Brak Powietrza

Nie można oddychać

Agnieszka powoli przekręciła klucz w zamku i ostrożnie weszła do mieszkania. Choć starała się zamknąć drzwi jak najciszej, zamek i tak głośno kliknął. Nie włączając światła, rozebrała się i na palcach przemknęła w stronę swojego pokoju… Nagle rozległ się trzask włącznika, który w ciszy mieszkania zabrzmiał jak wystrzał.

– Agnieszka, gdzie byłaś? Dlaczego tak późno? Dzwoniłam do Kasi. Okłamałaś mnie – dobiegł ją głos mamy.

Dziewczyna zastygła w miejscu, głośno westchnęła i odwróciła się w stronę matki.

– A ty dlaczego nie śpisz? – odparła.

– Jak mam spać, gdy ciebie nie ma w domu? Martwiłam się – mama patrzyła na córkę z niepokojem.

– Jestem już dorosła, mamo, przestań mnie pilnować – powiedziała Agnieszka z irytacją.

– Tak, tak, dorosła… – Mama machnęła ręką i weszła do swojego pokoju, nie zamykając drzwi.

Agnieszka zawahała się i poszła za nią. Usiadła obok na kanapie.

– Mamo, przepraszam. Zupełnie zapomniałam o czasie.

Mama wyglądała na zmęczoną i bladą. Ostre światło lampy uwydatniało zmarszczki i sińce pod jej oczami, w których malował się wyrzut.

– Nie byłam sama. Byłam z Jackiem. Poszliśmy do kina, a potem na spacer. Nie martw się o mnie.

– Z Jackiem?

– Tak. Poznałam go dwa tygodnie temu. Jest taki… interesujący, tyle wie – na ustach Agnieszki pojawił się uśmiech, a jej wzrok stał się zamglony. Przytuliła się mocniej do matki, kładąc głowę na jej ramieniu.

– Czyli ostatnim razem też byłaś z nim, a nie u Kasi?

– Przepraszam.

– Wszystko rozumiem, ale dlaczego od razu nie powiedziałaś, nie uprzedziłaś? On też studiuje? Będziecie razem na uczelni?

– On już skończył studia, pracuje – szybko odpowiedziała Agnieszka.

– Więc jest starszy od ciebie? Och, córeczko… – westchnęła mama, a Agnieszka uniosła głowę, gotowa do obrony, ale mama ją uprzedziła. – Poznasz mnie z nim?

– Oczywiście. Spodoba ci się.

– Nawet nie zauważyłam, kiedy tak dorosłaś – mama smutno spojrzała na córkę. – Już późno, idź spać.

– Dobranoc, mamo – Agnieszka pocałowała matkę w policzek i wyszła do swojego pokoju.

Rozebrała się, wśliznęła pod kołdrę i wpatrywała się w sufit, przypominając sobie każde jego słowo, każdy pocałunek, marząc…

Gdy się obudziła, mama już poszła do pracy. Agnieszka umyła się, zjadła zostawione przez nią śniadanie i sięgnęła po telefon.

– Cześć, już w pracy? – zapytała wesoło.

– Tak – odpowiedział Jacek dość ostro.

– Przeszkadzam? – Agnieszka zaniepokoiła się, słysząc jego obcy, zdystansowany głos.

– Tak. Oddzwonię później – rozłączył się.

– „Wam”? – nie rozumiejąc, głupio wpatrywała się w ekran, aż ten zgasł.

„Pewnie ktoś jest obok” – domyśliła się i zaczęła czekać, aż Jacek oddzwoni. Próbowała czytać, ale słowa nie docierały do niej. Odłożyła książkę. W telewizji nic ciekawego. Zadzwoniła do swojej najlepszej przyjaciółki Kasi i zaproponowała spacer.

Przyjaciółki jadły lody, Agnieszka chwaliła się, że jest zakochana, gdy zadzwonił Jacek.

– Przepraszam, Bocianku, po prostu zadzwoniłaś w niezbyt dobrym momencie. Byłem bardzo zajęty. Spotkamy się wieczorem?

– Tak – odpowiedziała uradowana Agnieszka.

– Mama chce cię poznać – powiedziała Jackowi podczas spotkania.

– Opowiedziałaś jej o nas? – Jacek zaniepokoił się. – Nie ma nic przeciwko temu, że się spotykamy? – patrzył na nią z niedowierzaniem.

– A dlaczego miałaby mieć?

– Dopiero niedawno jesteśmy razem… Znajomość z rodzicami sugeruje poważne zamiary…

– Czy nasze relacje nie są poważne? – Agnieszka spięła się.

– Jestem bardzo poważnie nastawiony do ciebie – Jacek przytulił ją tak mocno, że nie widziała jego twarzy. – Po prostu twoja mama będzie mnie przesłuchiwać, urządzi mi krzyżowy ogień.

– Często poznawałeś rodziców swoich dziewczyn? No przyznaj się – Agnieszka żartobliwie szturchnęła go pięścią w bok.

– Było parę razy.

– Ale nie masz nic do ukrycia? Albo masz tajną komnatę jak Sinobrody, gdzie chowasz swoje byłe? – zaśmiała się. – Może jesteś żonaty?

– No co ty, oczywiście, że nie. Skąd ci to przyszło do głowy?

– Dobra, gdzie idziemy? – zapytała, zmieniając temat.

– Mam mało czasu, mama prosiła, żebym wrócił wcześniej. Może po prostu pochodzimy? – Jacek mocno objął Agnieszkę i pocałował.

Przeszedł ją dreszcz, a oddech się załamał. Jeśli miała jakieś wątpliwości, momentalnie zniknęły.

Szli, przytuleni, a Jacek mówił, jak nie mógł zasnąć w nocy, jak marzył o niej, chciał, żeby była obok. Nigdy wcześniej nie czuł czegoś takiego. Obiecał, że gdy mamie będzie lepiej, na pewno zaprosi Agnieszkę do domu i ją pozna. Po śmierci ojca mama denerwuje się na dźwięk telefonu, więc wyłącza go, żeby jej nie stresować…

Agnieszka słuchała i wyobrażała sobie, jak będą razem żyć, jak będzie na niego czekać po pracy, a on wróci z bukietem kwiatów i pocałuje ją… Jej marzenia nie sięgały dalej, ale i tak serce zamierało jej z radości.

– Więc przyjdziesz w sobotę? – zapytała na koniec. – Mama upiecze swój firmowy czekoladowy tort.

Zamiast odpowiedzi Jacek mocno pocałował dziewczynę.

W sobotę zadzwonił i powiedział, że mamie jest źle, przyjechało pogotowie, nie może jej teraz zostawić…

Agnieszka się zasmuciła.

– Nic nie szkodzi. To dobrze, że taki troskliwy syn. Znaczy, i dla żony będzie dobry. Zjedzmy tort – powiedziała mama.

Agnieszka bez apetytu, tylko żeby nie urazić mamy, zjadła kawałek tortu. Potem snuła się po mieszkaniu, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Marzyła, że spędzą cały dzień razem. Kasia akurat wyjechała z rodzicami na działkę.

Poszła na spacer, tak jak radziła mama. Czuło się nadchodząAgnieszka spojrzała na swoje odbicie w lustrze, wzięła głęboki oddech i postanowiła, że od dziś zacznie żyć na nowo – bez Jacka, ale z nadzieją na lepsze jutro.