Zawsze będziesz blisko mnie…

*Będziesz ze mną zawsze…*

Jadwiga przewróciła syczące kawałki mięsa na patelni, przykryła ją pokrywką i usłyszała za otwartym oknem warkot silnika oraz szelest opon po żwirowanej ścieżce. Wojciech wrócił, a ona jeszcze nie zdążyła skończyć obiadu. Sprawdziła jabłecznik w piekarniku, wyjęła z lodówki warzywa i zaczęła je płukać.

— Jadu, jestem w domu! — zawołał Wojciech z przedpokoju. — Co za zapach! — dodał, wchodząc do kuchni i wciągając nosem aromatyczne powietrze.

— Głodny? — Jadwiga zakręciła kran i odwróciła się do męża. — Dzisiaj wcześniej. Obiad jeszcze nie gotowy.

— Nic się nie stanie, poczekam. Będzie coś słodkiego do herbaty?

— Tak, piekę szarlotkę. Wytrzymasz chwilę?

— Oczywiście. — Wyszedł do pokoju, a ona zabrała się za krojenie sałatki. Nie lubiła robić kilku rzeczy naraz, szczególnie gotować kilku dań jednocześnie. Zawsze coś się przypaliło. Ale tym razem wszystko wyszło idealnie. Jadwiga nakryła do stołu i poszła po Wojciecha. Siedział w salonie przed telewizorem, wyciągnięty na kanapie z przymkniętymi oczami. Na ekranie leciały wiadomości. Zastanawiała się, czy go obudzić, gdy nagle otworzył oczy.

— Zmęczony? Wyglądasz… — Pokręciła głową, szukając odpowiednich słów.

— Trochę. Kolacja? — Podniósł się z kanapy.
Razem wrócili do kuchni.

— Mmm… Jak pięknie, a ten zapach! — Wojciech rozejrzał się po stole.

— Chcesz wina? Zostało nam trochę — zaproponowała Jadwiga.

— Nie. Dziś nie.

Uwielbiała patrzeć, jak mąż je — z apetytem, ale starannie. Po prostu go kochała. Lubiła dla niego gotować, prasować koszule, zasypiać wtulona w jego ramię. Nie był ideałem, ale kochała go takim, jaki był, z jego nawykami i wadami.

***

Poznali się, gdy oboje mieli już za sobą nieudane małżeństwa. Jadwidze nie udało się zajść w ciążę w pierwszym związku, choć oboje byli zdrowi, lekarze nie znaleźli żadnych nieprawidłowości. *Tak bywa*, mówili, *trzeba być cierpliwym i nie tracić nadziei*.

Podczas gdy ona czekała i wierzyła, mąż nie tracił czasu i znalazł sobie kochankę. Przyjaciółka powiedziała jej o tym — widziała go w galerii handlowej z brzemienną kobietą, wybierali ubranka dla dziecka. Jadwiga początkowo nie wierzyła. Przyjaciółka musiała się pomylić. Mieli przecież dobre relacje, on nie mógł… Ale gdy zaczęła układać brakujące elementy, wszystko stało się jasne.

Uczcić to awanturą? Ale czy cokolwiek by to zmieniło? Przyszłe dziecko było niewinne, nie powinno dorastać bez ojca. Jadwiga cierpiała, ale postanowiła nie zatrzymywać męża. I tak by nie wytrzymała, gdyby chodził do tamtej kobiety — otwarcie czy potajemnie. To nie był zwykły romans, skoro doszło do ciąży. Znaczyło to tyle, że dla niej już go nie kochał.

Mąż wrócił do domu jak zwykle, lekko spóźniony. Jadwiga nie mogła gotować, nie mogła oglądać telewizji. Serce rozdzierał ból i poczucie zdrady.

— Źle się czujesz? — spytał mąż, widząc ją siedzącą w ciemnym pokoju na kanapie, z podkulonymi nogami.

— Nie. Jestem zdrowa.

— To coś z rodzicami? Mów wreszcie. — Stał przed nią zmieszany i zaniepokojony.

— Chodzi o ciebie. Masz drugą rodzinę. Oczekujecie dziecka. Kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć?

— Więc wiesz. — Głęboko westchnął, unikając jej wzroku. — Mam teraz wyjść, czy…

— Teraz. — Odcięła i odwróciła się. Trzymała się mocno, walcząc z płaczem, a w środku rozrywała ją rozpacz i gniew.

Mąż chodził po mieszkaniu, pakował rzeczy, nie patrząc na nią. Jadwiga raz chciała, by upadł przed nią na kolana, błagał o przebaczenie, innym razem pragnęła, by już wyszedł, by nie przedłużać tej męki.

Szuranie kółek walizki po podłodze ucichło przy kanapie.

— Resztę rzeczy zabiorę jutro, dobrze? — spytał.
Jadwiga tylko skinęła głową, nie patrząc na niego.

Walizka zaturkotała w kierunku przedpokoju. Po chwili drzwi zamknęły się za nim z cichym kliknięciem zamka. To był koniec. Dopiero teraz dotarło do niej, że to prawda — została zupełnie sama. I wtedy wybuchnęła płaczem. Wydawało jej się, że już nic w jej życiu nie będzie takie samo — ani rodzina, ani miłość, ani szczęście. Życie skończyło się.

Nie spała całą noc. Raz chodziła boso po mieszkaniu, raz tarzała się w łóżku, zalewając łzami poduszkę. Ale rano wstała i poszła do pracy z opuchniętymi oczami i zatkanym od płaczu nosem. Koledzy uznali, że jest chora, i odesłali ją do domu. Gdy wróciła do mieszkania, które jeszcze niedawno było *ich*, zauważyła, że zniknęły wszystkie jego rzeczy. Nawet szczoteczki do zębów nie zostawił, zabrał nawet brudną koszulę z pralki. Jakby nigdy tu nie był, jakby nie spędzili razem ośmiu lat.

Nie wiedziała, czy to dobrze, czy źle. Potem uznała, że jednak dobrze. Nie będzie widzieć jego rzeczy, szybciej się z tym pogodzi. Taka jego pedantyczność przydałaby się wcześniej. Zwykle rozrzucał ubrania po całym domu, zostawiał po sobie brudne naczynia.

Lepiej oderwać bandaż jednym ruchem, niż powoli i boleśnie go odklejać. Gdyby zostawił cokolwiek, pewnie by wracał — *zapomniałem szczoteczki*, *muszę jeszcze coś zabrać*. Nie musiała teraz znajdować jego zapomnianych rzeczy i płakać. Mimo to długo opłakiwała swoje małżeństwo i męża.

A rok później poznała Wojciecha. Przyszedł do banku, gdzie pracowała, żeby złożyć wniosek o kredyt na dom. Potem zaprosił ją na kawę.

— A dla kogo buduje pan taki duży dom? Dla dzieci? — spytała przy kawie.

— Dla siebie, przyszłej żony i przyszłych dzieci — odpowiedział, patrząc na nią w taki sposób, jakby mówił o ich wspólnej przyszłości.

Jadwiga była gotowa wyznać, że marzy o tym samym — o domu, rodzinie, dzieciach. Ale oczywiście tego nie zrobiłaSpotkali się w środku burzy, dwoje ludzi, któZ czasem Jadwiga zrozumiała, że choć Wojciecha już nie ma, jego miłość pozostanie w jej sercu na zawsze.