Trudne poszukiwanie szczęścia

W piątek główna księgowa przyszła do pracy odświętnie ubrana, z butelką drogiego wina, tortem i paczką wędlin.

„Dziewczyny, po pracy nie rozchodźmy się, posiedzimy chwilę i uczcimy moje urodziny” — oznajmiła.

Od razu wszyscy rzucili się ją ściskać i gratulować. Pogratulowała też Ewa. Przyszła do firmy zupełnie niedoświadczona, zbierała cięgi za błędy, ale szczerze uważała Danutę za swoją mentorkę. Tamta przytuliła Ewę i szepnęła jej do ucha:

„Jeszcze trochę popracuję i pójdę na emeryturę. Ciebie, Ewuniu, planuję zaproponować na moje miejsce. Wierzę, że dasz radę. Jesteś zdyscyplinowana, poważna…”

Ewa nie zdążyła podziękować za zaufanie, bo już kolejna koleżanka podeszła z życzeniami.

Pracę skończyli wcześniej, oczyścili z papierów duże biurko w gabinecie głównej księgowej, nakryli je papierowym obrusem, postawili wszystko, co znaleźli w firmowej lodówce. Na sam początek imprezy przyszedł dyrektor z kierownikami innych działów. Wręczył duży bukwiet róż i prezent. Zrobiło się znów gwarno. Ewa w tym zamieszaniu wymknęła się z gabinetu.

„Gdzie to się wybierasz? Dopiero co usiedliśmy” — dogoniła ją w korytarzu koleżanka i przyjaciółka Grażyna.

„Muszę iść, tata jest sam w domu.”

„Posiedziałabyś chwilę, pół godziny, nic mu się nie stanie” — powiedziała Grażyna.

„Nie przekonuj mnie. Nie lubi, jak się spóźniam, zaczyna się denerwować, ciśnienie mu skacze. W jego wieku to niebezpieczne.”

„W jakim to wieku? Ile on ma?”

„Siedemdziesiąt jeden” — westchnęła Ewa.

„I co z tego? W tym wieku niektórzy jeszcze się zakochują i żenią…”

„Naprawdę, Grażynko, muszę iść. Przeproś za mnie.” — Ewa odwróciła się, żeby odejść, ale Grażyna złapała ją za rękę.

„Zamurowałaś się w klatce. Jesteś młoda, zero życia osobistego. To normalne? Twój tata nie chce, żebyś miała rodzinę? Wnuków nie chce?”

„Jakich wnuków? Mam już czterdzieści dwa lata…”

„I co z tego? Za wcześnie się poddałaś. Takim tempem wyprzedzisz tatę… Ojej, przepraszam” — urwała Grażyna, widząc ostry wzrok Ewy. „Ale kto ci powie prawdę, jak nie ja? Jest chory?”

„Nie, po prostu się starzeje, boi się umrzeć sam.”

„Nie rozumiem cię, Ewka. Twoja mama całe życie tańczyła wokół niego. I gdzie jest? Teraz ty…”

„Wystarczy. To moje życie.” — Ewa wyrwała rękę i poszła szybko korytarzem do swojego gabinetu po rzeczy. Grażyna patrzyła za nią z żalem i współczuciem.

Na zewnątrz czuć było wiosnę, śnieg prawie stopniał, za chwilę nabrzmieją pąki na drzewach… W drodze do domu Ewa wstąpiła do sklepu. Przy kasie stała kolejka. Spojrzała na zegarek. Miała czas — wyszła z pracy wcześniej, do domu dziesięć minut, zdąży. I Ewa się uspokoiła.

W domu celowo hałasowała w przedpokoju, żeby tata usłyszał. Zabrała zakupy do kuchni i weszła do pokoju. Tata leżał na kanapie i oglądał telewizor.

„Tato, jestem. Co oglądasz?”

Po jego napiętym spojrzeniu na ekran zrozumiała, że jest niezadowolony. A kiedy on był z czegoś zadowolony?

„Tato, jak się czujesz?” — spytała cierpliwie.

„Do domu, widzę, nie śpieszyłaś się. Same imprezy w głowie. A ja mam ciśnienie. Umrę tu sam, a ty nawet nie zauważysz” — burknął, rzucając jej niechętne spojrzenie.

„Jakie imprezy? Chwilkę się zatrzymałam, wstąpiłam do sklepu. Już idę.” — Podeszła do szafy, wyjęła ciśnieniomierz i wróciła do niego.

„Daj rękę, zmierzę ciśnienie.”

Tata ani drgnął.

„Tato, nie bądź jak dziecko. Nie upieraj się.”

Niechętnie podał rękę. Ewa założyła mankiet, zaczęła pompować.

„Co ty wymyślasz? Masz idealne ciśnienie.”

„Ty nie umiesz mierzyć. A ja czuję, że coś jest” — mruknął.

Ewa rozumiała, że nie jest już młody, potrzebuje opieki, całe życie przepracował na budowie. Ale to nie znaczy, że może całymi dniami leżeć na kanapie.

„Może jutro wezwać lekarza?” — zaproponowała.

„Co oni tam wiedzą? Wypiszą pigułki i tyle. Zero pomocy.”

Ewa schowała ciśnieniomierz i poszła do swojego pokoju się przebrać. Potem gotowała obiad i prowadziła w myślach niekończący się dialog z tatą.

„Też bym chciała odpocząć. Cały dzień przed monitorem, oczy bolą. Mogłabym teraz siedzieć z koleżankami, jeść tort i pić wino. Obiecali mi awans, a ja uciekłam. A jeśli Danuta się obrazi?

Jestem dorosła, mam dość twojej kontroli, ciągłych pretensji. Mógłbyś chociaż do sklepu obok wyjść. Grażyna ma rację — sama zaraz zachoruję. Nie mam siły…”

Ewa przerwała tę myśl — nieładnie tak mówić o ojcu, nawet jeśli nie słyszy. Nie wie, jak sama będzie się czuła w jego wieku, może jeszcze gorzej będzie marudzić. Tylko przed kim?

Odkąd pamiętała, mama robiła wszystko sama: sprzątała, gotowała, dźwigała ciężkie torby. Tata uważał, że zajmowanie się domem to nie męska rzecz, zwłaszcza gdy w domu są dwie kobiety. Nie miało znaczenia, że ta druga kobieta była dzieckiem.

Nie pamiętała, żeby mama leżała bezczynnie. Zawsze coś robiła: gotowała, szyła, robiła na drutach… Gdy Ewa podrosła, zaczęła jej pomagać.

„Ewuniu, idź się pobaw. Wyjdziesz za mąż, to się narobisz” — mówiła mama, żałując ją.

Kiedy Ewa przyprowadziła do domu przyszłego męża Marka, tata długo go przypatrywał, w końcu stwierdził, że nie będzie trzymać w domu darmozjada. Sam wszystko zapracował. Niech nie liczy na mieszkanie…

Ewa widziała, że Marek ledwo się powstrzymuje, żeby nie wyjść. Potem powiedział, że nie będzie mieszkać z rodzicami. Po ślubie wynajęli mieszkanie. Ewa często wpadała do rodziców, pomagała mamie. Miała wysokie ciśnienie.

Marek się denerwował, nie wierzył, że jeździ do rodziców,Ewa i Marek z czasem znaleźli własny rytm, a tata, ku zaskoczeniu wszystkich, nie tylko pogodził się z ich związkiem, ale nawet zaczął spędzać z nimi niedziele, opowiadając wnukom historie z czasów, gdy sam był młody i pełen sił.