Złudzenie

**Miraż**

Przy kolacji ojciec co chwila rzucał na syna niezadowolone spojrzenia. Krzysztof domyślił się – mama musiała mu powiedzieć, że po maturze chce zdawać na politechnikę w Warszawie.

Ojciec gwałtownie odsunął pusty talerz i wbił wzrok w syna. „Zaraz będzie awantura” – pomyślał Krzysztof. Chciał zapaść się pod podłogę, stać się niewidzialnym. Pod gniewnym spojrzeniem ojca kluski utknęły mu w gardle – nie mógł ich przełknąć, ani wypluć.

Ocaliła go matka. Odwróciła uwagę ojca, postawiła przed nim kubek herbaty, przysunęła wazonik z ciasteczkami.

— Dzięki, mamo, najadłem się. Herbatę wypiję później — powiedział Krzysztof, wstając od stołu.

— Siadaj! — warknął ojciec.
Krzysztof wiedział, że z ojcem nie warto się spierać, więc usiadł z powrotem.

— Muszę odrobić lekcje… — zaczął.

— Zdążysz. Matka mówiła, że do Warszawy się wybierasz. Co, tutaj ci źle? Wychowaliśmy cię, myśleliśmy, że na starość będziemy mieli pomoc, a ty uciekasz?

— Ja nie uciekam… — mruknął Krzysztof.

— Gadaj mi tu. Co tam, miodem smarowane, w tej twojej Warszawie?

— Tam są lepsze możliwości. Chcę być architektem, u nas nie ma takiego kierunku — Krzysztof też podniósł głos.

— Staszek, niech jedzie, nauczyciele go chwalą — uspokajająco powiedziała matka, kładąc rękę na ramieniu męża.

— Nie mamy pieniędzy, żeby płacić za twoją naukę. Tam wszystko kosztuje, a tu za darmo. Czujesz różnicę? — ojciec nie ustępował.

— Dostanę się na stypendium — uparcie odparł Krzysztof. — I tak wyjadę.

— Staszek, uspokój się, nie jutro przecież wyjeżdża, jeszcze przed nim matura. Idź, synku, odrabiaj lekcje. — Matka skinęła głową w stronę drzwi. Krzysztof nie potrzebował powtórzenia, momentalnie wyszedł z kuchni.

— Dość już mu pobłażać! Wychowaliśmy sobie problem. Na starość nikt szklanki wody nie poda…
Krzysztof zastygł przy drzwiach do swojego pokoju, trzymając się klamki i nasłuchując.

— Uspokój się. Jeszcze za wcześnie o starości mówić. Warszawa blisko, tylko trzy godziny pociągiem, będzie przyjeżdżał…

Ojciec coś zamruczał pod nosem.

— Pij herbatę, bo wystygnie. Posłodzić? — spytała matka.

— Co ty, jak z dzieckiem… Sam potrafię… — zirytował się ojciec.

Burza minęła. Krzysztof zamknął się w pokoju. Serce śpiewało mu w piersi. Koniec marca, jeszcze dwa miesiące nauki, matura, ale to nieważne. Ważne, że pojedzie do Warszawy, czeka go fascynujące życie, setki możliwości. Na pewno osiągnie wszystko…

Po studniówce Krzysztof z matką pojechali do stolicy złożyć dokumenty. Kuzynka matki, niepewna siebie, samotna kobieta, przyjęła ich chłodno. Narzekała, że wszyscy jadą do Warszawy, a miasto nie jest z gumy…

— No cóż, niech zostanie. Będzie mi raźniej. Tylko mam problemy z ciśnieniem, źle sypiam. Nie przychodź późno, nie wprowadzaj tu nikogo. Śniadanie zrobię, kolacją się podzielę, a w dzień radź sobie sam — wyjaśniała zasady kuzynka.
Matka tylko kiwała głową.

— A ile weźmiesz za wynajem? — zapytała ostrożnie, mając nadzieję, że kuzynka odmówi lub się obrazi. Jakie pieniądze między rodziną? Ale nie tym razem.

— Sam rozumiesz, to Warszawa, a nie wasze… — kuzynka skrzywiła się z niesmakiem. — Tu życie drogie. Więc wybacz… — i wymieniła sumę, która w ich małym mieście wydawała się astronomiczna.

Matka westchnęła, wymieniła spojrzenie z synem.

— Mamo, może lepiej do akademika…

— Co ty, synku. Jaka tam nauka? Będziemy z ojcem przysyłać pieniądze, nie martw się. Ty się tylko ucz.

— Patrzcie, jak się rozgadała. Od niedawna w Warszawie, a już wymyśla. Tylko ojcu nie mów o tych pieniądzach. Ja się z nim rozmówię — wzdychała matka w pociągu w drodze powrotnej.

Krzysztof się dostał. Przyjechał do Warszawy na kilka dni przed rozpoczęciem zajęć, żeby się rozeznać. Dojazdy z peryferii stolicy na uczelnię były skomplikowane, długie i niewygodne. Ale to przecież Warszawa!

Wychodził z domu o świcie i włóczył się po mieście do późnego wieczora. Na Górze Zamkowej zaparło mu dech w piersiach od widoku rozciągającej się panoramy miasta. Obok zatrzymała się grupa turystów, a młoda, uśmiechnięta przewodniczka zaczęła im coś opowiadać.

Krzysztof podszedł bliżej, żeby lepiej słyszeć. Przewodniczka go zauważyła, ale nic nie powiedziała. Kiedy grupa odeszła, ona została, przeglądając coś w telefonie.

— Bardzo ciekawie pani opowiada — odezwał się Krzysztof.
Uśmiechnęła się i spytała, skąd przyjechał.

— Tak widać? — zmartwił się.

— Przyjezdnych widać po oczach — zagubionych i zachwyconych.

Krzysztof opowiedział, że przyjechał na studia, choć mieszka na obrzeżach, co wcale nie przypomina centrum Warszawy. Czuł się, jakby w ogóle nie wyjeżdżał z swojego małego miasteczka. Zagadani, nie zauważyli, kiedy zeszli z Góry Zamkowej.

— Mieszkam tu — powiedziała nagle jego towarzyszka. — Zmęczyłeś się? Chodź do mnie, napijemy się herbaty. Mam trochę czasu. Potem muszę odebrać córkę z przedszkola — zaśmiała się, widząc jego zaskoczoną minę.

Nazywała się Kinga. Była prawie dwa razy starsza od Krzysztofa. Nakarmiła go zupą, napoiła herbatą. Krzysztof rozmarzył się, nie chciało mu się wychodzić.

— Mogę jeszcze kiedyś wpaść? — spytał, już w drzwiach.
Kinga spojrzała na niego uważnie. Bez pobłażania, bez drwiny — po prostu uważnie.

— Wpadaj — odpowiedziała prosto.

Krzysztof wytrzymał jeden dzień, a trzeciego przyszedł. Stał przed domem, niepewny. Nagle zobaczył Kingę z córką. Zaczął się tłumaczyć, że akurat tu przechodził, ale Kinga od razu zrozumiała. GKrzysztof podszedł do niej, zrozumiał, że to właśnie z Kingą i jej córką był naprawdę szczęśliwy, choć dopiero teraz to pojął.