Droga do szczęścia

**Droga do szczęścia**

Marek wracał z pracy pieszo. Daleko wprawdzie, ale wieczór był ciepły, spokojny, bez wiatru. W takie wieczory nie żałował, że nie ma samochodu. Szedł, ciesząc się ciepłem i zbliżającym się latem.

Całe życie mieszkał z rodzicami w centrum miasta, przyzwyczaił się do zgiełku. Ale od niedawna przeniósł się na obrzeża, do blokowiska. Wracał do domu i niemal od razu szedł spać, by rano znów wyruszyć do tętniącego życiem centrum.

Przez okno jego pokoju zaglądała ciekawska księżycowa poświata, której nie przesłaniały ani drzewa, ani inne budynki — nawet grubych zasłon Marek jeszcze nie miał. Mieszkał na dwunastym piętrze nowego bloku, z widokiem na pole i odległą ścianę lasu. Pierwsze noce budził się niespokojny, patrzył na pokój w błękitnym świetle i nie rozumiał, gdzie jest. Dopiero po chwili przypominał sobie, uspokajał się i zasypiał.

***

Dwa lata wcześniej nie miał pojęcia, że istnieją mieszkania komunalne. Nie takie jak za dawnych czasów, gdzie na jednej kuchence kręciło się dziesięć gospodyń. Ale dzielenie łazienki z obcym człowiekiem — nie najprzyjemniejsze.

Dorastał w zwyczajnej rodzinie, w dwupokojowym mieszkaniu w centrum, z wysokimi sufitami i długim przedpokojem, który przechodził w maleńką kuchnię. Mama pracowała jako przedszkolanka, ojciec był kierowcą autobusu. Nie żyli w luksusie, ale na wakacje nad morzem ich było stać.

Wszystko runęło w jeden dzień. Ojciec nie złamał przepisów, ruszył na zielonym świetle, powoli rozpędzając autobus. Nagle kobieta z walizką na kółkach wbiegła mu pod koła. Ojciec zahamował, ale czy można zatrzymać maszynę w mgnieniu oka? Kobieta odbiła się jak piłka, zmarła w drodze do szpitala.

Okazało się, że spieszyła się na pociąg. Zięć obiecał ją podwieźć na działkę, ale plany mu się zmieniły. Pokłócili się, a ona, wściekła, pobiegła na dworzec. Myślała, że zdąży. Pociąg na nią nie czekał.

Ten sam zięć potem w sądzie krzyczał, że pijany kierowca zabił jego ukochaną teściową i domagał się surowej kary. Tak, dzień wcześniej w zajezdni żegnali kolegę na emeryturze, trochę wypili. Rano badania nie wykazały u ojca żadnych śladów alkoholu. Nigdy nie przepadał za piciem. A jednak w aktach pojawiły się wyniki świadczące o przekroczeniu normy.

By nie narażać innych, ojciec przyznał, że wypił na imieninach koleżanki żony. Uratował wszystkich, a sam trafił za kratki. Mama płakała, nerwowo liczyła grosze. Pensja przedszkolanki niewielka. Marek oświadczył, że po szkole nie pójdzie na studia, tylko do pracy.

— Ach, do wojska ci się zachciało? Mało mi stracić męża, jeszcze ty masz mi zginąć? — szlochała matka.

By ją uspokoić, obiecał kontynuować naukę. Tuż przed maturą ojciec zmarł w więzieniu na zawał. Marek, jak obiecał, poszedł na uniwersytet. Dwa lata później mama wyszła ponownie za mąż i wyprowadziła się. Marek został sam. Matka płaciła czynsz, dawała mu pieniądze, byle tylko się uczył. Nowy mąż okazał się nie byle kim — urzędnikiem wysokiego szczebla. Choć Marek i tak natychmiast zapomniał, gdzie dokładnie pracuje.

Koledzy ze studiów dowiedzieli się, że ma wolne mieszkanie, i zaczęli urządzać w nim imprezy. Gospodarz gościnnie pozwalał nawet nocować.

Najpierw podobało mu się to życie, ale w końcu niekończące się hałasy go zmęczyły. Często budził się i widział w mieszkaniu zupełnie obcych chłopaków i dziewczyny.

Sąsiedzie poskarżyli się matce. Przyjechała wczesnym rankiem, by zastać syna w domu. W drzwiach wyszła na nią naga dziewczyna, która bez skrępowania minęła ją w kierunku łazienki.

Oczywiście, matka urządziła awanturę, wyrzuciła wszystkich i zagroziła, że jeśli syn nie skończy z pijatykami, przestanie go finansować.

Dwa tygodnie w mieszkaniu panowała cisza. A potem koledzy wpadli na pomysł, by świętować czyjeś urodziny. Zachowywali się względnie cicho, ale pili dużo.

Rano Marek obudził się w łóżku nie sam. Obok spała naga dziewczyna, przykryta do pasa kołdrą. Leżała na brzuchu, twarzą do ściany, a na poduszce rozsypały się rude włosy. Tylko Kasia Wąsik z roku miała taki kolor.

Marek ostrożnie wysunął się z łóżka, by jej nie obudzić. Nic nie pamiętał, ale pomyślał, że gdyby między nimi coś było, raczej nie założyłby potem bokserów.

Obejrzał mieszkanie — nikogo więcej nie było. Wziął prysznic, zrobił kawę. Na zapach obudziła się Kasia, weszła do kuchni w jego koszulce i zaczęła się przymilać, mrucząc jakieś głupoty. Marek się odsunął.

— Co ty? W nocy mówiłeś, że mnie kochasz — obrażona powiedziała Kasia. — Daj kawy. — I sięgnęła po jego kubek.

— Nie pleć — niepewnie odparł Marek. — Nic między nami nie było. Nie jestem samobójcą, Tomek by mnie za to rozniósł.

— Myślisz, dlaczego tak się wczoraj upiłam? Znalazł sobie Magdę z piątego roku, świnia.

Wypchnął kwilącą Kasię pod prysznic, posprzątał butelki, umył naczynia i wywietrzył mieszkanie. Matka mogła wpaść z kontrolą.

Spóźnili się na zajęcia. Kasia namawiała na kino, skoro i tak już po ptakach, ale Marek odmówił i poszedł na wykłady. Gdy koledzy pytali, gdzie Kasia, udawał zdziwionego i pytał, czy nie wyszła z resztą?

Kasia nie odzywała się do niego dwa tygodnie, aż w końcu podeszła i oznajmiła, że ma spóźnienie. Marek zesztywniał, udając, że nie rozumie.

— Jestem w ciąży, nie udawaj idioty — warknęła Kasia.

— A co ja mam z tym wspólnego? — jęknął Marek, a w środku zrobiło mu się zimno, nawet się trochę zaziębił.

*”Chyba jednak coś było”* — pomyślał z rezygnacją królika przed wężem i zaproponował aborcję.

— Mam ujemny Rh. Później mogą być problemy — szlochała Kasia.

— Może to Tomka? — z nadziejąMarek westchnął głęboko, spojrzał na płaczącą Kasię i nagle uświadomił sobie, że gdzieś między awanturą o mieszkanie a tą chwilą przestał uciekać przed życiem – i właśnie wtedy znalazł to, czego nawet nie szukał.