Dziewczyna stała po drugiej stronie barierki. Nie było wątpliwości co do jej zamiarów skoku z mostu…

Dziewczyna stała po drugiej stronie barierki. Nie było wątpliwości, że zamierza skoczyć z mostu…

Na samym początku nocnego dyżuru karetka przywiozła młodego mężczyznę. Jego samochód zderzył się z SUV-em na skrzyżowaniu. Po wielogodzinnej operacji pacjenta odtransportowano na intensywną terapię, a chirurg Eleonora Nowak w pokoju lekarzy zapisywała przebieg zabiegu.

— Kawa, Eleonoro — powiedziała doświadczona pielęgniarka Małgorzata Kowalska, stawiając na biurku kubek z parującą kawą.

— Dziękuję. Jak tylko pacjent odzyska przytomność, daj mi znać — Eleonora nawet nie oderwała wzroku od dokumentów.

— Odpocznij, póki jest spokojnie. Na razie nic się nie dzieje.

— Sami wiecie, taki początek dyżuru nie wróży nic dobrego — odparła Eleonora.

I trafiła w dziesiątkę. Zanim zdążyła dopić kawę, przywieźli kolejnego pacjenta. Nad ranem Eleonora ledwo trzymała się na nogach i zasnęła przy biurku, opierając głowę na papierach. Obudziła ją Małgorzata, informując, że pacjent po wypadku odzyskał świadomość.

Eleonora mogła powiedzieć, że jej dyżur się skończył, że inny lekarz się pacjentem zajmie, że na pewno wszystko będzie dobrze… Ale wstała i poszła na intensywną terapię. Nie w jej stylu było iść do domu, nie upewniwszy się, jak czuje się operowany przez nią człowiek.

Pod jarzeniówkami szpitalny linoleum połyskiwał jak tafla wody. Eleonora cicho weszła na salę. Wczoraj nie przyjrzała mu się dobrze, a teraz zobaczyła całkiem przystojnego faceta, oplecionego kabelkami i czujnikami. Sprawdziła parametry na monitorze, a gdy znów na niego spojrzała, zauważyła, że on też ją obserwuje.

Nawet leżąc na szpitalnym łóżku, wyglądał na pewnego siebie i patrzył na nią z góry. Dziewczyna marzyła, by mieć choć odrobinę takiej pewności. Z trudem powstrzymała się, by nie odwrócić wzroku.

— Jak się pan czuje, panie Kacprze? Musieliśmy usunąć śledzionę. Stracił pan dużo krwi. Ma pan dwa złamane żebra, ale płuco nieuszkodzone. Nie ma zagrożenia życia. Miał pan szczęście. Policja już dzwoniła, chce z panem porozmawiać. Poprosiłam, żeby przyjechali później, żeby pan mógł dojść do siebie.

— Dziękuję — mruknął mężczyzna.

— Mój dyżur się skończył, do zobaczenia jutro. — Eleonora wyszła.

Karetka, która przywiozła kolejnego pacjenta, podwiozła ją do domu. W przedpokoju powitał ją rudy kot. Otrzepała się o jej nogi i, zadzierając ogon, pobiegł do kuchni. Strasznie chciało się jej spać, ale najpierw musiała nakarmić Mruczka, inaczej nie dałby jej zasnąć. Eleonora zasnęła, zanim głowa dotknęła poduszki.

Następnego dnia pacjent wyglądał znacznie lepiej, nawet się uśmiechnął, gdy Eleonora weszła na salę.

— Witam. Widzę, że czuje się pan lepiej. Dzisiaj zostanie pan przeniesiony na oddział, oddadzą panu telefon i będzie mógł pan zadzwonić do bliskich.

— Nie mam tu nikogo. Zrobiłem wczoraj dużo zamieszania? — Patrzył na nią wciąż z tą samą wyższością. Skąd on to brał?

— Kiedy mnie pani wypisze? — spytał.

— Właśnie przeszliśmy operację, ma pan złamane żebra… Tydzień na pewno pan tu zostanie, potem zobaczymy. Przepraszam, czekają na mnie inni pacjenci — Eleonora wyszła.

Przed wyjściem do domu jeszcze raz zajrzała do pacjenta, sprawdziła monitor i kroplówkę. Gdy w końcu na niego spojrzała, znów zobaczyła jego zaciekawione spojrzenie. Uśmiechnął się.

Po plecach przebiegł jej dreszcz. Ela już kiedyś widziała taki uśmiech. Miała dobrą pamięć do twarzy, nie przypominała sobie tego mężczyzny, ale ta pogardliwa mina wydała jej się znajoma.

Cały wieczór łamała sobie głowę, próbując przypomnieć sobie, gdzie mogła widzieć ten uśmiech, ale nic nie przychodziło jej do głowy. Następnego ranka pacjent powitał ją już siedząc na łóżku. Ktoś przyniósł mu koszulkę.

— To pielęgniarka. Moje rzeczy były całe we krwi — wyjaśnił, widząc jej zdziwienie. — Mam wrażenie… — Spojrzał na jej identyfikator — Eleonoro, że chcesz mnie o coś zapytać.

— Nie… To znaczy, tak. Znaliśmy się wcześniej? — spytała.

— Nie pamiętam. Mam dobrą pamięć wzrokową, nie zapomniałbym tak pięknej kobiety. Wiesz, taki wzrok jak twój widziałem tylko raz. W innym mieście, w innym życiu, dawno temu. — Znów się uśmiechnął i od razu skrzywił się z bólu. Złamane żebra dawały o sobie znać.

— Może pan wstać, ale ostrożnie — powiedziała.

— Zajrzysz jeszcze do mnie? — zapytał nagle.

— Tak, jeśli dyżur będzie spokojny.
*”Co za urojenie? I dlaczego on się tak zachowuje, jakbym mu coś była winna?”* — pomyślała.

— No i co, doktor, przypomniałaś sobie, gdzie się spotkaliśmy? — zapytał następnego dnia.

— Chyba mi się wydawało — odparła.

— A ja myślę, że jednak się znaliśmy. Twoje oczy pamiętam doskonale.

— Co jest nie tak z moimi oczami? — Ela nie chciała o tym rozmawiać, ale ciekawość wzięła górę.

— Pierwszego dnia myślałem, że jesteś zmęczona, ale następnego wyglądałaś wypoczęta, a wzrok miałAle gdy ich spojrzenia spotkały się ponownie, Eleonora zrozumiała, że nie musi już uciekać od przeszłości – wystarczyło zamknąć oczy i pozwolić, by los w końcu ją dogonił.