Nie ma czego żałować

Siedzieli na nadwiślańskiej promenadzie, obserwując, jak kaczki łapią w locie kawałki bułki rzucane przez dzieci. Sesja za nimi, przed nimi dwa miesiące wolności – ani zajęć, ani nudnych wykładów, ani męczących zaliczeń.

— Co planujesz? — zapytał chłopak, nie odrywając wzroku od srebrzystej tafli wody.

— Będę się wysypiać, czytać, spacerować… — odpowiedziała dziewczyna płynnie, jak wyuczoną lekcję. — A ty? Jedziesz do domu? — dodała, nagle posmutniawszy i z niepokojem patrząc na niego.

— Nie. Wiesz, zawsze marzyłem o morzu. Wyobrażasz sobie? Nigdy tam nie byłem. Koledzy wracali opaleni, chwalili się muszlami, opowiadali o delfinach i meduzach, a ja… Rodzice nigdy nie mieli pieniędzy. A jak mama umarła, to już w ogóle nie było mowy o wyjeździe.

— My co roku jeździliśmy nad Bałtyk, kiedy jeszcze mieszkał z nami tata — powiedziała z nutą tęsknoty, wpatrując się w dal, jakby tam dostrzegała szczęśliwą przeszłość. — A ty? Masz teraz pieniądze? — spytała, wracając do rzeczywistości.

— Nie, ale mogę pożyczyć.

— Od kogo? Połowa naszej grupy już w drodze do domu, a reszta świętuje koniec sesji za resztki stypendium. I jak potem oddasz? — Kasia spojrzała z wyrzutem na wyraźny profil Kamila.

— Wystarczy trochę, żeby nie umrzeć z głodu i na bilety. Tam jest ciepło. „I pod każdym jej krzakiem był gotów stół i domek” — zacytował znaną bajkę. — Można wynająć coś bardzo tanio. Oddam, zarobię. Tylko trzeba czasu.

— Skąd możesz to wiedzieć? W sezonie nic tanio nie wynajmiesz. Nie żartuj. Leżenie na macie pod drzewem będzie kosztować jak hotel. A pamiętasz, jak ta bajka się kończy? — zapytała z przekąsem.

— No i po co taka… przewidywalna. A jeśli znajdę pieniądze, pojedziesz? — Kamil odwrócił się do niej i złapał jej zdezorientowane spojrzenie.

— Chyba nie. Mama nigdy nie pozwoli — przyznała szczerze.

Wtedy jedna z kaczek rozpostarła skrzydła i poderwała się nad wodę, płosząc towarzyszy. Oboje na chwilę się na nią odwrócili. Ptak złapał kilka kawałków bułki i odpłynął zadowolony.

— Zaraz. — Kamil wyciągnął telefon z tylnej kieszeni dżinsów i wybrał numer. — Rafał? Tak, zdałem… Nieważne, ważne, że zdałem. Słuchaj, pożyczysz mi ze trzy stówy… Nie? A ile masz? Tylko tyle?… Dobra, dawaj. Będziesz wieczorem w domu? Wpadnę. No to jest. Jedziemy? — zapytał ponownie, chowając telefon.

— Serio? Wszystkie bilety na pociągi do jesieni dawno wyprzedane — zauważyła sceptycznie Kasia.

— Można jechać z przesiadkami, autostopem. Lepiej powiedz, że się boisz — uśmiechnął się Kamil.

— Nie boję się! — odparowała z wyzwaniem. — Po prostu… mama nie puści.

— Oszalałaś? Z chłopakiem? Na południe? Wiesz, jakie dziewczyny tam jeżdżą? Nie ma mowy! — odpowiedziała mama ostro i dla przekonania pokręciła głową.

— Mamo, jestem dorosła. Nie zmuszaj mnie, żebym uciekała potajemnie. — W głosie Kasi zadrgały łzy.

— Co ty mówisz? Uciekać od rodzonej matki? I dla kogo?

— Kocham go, mamo — cicho wyszeptała, wypowiadając najgorszy możliwy argument.

— Córeczko, masz jeszcze całe życie przed sobą. Po co się spieszyć? Skończycie studia, pobierzecie się, wtedy pojedziecie — powiedziała zmęczona próżnymi namowami.

Kasia pochlipała.

— Nie przekonam cię, prawda? Nie chcę, żebyśmy się rozstawały w gniewie. Jedź, ale obiecaj, że jeśli będą problemy, zadzwonisz.

— Obiecuję, mamo — Kasia podbiegła i objęła matkę. — Pójdę się spakować? — Oderwała się i spojrzała mokrymi jeszcze oczami, jakby sprawdzając, czy to nie żart. — Wyjeżdżamy jutro rano.

— Jak? Myślałam, że przynajmniej go poznasz…

— Przyjdzie po mnie, zobaczysz go. To porządny chłopak — rzuciła już w drodze do swojego pokoju.

Mama pokręciła głową i powłóczyła się do kuchni, targana wątpliwościami i strachem przed kłopotami, które – to pewne – spadną jej na głowę. Przeklinała też męża, który je zostawił i nie interesował się córką. Gdyby był, nigdy nie odważyłaby się nawet wspomnieć o wyjeździe z chłopakiem nad morze. Ale z drugiej strony – nie zamknie jej przecież na klucz. Może niepotrzebnie panikuje? Naczynia w jej dłoniach dzwoniły, jakby dzieliły jej niepokoje.

Nazajutrz rano rozległ się krótki dzwonek do drzwi. Mama nadsłuchiwała, niepewna, czy nie przesłyszała się. Kasia była w łazience. Dzwonek nie powtórzył się. W końcu otworzyła i drgnęła z zaskoczenia. W progu stał przystojny chłopak z plecakiem.

— Dzień dobry. Jestem Kamil — przedstawił się z białym uśmiechem.

Mama nie mogła dojść do siebie. Po nieprzespanej nocy pełnej zmartwień myśli plątały się jej w głowie.

— Już idę! — z łazienki wyjrzała Kasia z pastą na zębach.

Mama ocknęła się i zaprosiła Kamila do środka.

— Niech się pani nie martwi, wszystko będzie dobrze, będziemy ostrożni — powiedział.
Zanim zrozumiała sens jego słów, Kasia wyszła i za rękę wciągnęła go do pokoju. Po kilku minutach wrócili, chłopak niósł jej plecak.

— Czas na nas. Nie martw się, będę dzwonić. — Kasia cmoknęła zdezorientowaną mamę w policzek.

— A śniadanie? — oprzytomniała.

— Jeśli można, weźmiemy kanapki na drogę — uśmiechnął się Kamil.

— Tak, zaraz — rzuciła się do kuchni i wróciła z paczuszką kanapek i jabłek.

Zamknęła za nimi drzwi, myśląc, że rozumie córkę. W takiego nietrudno się zakochać.

— Gdzie teraz? — spytała Kasia na ulicy. — Spodobałeś się mamie.

— Cieszę się. Na dworzec.

Dwa dni jechali na przesiadkach, godzinami stojąc na drodze,Zostali przyjaciółmi, czasem spotykali się przy kawie i wspominali tamte wakacje, ale nigdy więcej nie pojechali razem nad morze.