Droga do radości

Droga do szczęścia

Kacper szedł z pracy pieszo. Daleko, ale wieczór był ciepły, spokojny, bez wiatru. W takie wieczory nie żałował, że nie ma samochodu. Szedł, ciesząc się ciepłem i nadchodzącym latem.

Całe życie mieszkał z rodzicami w centrum miasta, przyzwyczaił się do zgiełku i hałasu. Ale niedawno wyprowadził się na obrzeża, do sypialnej dzielnicy. Wracał do domu i niemal od razu kładł się spać, by rano znów wyruszyć do tętniącego życiem centrum.

W nocy przez okno jego pokoju zaglądała ciekawska księżycowa poświata. Żadne drzewa ani inne budynki jej nie przysłaniały — nawet zasłon jeszcze nie miał. Mieszkał na dwunastym piętrze nowego bloku, z widokiem na pole i daleki las na horyzoncie. Pierwsze noce budził się nieprzytomny, patrzył na pokój w niebieskim świetle księżyca i nie rozumiał, gdzie jest. Potem przypominał sobie, uspokajał się i zasypiał.

***

Jeszcze dwa lata temu nie wiedział, że istnieją mieszkania komunalne. Nie takie jak kiedyś, gdzie w jednej kuchni kręciło się dziesięć gospodyń. Ale mieszkać z obcym człowiekiem, dzielić z nim łazienkę — nie było przyjemne.

Dorastał w zwykłej rodzinie, w dwupokojowym mieszkaniu w centrum, z wysokimi sufitami, przestronnymi pokojami i długim, wąskim przedpokojem przechodzącym w malutką kuchnię. Mama pracowała jako przedszkolanka, tata jako kierowca autobusu. Nie żyli w luksusach, ale na wakacje nad morze zawsze było ich stać.

Wszystko rozpadło się w jeden dzień. Ojciec nie złamał przepisów — czekał, aż zapali się zielone światło, ruszył, rozpędzając autobus. Nagle z chodnika ruszyła kobieta z walizką na kółkach. Tata nacisnął hamulec, ale czy da się zatrzymać maszynę w mgnieniu oka? Kobieta odleciała jak piłka, zmarła w drodze do szpitala.

Okazało się, że spieszyła się na pociąg. Miała jechać z zięciem samochodem, ale ten zmienił plany. Pokłócili się, więc wyszła zirytowana, rzucając się na dworzec. Myślała, że zdąży. Pociąg nie będzie przecież czekał.

Ten sam zięć potem na sądzie wrzeszczał, że pijany kierowca zabił jego ukochaną teściową, żądał surowej kary. Tak, dzień wcześniej żegnali na emeryturę jednego z kierowców, wypili. Rano badania nie wykazały u ojca odchyleń. Nigdy nie był amatorem alkoholu. A jednak w dokumentach pojawiły się wyniki badań przekraczające dopuszczalną normę.

Żeby nie narażać innych, ojciec przyznał, że wypił na urodzinach koleżanki żony. Uratował wszystkich, sam trafił za kratki. Mama płakała, załamywała się. Pieniędzy zaczęło brakować. Przedszkolanka nie zarabiała dużo. Kacper oświadczył, że po maturze nie pójdzie na studia, tylko do pracy.

— Ach, do wojska ci się zachciało? Mało mi jednego strachu, jeszcze żeby z tobą coś się stało? — szlochała mama.

Żeby ją uspokoić, obiecał kontynuować naukę. Tuż przed studniówką ojciec zmarł w więzieniu na zawał. Kacper, jak obiecał, poszedł na uniwersytet. Dwa lata później mama wyszła powtórnie za mąż, wyprowadziła się. Został sam w ich mieszkaniu. MatKiedyś myślał, że szczęście trzeba zdobywać ciężką pracą, a teraz wiedział, że czasem wystarczy wyciągnąć rękę do kogoś, kto też jest sam.