Dziewczyna na krawędzi: decyzja, która zaważy na jej przyszłości.

Dziewczyna stała po drugiej stronie barierki. Nie było wątpliwości, że zamierza skoczyć z mostu…

Na samym początku nocnej zmiany „karetka” przywiozła młodego mężczyznę. Jego samochód zderzył się z terenówką na skrzyżowaniu. Po wielogodzinnej operacji pacjenta przewieziono na OIOM, a chirurg Elżbieta Nowak w pokoju lekarskim uzupełniała dokumentację medyczną.

– Kawę, pani doktor – starsza pielęgniarka, Katarzyna Kowalska, postawiła na brzegu biurka kubek z parującym napojem.

– Dziękuję. Niech pani zawoła mnie, gdy pacjent się ocknie – Elżbieta nie oderwała wzroku od kartki.

– Niech pani odpocznie, póki jest czas. Na razie cisza.

– Sami wiecie, taki początek dyżuru nie wróży nic dobrego – odparła Elżbieta.

I jakby przeczuwała. Nie zdążyła dopić kawy, gdy przywieziono kolejnego pacjenta. Nad ranem Elżbieta była wykończona i zasnęła przy biurku, opierając głowę na papierach. Obudziła ją Katarzyna, informując, że pacjent po wypadku odzyskał przytomność.

Mogła powiedzieć, że jej zmiana się skończyła, że inni lekarze się nim zajmą, że wszystko będzie dobrze… Ale wstała i poszła na OIOM. Nie w jej naturze było wychodzić do domu, nie upewniwszy się, jak czuje się człowiek, którego operowała.

Światło jarzeniówek odbijało się w lśniącym linoleum korytarza, jak tafla wody. Elżbieta cicho weszła na salę. Wczoraj go nie dostrzegła, ale teraz ujrzała przystojnego mężczyznę, oplecionego kłębowiskiem kabli i czujami. Spojrzała na monitor, a gdy znów na niego spojrzała, zauważyła, że on też ją obserwuje.

Nawet leżąc na szpitalnym łóżku, mężczyzna emanował pewnością siebie i patrzył na nią z wyższością. Gdyby choć odrobinę tej pewności w niej była… Z trudem powstrzymała się, by nie odwrócić wzroku.

– Jak się pan czuje, panie Jakubie? Musieliśmy usunąć śledzionę. Stracił pan dużo krwi. Ma pan złamane dwa żebra, ale płuco nieuszkodzone. Życie nie jest zagrożone. Miał pan szczęście. Policja już dzwoniła, chce z panem porozmawiać. Poprosiłam, by dali panu czas.

– Dziękuję – mruknął.

– Mój dyżur się skończył, do zobaczenia jutro. – Elżbieta wyszła.

Karetka, która przywiozła kolejnego pacjenta, podwiozła ją pod dom. W przedpokoju powitał ją rudy kot. Otrzepał się o jej nogi i, zadzierając ogon, pobiegł do kuchni. Strasznie chciała spać, ale najpierw musiała nakarmić Karmelka, inaczej nie dałby jej zasnąć. Elżbieta zasnęła, zanim głowa dotknęła poduszki.

Następnego dnia pacjent wyglądał lepiej, nawet się uśmiechnął, gdy Elżbieta weszła na salę.

– Witam. Widzę, że czuje się pan lepiej. Dziś przeniosą pana na oddział, oddadzą telefon i będzie mógł pan zadzwonić do bliskich.

– Nikogo tu nie mam. Sporo kłopotu pani wczoraj narobiłem? – Wciąż patrzył na nią z tą samą, irytującą pewnością siebie. Jak on to robił?

– Kiedy mnie pani wypisze? – zapytał.

– Dopiero co pana operowano, ma pan złamane żebra… Co najmniej tydzień na oddziale, później zobaczymy. Przepraszam, inni pacjenci czekają – odpowiedziała Elżbieta i wyszła.

Przed wyjściem jeszcze do niego zajrzała, sprawdziła monitor i kroplówkę. Gdy w końcu na niego spojrzała, znów zobaczyła jego zaciekawione spojrzenie. Uśmiechnął się.

Przeszedł ją dreszcz. Ta uśmiechnięta twarz wydała jej się znajoma. Pamięć miała dobrą, ale nie mogła sobie przypomnieć, gdzie go widziała.

Następnego ranka czekał już na nią, siedząc na łóżku. Ktoś przyniósł mu koszulkę.

– Pielęgniarka. Moje ubrania były zakrwawione – wyjaśnił, gdy zobaczył jej zdziwienie. – Mam wrażenie… – Spojrzał na jej identyfikator. – Elżbieto, że coś chcesz mnie zapytać.

– Nie… Tak. Czy my się znaliśmy?

– Nie przypominam sobie. Mam dobrą pamięć wzrokową, nie zapomniałbym tak pięknej kobiety. Wiesz, taki wzrok jak twój widziałem tylko raz. W innym mieście, w innym życiu, dawno temu. – Znowu się uśmiechnął i natychmiast się skrzywił. Złamane żebra dawały o sobie znać.

– Może pan wstać, ale ostrożnie – powiedziała Elżbieta.

– Wpadniesz jeszcze do mnie? – zapytał nagle.

– Jeśli dyżur będzie spokojny.
*„Co za przekleństwo? Czemu zachowuje się, jakbym mu coś była winna?”*

– No i co, doktor, przypomniałaś sobie, gdzie się znaliśmy? – zapytał następnego dnia.

– Myliłam się – odparła.

– A ja myślę, że się znaliśmy. Twoje oczy dobrze pamiętam.

– Co jest z moimi oczami? – Nie chciała tego ciągnąć, ale ciekawość ją zżerała.

– Pierwszego dnia myślałem, że jesteś zmęczona, ale drugiego dnia wyglądałaś wypoczęta, a wzrok miałeś ten sam. Patrzysz nieufnie, jakbyś się czegoś bała, jakbyś miała w każdej chwili uciec.

– Nie mów głupot. Nie mam zamiaru uciekać. Szybko pan wraca do zdrowia, za trzy dni wypiszę pana. Będzie się pan leczył ambulatoryjnie.

– Dziękuję za to… – zaczął Jakub, ale Elżbieta wyszła, nie czekając na koniec.

Trzy dni później pielęgniarka przyniosła mu wypis i zdjęcia RTG.

– A Elżbieta? – zapytał, rozczarowany, że nie przyszła sama.

– Jest na operacji.

Jakub spakował się, ale nie wyszedł. Usiadł na korytarzu tak, by widzieć drzwi pokoju lekarskiego. Gdy ją zobaczył, podszedł.

– Tęsknił pan za domem, a jednak tu pan siedzi – uniosła brew.

– Może pani unika mnie? – spytał bezczelnie. – Nie mogłem wyjść, nie podziękowawszy. Pani uratowała mi życie.

– To zbyt patetyczne.

– Gdyby nie pani, mógłbym nie przeżyć. Tak? Więc uratowała mi pani życie. Muszę się odwdzięczyć. Kończy pani zmianę? Chcę zaprosić panią na kolację. Może w końcu sobie przypomnisz, gdzie się znaliśmy? Proszę. Rozumiem,Elżbieta spojrzała na niego przez chwilę, a potem powoli skinęła głową, czując, że po latach samotności w jej sercu w końcu coś pękło, otwierając drogę do czegoś nowego, nieznanego, ale już nie tak przerażającego.