Czekaj na mnie, Nienazwana!

„Zaczekaj na mnie, Agnieszko Janowna!”

Dzwonek rozbrzmiał, a szkolne korytarze powoli pustoszały. Nauczyciele rozchodzili się do klas, poganiając spóźnialskich uczniów.

Za oknami szumiała młoda zieleń, słońce kusiło, by wyjść na zewnątrz. Agnieszka Janowna zatrzymała się przed drzwiami do sali. Tak jak jej uczniom, jej też chciało się rzucić wszystko i ruszyć na spacer po wiosennym Poznaniu. Westchnęła i weszła do klasy. Uczniowie siódmej „B” z hałasem wstali.

– Good morning. Sit down, please – powiedziała, kierując się w stronę biurka.
– Who is absent today? – zapytała, rzucając szybkie spojrzenie po klasie.

Pierwsza wstała prymuska Zosia Kowalczyk i po angielsku oznajmiła, że Nowak jest chora, a brakuje też Wojtka Majewskiego. Zawsze reagowała najszybciej, bo najlepiej mówiła po angielsku. Po klasie przeszedł szmer.

– Bartek, co z Wojtkiem? – spytała Agnieszka Janowna po polsku.

Bartek Wiśniewski był sąsiadem Wojtka.

Wszyscy w szkole wiedzieli, że ojciec Wojtka wyszedł z więzienia rok temu, nie pracował, pił i znęcał się nad żoną. Syn też dostawał w skórę, gdy stawał w jej obronie. Wojtek często przychodził na lekcje z siniakami. Przed WF-em czekał, aż reszta chłopaków wyjdzie z szatni, by nie widzieli śladów po uderzeniach. Ale i tak każdy wiedział, co się dzieje w jego domu. Bartek czasem opowiadał.

Agnieszka współczuła Wojtkowi. Chłopak był bystry, dojrzały jak na swój wiek. W trudnych domach dzieci dorastają szybciej. Uczył się dobrze, chłonął wiedzę. Tylko angielski sprawiał mu kłopot, choć się starał.

Po studiach Agnieszka wróciła do swojej szkoły jako nauczycielka angielskiego. Nie chciała zostawiać samej matki, więc nie wyjechała do Warszawy ani nie zatrudniła się w prywatnej szkole, jak wielu jej kolegów ze studiów.

Starsze klasy uczyła bardziej doświadczona nauczycielka. Agnieszce przypadła podstawówka. Na początku oczywiście próbowali ją rozbijać na lekcjach, ale z czasem się przyzwyczaili i polubili młodą nauczycielkę. Ubierała się skromnie, ale spod maski powagi często przebijał ciepły uśmiech i iskra w oku.

Dziewczyny podchwytywały jej maniery, a chłopcy chowali zauroczenie pod warstwą przekory. W tym roku Agnieszka Janowna została wychowawczynią siódmej „B”.

– Agnieszko Janowna, wczoraj jego ojciec znów się upił i bił matkę Wojtka. Krzyki słychać było w całym bloku. W nocy karetka zabrała ją do szpitala. Wojtek zadzwonił, gdy ojciec zasnął. Później wezwali też policję. Ojca zabrali, a Wojtka też – dopóki nie znajdą krewnych.

– Co?! – Agnieszka Janowna aż odskoczyła i znów spojrzała na klasę. Uczniowie wpatrywali się w nią, czekając na słowa. Co miała im powiedzieć?

– Dobrze, po lekcjach pójdę na komisariat i dowiem się więcej.

W klasie rozległy się ciche westchnienia ulgi.

Przed oczami Agnieszki stanęła twarz trzynastoletniego Wojtka. Ile razy pytała, czy potrzebuje pomocy, ale on tylko przestraszony kręcił głową. Na lekcjach często łapała jego przenikliwy wzrok, od którego robiło jej się gorąco i gubiła wątek.

Klasa zamarła w oczekiwaniu.

– Okay, let’s begin… – powiedziała, celowo nadając głosowi energiczny ton.

Na przerwie Agnieszka wpadła do dyrektora.

– Henryku Zbigniewiczu, Majewski…

– Wiem, Agnieszko Janowna. Dzwonili już z komisariatu. Szukają jego rodziny. Jeśli nie znajdą, trafi do domu dziecka. Ojcu grozi wyrok, a matka… Oby przeżyła. Sami wiecie, dom dziecka to też nie bajka. Nie wiadomo, co lepsze – bestia ojciec czy wredni, niedokochani nastolatkowie.

– Chcę pójść na komisariat, wesprzeć go i dowiedzieć się więcej.

– Jako wychowawczyni masz do tego prawo. Spróbuj. Ale nie radzę ci się w to za bardzo angażować. W mojej karierze widziałem różne rzeczy. – Zmęczonym gestem dał do zrozumienia, że rozmowa skończona.

Agnieszce Janownie pozwolono na widzenie z Wojtkiem. Spotkali się w pokoju z jaskrawozielonymi ścianami i tandetnymi meblami.

– Co z mamą? – od razu zapytał Wojtek.

Agnieszka się zmieszała. Wcale nie sprawdziła stanu jego matki.

– Jest w szpitalu. Nie wolno jej odwiedzać. Nie martw się, wszystko będzie dobrze. – Starała się mówić przekonująco.

– Ojca zamkną? Niech już zamkną – warknął Wojtek, a w jego oczach zapłonął gniew. Agnieszka zauważyła, jak naciągnął rękaw bluzy, by zakryć ślady po palcach ojca.

– Masz jakąś rodzinę? Wujków, ciotki, babcię? – spytała ze współczuciem.

– Nie wiem. Nawet jeśli, to nikomu nie jestem potrzebny. Dziękuję, że przyszłaś, Agnieszko Janowna – od jego spojrzenia się wzdrygnęła. – Mogę do ciebie pisać?

– Tak, oczywiście – odparła po krótkim wahaniu. – Nie wiem, czy będziesz miał tam dostęp do internetu… Spisałam mój adres i numer telefonu. Weź. – Wsunęła mu w dłoń złożony karteczkę z notesu.

– Dziękuję. Jesteś dobra. Lubię cię. Bardzo. Wiem, że jestem dla ciebie za mały. Ale dorosnę i wrócę. Zaczekaj na mnie – powiedział, patrząc na nią z rozpaczą i nadzieją.

Agnieszka uśmiechnęła się pod nosem z powodu tego niezdarnego wyznania, ale jednocześnie ścisnęło ją w sercu. Chciała go przytulić, pogłaskać po niesfornych włosach, uspokoić. Powstrzymała się jednak. Mógł źle zrozumieć ten matczyny gest.

Do pokoju zajrzała policjantka.

– Przepraszam, obiad przywieźli…

Agnieszka zrozumiała, że czas już iść.

– Trzymaj się. Jak coś, dzwoń lub pisz. Postaram się pomóc – powiedziała już w drzwiach.

– Agnieszko Janowna! – Głos chłopaka zadrżał. – Zaczekaj na mnie.

Skinęła głową i wyszła.

Łzy napływały do oczu młodej nauczycielki. „Jak przestępca… Co z nim będzie? Jak mu pomóc?”

Dwa dni później dyrektor zatrzymał ją na korytarzu.

– Agnieszko, wpadnij do mnie.Po wielu latach spotkali się ponownie, już jako dorośli ludzie, i wreszcie zrozumieli, że czas zagoił wszystkie rany, a ich historie – choć splątane – prowadziły do tego, by mogli odnaleźć szczęście na własnych ścieżkach.