Trudne szczęście

**Trudne Szczęście**

W piątek główna księgowa przyszła do pracy odświętnie ubrana, z butelką drogiego wina, tortem i paczką wędlin.

„Dziewczyny, po pracy nie rozchodzimy się, posiedzimy trochę i uczcimy moje urodziny,” oznajmiła.

Natychmiast wszyscy rzucili się ją ściskać i gratulować. Pogratulowała też Katarzyna. Do firmy trafiła zupełnie niedoświadczona, zbierała cięgi za błędy, ale szczerze uważała Danutę Januszewską za swoją mistrzynię. Ta objęła Kasię i szepnęła do ucha:

„Jeszcze trochę popracuję i przejdę na emeryturę. Ciebie, Kasiu, planuję zaproponować na moje miejsce. Wierzę, że dasz radę. Jesteś sumienna, odpowiedzialna…”

Katarzyna nie zdążyła podziękować za zaufanie, bo już kolejna koleżanka podeszła z życzeniami.

Pracę skończyli wcześniej, oczyścili z papierów duży stół w gabinecie głównej księgowej, nakryli go papierowym obrusem, wyłożyli wszystko, co znalazło się w firmowej lodówce. Na początku imprezy przyszedł dyrektor z szefami innych działów. Wręczył duży bukiet róż i prezent. Znów zrobiło się gwarno. Kasia pod hałas wymknęła się z gabinetu.

„Gdzie to się wybierasz? Dopiero co usiedliśmy!” – dogoniła ją na korytarzu koleżanka i przyjaciółka, Weronika.

„Muszę iść, tata jest sam w domu.”

„Posiedziałabyś choć pół godziny, nic mu się nie stanie,” powiedziała Weronika.

„Nie namawiaj. Nie lubi, jak się spóźniam, zaczyna się denerwować, ciśnienie mu skacze. W jego wieku to niebezpieczne.”

„W jakim to wieku? Ile on ma?”

„Siedemdziesiąt jeden,” westchnęła Kasia.

„Toż to wiek dla mężczyzny! W tym wieku niektórzy jeszcze się zakochują i żenią…”

„Naprawdę, Weru, muszę iść. Przeproś za mnie.” Kasia odwróciła się, by odejść, ale Weronika złapała ją za rękę.

„Zapędziłaś się w kozi róg. Jesteś młoda, a nie masz życia osobistego. Toż to nienormalne! Twój ojciec nie chce, żebyś miała rodzinę? Wnuków?”

„Jakich wnuków? Mam już czterdzieści dwa lata…”

„I co z tego? Za wcześnie się poddałaś. W tym tempie przeżyjesz własnego ojca… Ojoj, przepraszam,” zreflektowała się Weronika, widząc karcące spojrzenie Kasi. „Ale kto ci powie prawdę, jak nie ja? On jest chory?”

„Nie, po prostu się starzeje, boi się umrzeć w samotności.”

„Nie rozumiem cię, Kasiu. Twoja matka całe życie o niego dbała. A co z niej zostało? Teraz ty…”

„Wystarczy. To moje życie.” Wyrwała rękę i szybko poszła korytarzem do swojego gabinetu po rzeczy. Weronika patrzyła za nią ze smutkiem i politowaniem.

Na zewnętrAle gdy dotarła do domu i zobaczyła uśmiechniętą twarz ojca, który z własnej woli pomagał teraz sąsiadce w ogródku, zrozumiała, że czasem szczęście wymaga odwagi, by pozwolić innym odnaleźć własną drogę.