Kochające serce

Kochające serce

Krzysztof Stań w oknie i patrzył na zalane słońcem podwórko. W sąsiednim bloku znajdował się sklep „Biedronka”, ludzie przemykali przez podwórko, skracając sobie drogę. Ale ludzi Krzysztof nie zauważał. Czekał tylko na jedną – Jagr.

Od kiedy zamieszkał w tym bloku, był w niej zakochan. Jagr była dwa lata starsza i mieszkała dwa piętra niżej. Nie była niczym wyjątkowym, zwykła dziewczyna, jakich tysiące. Ale dla Krzysztofa była wyjątkowa. Serce nie sługa — pokochało i już nie mogło nic z tym zrobić.

Jagr zdawała maturę i szykowała się na studia medyczne. Wkrótce nie będzie mógł iść za nią do szkoły, nie zobaczy jej na przerwach. Pozostało mu tylko czekać przy oknie, aby choć na chwilę ją dostrzec.

Ona nie zwracała na niego uwagi. Dla niej był tylko chłopakiem z sąsiedztwa. Dlatego ukrywał swoje uczucia. Bał się, że go odtrąci. Czekał, aż skończy szkołę, dorośnie, i wtedy wyzna miłość. A kiedy w końcu otrzymał świadectwo i szykował się na studia, Jagr nagle wyszła za mąż. Dosłownie — wyskoczyła.

Z okna Krzysztof widział, jak pod blok podjechała ozdobiona wstążkami srebrna toyota, jak wysoki mężczyzna w granatowym garniturze wysiadł i nerwowo krążył po parking, raz po raz spoglądając na okna drugiego piętra. W końcu z klatki wybiegła Jagr — w białej, powiewnej sukni i koronkach. Zbiegając po schodach, potknęła się i runęła w ramiona narzeczonego, który zdążył ją złapać w ostatniej chwili. Usunął but — widać było, że złamał się obcasz.

Matka Jagr podała jej białe adidze. W nich stanęła na ślubnym kobiercu. Nie było czasu, by jechać po nowe buty.

Całe osiedle komentowało ten wypadek. Wszyscy byli zgodni — to zła wróżba. Małżeństwo nie przyniesie szczęścia i nie potrwa długo.

Po ślubie Jagr Krzysztof dwa dni leżał na swoim łóżku, odwrócony twałą do ściany. Matka myślała już wzywać lekarza, sądziła, że syn się rozchorował. Trzeciego dnia wstał i zajął swoje miejsce przy oknie. Ale Jagr zniknęła. Matka powiedziała, że nowożeńcy wyjechali nad morze. Krzysztof bał się, że wyprowadzi się do męża i już jej nie zobaczy. Ale po dwóch tygodniach opalona, jeszcze piękniejsza Jagr znów szła przez podwórko. Wróciła! Serce Krzysztofa omalło nie wyskoczyło z piersi.

Matka Jagr wyjechała do starszego syna, któremu właśnie urodziła się córeczka. Nie chciała przeszkadzać młodej parze. Czas płynął, a Jagr z mężem żyli szczęśliwie, wbrew złym wróżbom.

Krzysztof znów mógł codziennie widzieć przedmiot swojego uwielbienia. Tyle że w tle prawie zawsze był jej mąż. Ale po pół roku — rozwiedli się.

Tę wieść przekazała mu matka przy kolacji. Wróżba się sprawdziła. Małżeństwo nie przetrwało. Plotkariat wiązał to z faktem, że do Jagr przyszła pierwsza żona jej męża. Mieli razem syna. Rozstali się w gniewie, on poznał Jagr i ożenił się, ale ciągle odwiedzał dziecko. A w końcu pogodzili się z byłą żoną. Zrozumiał, że za szybko wszedł w nowy związek, ale nie miał odwagi powiedzieć tego. Więc pierwsza żona wzięła sprawy w swoje ręce i wyjaśniła Jagr całą sytuację.

„Sam się zdecyduj. Kocha syna, tęskni za nim. Ja mu już wybaczyłam. Daj sobie spokój, odpuść. Jeszcze znajdziesz prawdziwe szczęście.”

Jagr odpuściła. Krzysztofowi wydawało się, że słyszy jej, choć przez ściany nic nie dobiegało. Przez trzy dni czekał przy oknie, ale Jagr nie pokazała się na zewnątrz. A jeśli coś sobie zrobiła? Na myśl o tym krew w nim lodziła. Pobiegł do niej. W czterech susach pokonał klit schodową i zadzwonił do jej drzwi.

Otworzyła — zapłakana, z opuchniętymi oczami, ale z iskierką nadziei w spojrzeniu. Gdy go zobaczyła, wróciła do pokoju, rzuciła się na kanapę, twarzą w poduszkę, i znów wybuchła płaczem. Krzysztof nieśmiało wszedł. Widok łkającej dziewczyny rozdzierał mu serce. Przysiadł na kolanach i delikatnie głaskał ją po plecach.

Jagr stopniowo się uspokajała. W końcu odwróciła do niego spuchniętą twarz. W tej chwili kochał ją jeszcze bardziej — rozczochraną, zapłakaną, bezbronną.

„Nie płacz. Poczekaj trochę, po studiach się z tobą ożenię.”

Krzysztof dostał się na uczelnię. Czasem widywał Jagr na ulicy. Szła powoli ze sklepu lub pracy, ze wzrokiem wbitym w chodnik. Serce ściszało mu się z miłości i litości. Zabierał jej siatki z zakupami, żartował, opowiadał śmieszne historie. Pod jego drzwiami odbierała torby i żegnała się. Nigdy nie zapraszała go do środka.

Matka widziała wszystko, ale miała nadzieję, że syn w końcu dojrzeje i zakocha w rówieftnicy. To ona przyniosła kolejną nowinę — Jagr ma nowego mężczyznę. Doktora, żonatego, dwadzieście lat od niej starszego. Jego córka była w jej wieku.

Skąd się wzięła ta plotka? Facet nigdy nie pojawiał się u Jagr, nie odprowadzał jej. Krzysztof znów czuł ukłucie zazdrości. Pocieszał się tylko, że raczej nie wyjdzie za tego doktora.

Nadchodziło Boże Narodzenie, podwórko pokrywał biały puch, w oknach migotały lampki. I pewnego wieczoru Jagr sama przyszła do Krzysztofa. Matki nie było w domu.

„Masz może cebulę?” — zapytała od progu. Policzki miała zaróżowione, oczy błyszły, uśmiechała się do niego!

„W domu ani jednej, a do sklepu nie zdążę. Dasz jedną?”

Nie mógł ukryć rozczarowania. Poszedł do kuchni i przyniósł jej cebulę. Jagr pokiwała głową, podnosząc na niego rozemknięte oczy.

„A drugą też bym zabrała? Oddam, kupię.”

Przyniósł drugą.

„Kogoś spodziewasz się w gości?” — zapytał, przełamując nieśmiałość.

Nie odpowiedziała, tylko podziękowała i wyszła.

Krzysztof gryzł się z żalu i zazdrości. Dlaczego go nie widziJagr nigdy nie wróciła po te cebule, a Krzysztof zrozumiał wreszcie, że czas puścić przeszłość i otworzyć się na nowe życie.