Narzeczony

Po kolacji Jagoda usiadła na kanapie z podwiniętymi nogami i sięgnęła po książkę. Zaledwie zagłębiła się w przygody bohaterki, gdy do pokoju weszła mama, trzymając wibrujący telefon. Na ekranie uśmiechała się szeroko Agnieszka Kowalska.

Jagoda niechętnie odłożyła lekturę i odebrała połączenie, rzucając mamie wymowne spojrzenie. Ta wreszcie zrozumiała, że przeszkadza, i wyszła. Ale Jagoda była pewna, że stoi teraz za drzwiami i podsłuchuje.

Przez kilka minut rozmawiały o niczym. Wreszcie Agnieszka oznajmiła, że zaprasza ją na urodziny – impreza miała się odbyć w sobotę na ich działce.

„Przecież już je obchodziłaś miesiąc temu?” – zdziwiła się Jagoda.

„Co za różnica? Mogę świętować codziennie. To tylko pretekst, żeby się spotkać.”

„Po co? Można się spotkać bez okazji.”

„Nie, musi być intryga, oczekiwanie. Przyjeżdża kolega mojego Darka z Niemiec. Nie wie, kiedy mam urodziny. Jeśli pomyśli, że wszyscy będą się na niego rzucać, może odmówić. A urodziny to już poważna sprawa. Gosia, moja przyjaciółka, pamiętasz ją? Wrzeszczała z radości, gdy się dowiedziała. On jest reżyserem czy coś w tym stylu, nieistotne. W każdym razie kręci się wokół filmu. A Gosia marzy o aktorstwie. Przyczepiła się jak rzep i nie daje mu spokoju. Już mnie wkurza.”

„Aha. To po co ja?”

„No jak to? Urodziny przecież.” Agnieszka zaczynała się irytować.

„Do tłumu?” – domyśliła się Jagoda. – „A czemu na działce? Przecież śnieg jeszcze leży.”

„Nie bądź głupia, Jagódko. Żeby nie uciekł.” Agnieszka zaśmiała się z zadowoleniem. – „Więc jedziesz? Rozerwiemy się, zjemy kiełbaski. Mamy tam jeszcze choinkę. Nie zdążyliśmy jej po świętach posprzątać. I śniegu nawiało, trudno byłoby dojechać. No proszę, zrób to dla mnie.”

Jagoda wyobraziła sobie, jak Agnieszka wydyma usta w dziecięcym geście.

„Dobra” – westchnęła.

Zgodziła się tylko dlatego, że do soboty było jeszcze cztery dni – tyle mogło się wydarzyć. Może zachoruje albo Agnieszka, i wyjazd się nie odbędzie.

Odłożyła telefon, a w tej samej chwili do pokoju weszła mama.

„Gdzie cię zapraszała?”

„Przecież słyszałaś” – uśmiechnęła się Jagoda.

Mama wcale się nie speszyła.

„No to jedź. Ciągle siedzisz w domu. Niedługo czterdziestka, a ty bez męża. Nie doczekam się wnuków.”

„Mamo, żenichów nie zbiera się jak grzyby po deszczu” – zażartowała Jagoda. – „Mam dopiero trzydzieści dwa, całe osiem lat do czterdziestki. A dzieci powinny się rodzić z miłości, a nie dlatego, że ty chcesz wnucząt…”

Mama zacisnęła usta, machnęła ręką i wyszła, lecz po chwili wróciła i znów stanęła przed córką.

„Całe dnie czytasz. Żyjesz cudzymi życiami, a własne ci ucieka. Książki nie pomogą ci wyjść za mąż. Czas leci…”

„Słyszałaś, jadę. Przywiozę ci stamtąd wnuki” – znów zażartowała Jagoda.

Mama pokręciła głową z wyrzutem.

„Przepraszam, mamo” – Jagoda zerwała się z kanapy i przytuliła ją.

W piątek Agnieszka zadzwoniła ponownie, przypomniała o wyjeździe, powiedziała, by ubrać się elegancko, by nie wyjść na prowincjuszkę przed zagranicznym gościem. Mają ją odebrać o siódmej.

„Tak wcześnie?” – oburzyła się Jagoda.

„Droga, trzeba napalić w domku, przygotować wszystko… Ledwo zdążymy do wieczora.”

O szóstej rano zadzwonił budzik. Jagoda nie mogła zrozumieć, po co go nastawiła. Wtedy weszła mama i oznajmiła, że śniadanie gotowe.

Jagoda przypomniała sobie o działce i jęknęła. Żegnaj, spokojny weekend. Powłóczyła się do łazienki. Gdzieś po godzinie wyszła przed blok, gdzie już czekało auto Darka. Wsiadła na tylnie siedzenie i ponuro się przywitała.

„No nie marszcz się. Możesz się zdrzemnąć po drodze” – życzliwie pozwoliła Agnieszka.

Przez całą drogę Agnieszka paplała. „I jak on z nią wytrzymuje?” – pomyślała Jagoda i wkrótce rzeczywiście zasnęła.

W osiedlu działkowym było pięknie i pusto. Na posesjach bielił się nietknięty śnieg, tylko na drogach widać było ślady opon. Znaczy, nie będą sami w tym zimowym raju.

W domku stała rzeczywiście ogromna sztuczna choinka. Przez chwilę Jagodzie wydało się, że cofnęli się w czasie o dwa miesiące i przyjechali na sylwestra. Darek zajął się piecem, rozniósł się zapach drewna, żywicy i dzieciństwa.

Zanim ogień dobrze się rozpalił, podjechały kolejne dwa samochody. Jagoda z Agnieszką obserwowały przez okno, jak wysiadają znajomi oraz Gosia. Z drugiego auta wysiadł wysoki nieznajomy w okularach.

„To ten reżyser? Jakoś nie wygląda” – powątpiewała Jagoda.

„A ty wielu reżyserów w życiu widziałaś?” – odparła Agnieszka.

Towarzystwo szło w stronę domku. Gosia podskakiwała jak młoda koza, zapadała się w śnieg i śmiała. Jej donośny śmiech obwieścił przybycie gości całej okolicy.

„Przestań się gapić” – rzuciła Agnieszka i odeszła od okna.

Poszła witać przybyłych, a Jagoda udała się do kuchni, by rozpakować zakupy.

„Twój kolega naprawdę jest reżyserem?” – spytała Darka.

Nie zdążył odpowiedzieć, gdy w domku rozległ się tupot i wrzawa, przyćmione tylko przez rozradowany śmiech Gosi. Rzuciła się od razu do choinki. Reżyser wnosił do kuchni torby, wymienił uścisk dłoni z Darkiem i skinął głową Jagodzie, zatrzymując na niej wzrok.

„Pomóc?” – zapytał.

Kuchnia natychmiast wypełniła się gwarem. Drewno w piecu wesoło strzelało. Jagoda pomyślała, że dobrze zrobiła, przyjeżdżając.

Po kanapkach i herbacie mężczyźni wyszli ustawiać grill, a kobiety zabrały się za sałatki i ziemniaki…

Przy stole popłynPrzy stole popłynęły toasty i życzenia, Agnieszka przyjmowała prezenty bez cienia zażenowania, a gdy później zaczęli tańczyć, Gosia bez skrupułów zwisała na reżyserze, który nazywał się Marek.