do łazienki. Gdy godzinę później wyszła przed blok, auto Grzesia już czekało. Wsiadła z tyle i burkliwie się przywitała.

– Nie marudź. Możesz się przespać w drodze. – Jagoda była wyrozumiała.

Przez całą podróż Jagoda paplała. „Jak on z nią wytrzymuje?” – pomyślała Kinga i wkrótce istnia rzeczywiście zasnęła.

W osiedlu działkowym było pięknie i pusto. Działki przykrywał nieskazitelny śnieg, tylko na drogach widać było ślady opon. Znaczyło to, że nie byli jedynymi, którzy przyjechali.

W domu stała wielka sztuczna choinka. Przez chwilę Kinga miała wrażenie, że cofnęła się w czasie o dwa miesiące i przyjechała na sylwestra. Grześ zajął się piecem, rozniósł się zapach drewna i żywicy.

Nim ogień dobrze rozpalił, podjechały kolejne dwa auta. Kinga z Jagodą obserwowały przez okno, jak wysiadają znajomi i Ola. Z drugiego samochodu wysiadł wysoki nieznajomy w okularach.

– To ten reżyser? Jakoś mi nie wygląda. – Kinga była sceptyczna.

– A ty wielu reżyserów w życiu widziałaś? – odparła Jagoda.

Goście szli w stronę domu. Ola podskakiwała jak młoda koza, zapadała się w śnieg i śmiała. Jej donośny śmiech obwieścił przybycie wszystkim, którzy akurat postanowili spędzić weekend na działkach.

– Przestań się gapić. – Jagoda odeszła od okna pierwsza.

Poszła witać gości, a Kinga udała się do kuchni, by rozpakować zakupy.

– Twój kolega naprawdę jest reżyserem? – spytała Grzesia.

Nie zdążył odpowiedzieć, gdy w domu rozległ się tupot i wrzawa, przyćmione tylko śmiechem Oli. Rzuciła się od razu do choinki. Reżyser wnosił torby, przywitał się z Grzesiem i skinął głową Kingi, zatrzymując na niej wzrok.

– Pomóc?

W kuchni zrobiło się tłoczno i głośno. W piecu trzaskał ogień. Kinga pomyślała, że dobrze zrobiła, przyjeżdżając.

Po przekąsce mężczyźni wyszli rozpalić grill, a kobiety zabrały się za sałatki.

Przy stole popłynęły toasty i życzenia. Jagoda przyjmowała prezenty bez skrępowania. Potem zaczęli tańczyć. Ola bez zahamowań wieszała się na reżyserze, który nazywał się Marek. Pił mało i był najbardziej trzeźwy. Gdy Ola wyszła, zaprosił Kingę do tańca.

– Naprawdę przyjechałeś z Niemiec?Kinga uśmiechnęła się, czując, że może właśnie znalazła coś więcej, niż się spodziewała.