Młoda kobieta z marzeniami o miłości…

Młoda kobieta z własnym mieszkaniem marzy o zamążpójściu…

– No i proszę, kolejną wydali za mąż. O jednego szczęśliwego człowieka więcej. Życzę wam, żebyście dożyli złotych godów! – powiedziała Halina Kowalska, kierowniczka księgowości, starsza nie tylko stanowiskiem, ale i wiekiem, podnosząc kieliszek szampana.

– Dlaczego tak skromnie? Niech dożyją diamentowych! – dodała żywiołowa Tania.

– Zamążpójście to jeszcze nie szczęście – westchnęła smutno sprzątaczka ciocia Basia, stojąca w drzwiach. – Dziś się ożeni, a za rok się rozpił. Ojej, dziewczęta, czemu wam samotnie nie jest dobrze?

– Ciociu Basiu, poszłaby pani… – machnęła na nią zniecierpliwiona Tania. – Jeśli pani nie trafił się dobry mąż, to nie znaczy, że za mąż wychodzić nie warto. Naszej Kasi się udało. I przystojny, i z samochodem, i perspektywiczny. Nie słuchaj nikogo, Kasia, bądź szczęśliwa! – Tania wzniósła toast kieliszkiem.

Kasia wróciła z tygodniowego urlopu wziętego z okazji ślubu. Przyniosła cukierki i szampana, żeby z koleżankami z księgowości uczcić swój nowy stan. Uśmiechała się i promieniała jak wypolerowany samowar, ale trochę się też denerwowała. Oczywiście uprzedziła świeżo upieczonego męża, że spóźni się godzinę, ale minęły już trzy, szampan dawno się skończył, dokupiono kolejną butelkę i widać było, że nikt nie zamierza się rozchodzić. Mąż wysyłał SMS-y, pytał, kiedy wróci, że tęskni i jest gotów po nią przyjechać.

– Dobrze, dziewczyny, bawcie się. Posprzątajcie ze stołu, a ja rano umyję – powiedziała ciocia Basia.

– Idźcie do domu, ciociu Basiu, nie martwcie się, wszystko po sobie posprzątamy – obiecała Halina Kowalska. – Dziewczyny, wypijmy na koniec. Czas do domów. Została tylko Agnieszka do wydania za mąż i będzie komplet.

– No właśnie, Aga, czemu ty jeszcze sama? W sumie ładna, z mieszkaniem. Nikt się nie podoba, czy księcia czekasz? – podchwyciła już podpita Tania.

– A co mieszkanie ma do rzeczy? – spytała Agnieszka.

– No jak? Ile ty masz lat? W twoim wieku ja już miałam dwójkę, a Tomek chodził do szkoły. U nas z mężem różnie bywało. Kilka razy było blisko rozwodu. Ale ja mówiłam – urodziłaś, to dzieci wychowaj, a potem rób, co chcesz. I teraz mam go gdzie chcę. – Tania pokazała pięść.

– Ludzie żenią się z różnych powodów: z miłości albo z przypadku. Miłość szybko mija, zaczynają się szare dni. O dzieciach nie wspomnę. Od nieprzespanych nocy narasta złość, kłótnie, różne sprawy. I patrzysz, a już po rozwodzie.

Jeśli mąż jest porządny, zostawi mieszkanie żonie i dzieciom, a sam będzie się cieszył wolnością na wynajmowanym lub w akademiku. Ale nie na długo. Wszyscy znajomi ożenieni, nie ma gdzie pójść. Wtedy zaczyna się rozglądać, czy w pobliżu nie ma samotnej kobiety bez dzieci. Bo uciekł od swoich, żeby nie wychowywać cudzych. A tu jesteś ty – młoda, marząca o małżeństwie, jeszcze z własnym mieszkaniem. Prawdziwy skarb. Więc dziwię się, że jeszcze sama jesteś.

– Jakoś dziwnie to u ciebie brzmi – urażona odezwała się Agnieszka. – Nadaję się tylko dla rozwodników i bezdomnych? W trzydziestce już nie mam szans na mężczyznę bez alimentów, tak?

– Nie słuchaj jej, Aga, pijana jest, plecie głupoty. Faceci teraz nie śpieszą się z założeniem rodziny. Budują kariery. Chociaż, no, trochę się zasiedziałaś – westchnęła Halina Kowalska. – Nic, my to naprawimy.

– Właśnie, o to mi chodzi! – podchwyciła Tania. – Samotni i zaradni faceci znają swoją wartość, szukają młodszych i ładniejszych. A rozwodnicy nie są tak wybredni. Dla nich liczy się, żeby człowiek był dobry i miał mieszkanie. Nie chcą przecież całe życie tułać się po wynajmowanych pokojach albo z mamą mieszkać.

– Każdy ma inną drogę. Jednym pisane wcześnie wyjść za mąż, a innym nawet kilka razy. A niektórzy szczęście znajdują późno. Ale to nic. Moja znajoma ma syna. Trzydzieści sześć lat, nigdy nie żonaty, o ile wiem. Mądry, wykształcony, dobrze zarabia, tylko z kobietami mu nie po drodze – powiedziała Halina Kowalska.

– Co, chory czy pijak, skoro nikomu nie pasuje? Trzeba jeszcze sprawdzić, czy przypadkiem nie… – Tania zauważyła ostrzegawcze spojrzenie Haliny. – No co? Moja koleżanka…

– Taniu, przestań! Masz język jak miotła. Brzydko tak mówić. Różne sytuacje w życiu bywają. Ale pomyśl, Agnieszko. Chłopak jest dobry. Od dawna chciałam was poznać.

– Po co w ogóle ten temat podnosicie? Nie wierzę w takie umawianie. Nachwalą sobie nawzajem, a w rzeczywistości okaże się zupełnie inaczej. Jakoś sobie poradzę.

– Właśnie „jakoś”. Gdzie się poznasz? Zespół u nas kobiecy, do klubów nie chodzisz. Jak się nie spodobacie, to trudno, nikt was przecież na siłę nie będzie żenić. Tym bardziej że on ma mieszkanie. Można spróbować, prawda? A nuż ci się spodoba? – nie ustępowała Halina Kowalska. – No, dziewczyny, zasiedziałyśmy się, mężowie nie wpuszczą nas do domu.

Dziewczyny szybko posprzątały po imprezie i rozeszły się.

– Nie odmawiaj przed czasem – powiedziała Halina, idąc z Agnieszką na przystanek. – Nie bez powodu zaczęłam ten temat. W sobotę mąż obchodzi urodziny. Zaprosiłam koleżankę i jej syna. Ty też przyjdź. Popatrzcie na siebie, może wam się ułoży. Zobaczymy.

Przez następne dwa dni do soboty Agnieszka była pełna wątpliwości. Od początku nie podobał jej się ten pomysł, mało prawdopodobne, że coś z tego wyjdzie. Mimo to wybierała strój, odnowiła manicure.

– Ile razy obiecywałam sobie dietę? W dwa dni nie schudnę – martwiła się przed lustrem. – Kto mnie pokocha, skoro ja sama siebie nie lubię? Co za bzdury. Nie pójdę nigdzie – westchnęła i odeszła od lustra.

W sobotę rano umyła włosy, ułożyła je, zrobiła makijaż, wybrała sukienkę. A prezent? W końcu była zaproszona na urodziny,Po roku pełnego szczęścia, wśród śmiechu i łez, Agnieszka i Włodek stanęli na ślubnym kobiercu, a ciocia Basia, jak zwykle, mruczała pod nosem, że „młodzi jeszcze zobaczą, co to życie” – ale tym razem z uśmiechem, bo nawet ona nie mogła zaprzeczyć, że to była miłość od pierwszego wejrzenia, która przetrwała nawet największe burze.