Nie ma czego żałować

Siedzieli na nadbrzeżu w Gdańsku i patrzyli, jak mewy łapią w locie kawałki bułki rzucane przez dzieci. Sesja za nimi, przed nimi dwa miesiące wolności – żadnych zajęć, nudnych wykładów ani męczących egzaminów.

„Co zamierzasz robić?” – zapytał chłopak, nie odrywając wzroku od srebrzystej tafli wody.

„Będę się wysypiać, czytać, spacerować…” – odpowiedziała dziewczyna bez wahania, jakby recytowała wyuczoną lekcję. – „A ty? Jedziesz do domu?” – dodała, nagle spochmurniawszy i z niepokojem spoglądając na niego.

„Nie. Wiesz, zawsze marzyłem o morzu. Wyobraź sobie, nigdy tam nie byłem. Koledzy wracali opaleni, chwalili się muszlami, opowiadali o rybach i meduzach, a ja… Rodzice nigdy nie mieli pieniędzy. A kiedy mama umarła, nie było już czasu na morze.”

„My jeździliśmy co roku do Kołobrzegu, kiedy jeszcze mieszkał z nami tata” – powiedziała z tęsknotą, wpatrzona gdzieś w dal, jakby próbowała dostrzec tam szczęśliwą przeszłość. – „A masz teraz pieniądze?” – wróciła do rzeczywistości.

„Nie, ale mogę pożyczyć.”

„Od kogo? Połowa naszych znajomych już w drodze do domu, a druga połowa świętuje koniec sesji za resztki stypendium. I jak potem oddasz? – Wanda spojrzała z wyrzutem na szlachetny profil Adama.

„Potrzebuję niewiele, żeby nie umrzeć z głodu i na bilety. Tam jest ciepło. „Pod każdym krzakiem stół i dom gotowy” – zacytował słowa znanej bajki. – Mieszkanie wynajmę za grosze. Wrócę i oddam, zarobię. Tylko trzeba czasu.”

„Skąd wiesz? W sezonie nie wynajmiesz nic tanio. Nie żartuj. Mat pod drzewem będzie kosztował jak hotel. A jak kończy się ta bajka, pamiętasz?” – zapytała tonem moralizatorskim.

„Ej, no, nie bądź taka… szara. Jeśli znajdę pieniądze, pojedziesz?” – Adam odwrócił się i spotkał jej zmieszane spojrzenie.

„Chyba nie. Mama nigdy nie pozwoli” – przyznała szczerze.

Wtedy jedna z mew rozpostarła skrzydła, wzbijając się nad wodę i płosząc inne. Oboje się na nią odwrócili. Ptak złapał w locie kilka kawałków bułki i odpłynął zadowolony.

„Zaraz…” – Adam wyciągnął telefon z tylnej kieszeni dżinsów i wybrał numer. – „Kuba? Tak, zdałem… Nie ważne, ważne że zdałem. Słuchaj, pożyczysz mi ze dwa tysiące… Nie? To ile masz? Tylko tyle?… Dobra, dawaj. Będziesz wieczorem w domu? Wpadnę. No to są pieniądze. Pojedziesz?” – schował telefon do kieszeni.

„Naprawdę? Wszystkie pociągi do końca lata dawno wyprzedane” – Wanda pokręciła głową sceptycznie.

„Możemy jechać z przesiadkami, autostopem. Lepiej powiedz, że się boisz” – uśmiechnął się drwiąco.

„Nie boję się!” – odparowała wyzywająco. – „Po prostu… mama nie pozwoli.”

„Oszalałaś?! Z chłopakiem? Na południe? Wiesz, jakie dziewczyny tam jeżdżą?! Nie, nawet o tym nie ma mowy!” – matka potrząsnęła głową dla większej pewności.

„Mamo, jestem dorosła. Nie zmuszaj mnie, żebym uciekła po cichu” – głos Wandy zadrżał, a w oczach zabłysły łzy.

„Co ty mówisz?! Uciekłabyś od własnej matki? I dla kogo?!”

„Kocham go, mamo” – cichym głosem wyznała, mówiąc ostatni, najgorszy możliwy argument.

„Córeczko, masz jeszcze całe życie przed sobą. Dokąd się tak śpieszysz? Skończycie studia, pobierzecie się, wtedy pojedziecie” – powiedziała, zmęczona daremnymi namowami.

Wanda szlochała.

„Nie da się ciebie odwieść, tak? Nie chcę, żebyśmy rozstawały się w gniewie. Jedź, tylko obiecaj, że jeśli będą problemy albo będzie ci źle, zaraz do mnie zadzwonisz.”

„Obiecuję, mamo!” – Wanda podbiegła i mocno ją objęła. – „Pójdę się pakować?” – Odsunęła się i spojrzała na matkę mokrymi oczami, jakby sprawdzając, czy to nie żart. – „Wyjeżdżamy jutro rano.”

„Jak to? Myślałam, że przynajmniej go poznam…”

„Przyjdzie po mnie jutro, zobaczysz go. To porządny chłopak” – rzuciła już w drodze do swojego pokoju.

Matka pokiwała głową i powlokła się do kuchni, rozdarta wątpliwościami i strachem przed kłopotami, które – to na pewno – spadną na jej głowę. Przeklinała też męża, który je zostawił i nie miał udziału w życiu córki. Gdyby był, Wanda nigdy nie odważyłaby się nawet wspomnieć o wyjeździe z chłopakiem nad morze. Z drugiej strony – przecież nie będzie jej trzymać siłą. Może panikuje niepotrzebnie? Naczynia w jej rękach dzwoniły, jakby podzielały jej niepokoje.

Wczesnym rankiem rozległ się krótki dzwonek do drzwi. Matka nasłuchiwała, czy aby na pewno. Wanda była w łazience. Dzwonek nie powtórzył się. Mimo to otworzyła i drgnęła z zaskoczenia. Na progu stał przystojny chłopak z plecakiem.

„Dzień dobry. Jestem Adam” – przedstawił się, uśmiechając się białymi zębami.

Matka nie mogła dojść do siebie. Po nieprzespanej nocy pełnej obaw myślała ospale.

„Już idę!” – z łazienki wyjrzała Wanda ze szczoteczką w ręce.

Matka ocknęła się i zaprosiła chłopaka do środka.

„Niech się pani nie martwi, wszystko będzie dobrze, będziemy ostrożni” – powiedział Adam.

Zanim matka zdołała przetrawić te słowa, Wanda wyszła i za rękę wciągnęła go do swojego pokoju. Kilka minut później wyszli – Adam niósł jej plecak.

„Już czas. Nie martw się, będę dzwonić” – Wanda pocałowała zaskoczoną matkę w policzek.

„A śniadanie?” – ocknęła się.

„Jeśli można, dajcie nam kanapki na drogę” – uśmiechnął się Adam.

„Tak, zaraz” – matka pobiegła do kuchni i wróciła z torbą kanapek i jabłkami.

Zamknęła za nimi drzwi, myśląc, że rozumie córkę. W takiego trudno się nie zakochać.

„Dokąd?” – zapytała Wanda na ulicy. – „Podobałeś sięAdam i Wanda wrócili do Gdańska po latach, spotkali się przypadkiem na tej samej nadbrzeżnej ławce, gdzie teraz ich własne dzieci karmiły mewy, a oni, uśmiechając się do siebie z cichym zrozumieniem, poczuli, że życie jednak potoczyło się tak, jak powinno.