Cześć, Margo!

„Cześć, Kasia”

Rolki
Gry komputerowe
Dla dzieci
Wszystko o Zen
Oferty pracy
Zen na iOS i Android

Więcej
Żywe strony
254,2 tys. obserwujących
Obserwuj

„Cześć, Kasia”
31 maja 2024
268,7 tys.
12 min

– Kasia, cześć. Co robisz? – rozległ się w słuchawce głos przyjaciółki.

– Właśnie wróciłam z pracy. Coś pilnego? Przepraszam, jestem strasznie zmęczona, miałam szalony dzień – odpowiedziała Kasia.

– Dzwonię, żeby przypomnieć, że jutro moje urodziny. Czekam na ciebie o siódmej w restauracji „Pegaz”. Odmowy nie przyjmuję. Do zobaczenia. – Beata, jak zwykle, rozłączyła się, zanim Kasia zdążyła cokolwiek powiedzieć.

– Kto dzwonił? – Mama stała już od dłuższej chwili w drzwiach pokoju i przysłuchiwała się rozmowie.

– Przecież wszystko słyszałaś – odparła Kasia. Mama obrażona przygryzła usta. – Beata zaprosiła mnie na urodziny – złagodniała Kasia.

– Szkoda, że nie kupiłaś tej niebieskiej sukienki, teraz by się przydała. – W głosie mamy słychać było wyrzut.

– Mamo, kompletnie wyleciało mi z głowy, nawet prezentu nie kupiłam. I w ogóle nie mam ochoty nigdzie iść. Później jakoś ją pozdrowię.

– Jakoś? Beata to twoja jedyna przyjaciółka, a ty chcesz ją obrazić. To całkiem sama zostaniesz. Ja jutro kupię prezent, nie martw się. Idź, chociaż się rozerwiesz, a nie tylko praca w głowie. Za chwilę trzydziestka, a ani rodziny, ani dzieci. Co tam, nawet poważnego związku nigdy nie było.

– Co to ma do rzeczy? I nie trzydziestka, tylko dwadzieścia siedem.

– Nie tylko, a już. Beata ma mnóstwo adoratorów. Może i ciebie z kimś zapozna – mamroczała mama.

– Mam wrażenie, że chcesz się mnie jak najszybciej pozbyć, zrzucić z karku, jak mówiła babcia – Kasia nawet nie próbowała ukryć irytacji.

– A co w tym złego? Dzieci twoich dawnych koleżanek już prawie kończą szkołę…

– Beata, nawiasem mówiąc, mimo całej tej gromady adoratorów, też nie zamężna – zauważyła Kasia z przekąsem.

– Ona jeszcze wyjdzie, nie martw się. Ale ty…

– Zaczyna się – Kasia przewróciła oczami. Mama poruszyła temat stary, bolesny i nierozwiązywalny.

– Powiedz jeszcze, że zamierzasz umrzeć, a ja nie ustatkowana – Kasia już otwarcie się złościła.

– Na razie nie planuję umierać, ale czas leci, chciałabym jeszcze poniańczyć wnuki – nie ustępowała mama i też się złościła.

– Boże, mamo, masz ledwie pięćdziesiąt trzy lata!

– Właśnie dlatego. Niedługo przejdę na emeryturę, a wnuków nie ma. Więc jutro idziesz na urodziny. Ojej, kotlety się przypalają! – Mama pognała do kuchni.

Następnego dnia Kasia z prezentową torbą w ręku weszła do restauracji. Miała na sobie niebieską sukienkę, stanowczo polecaną przez mamę. Włosy ufryzowała i rozpuściła, też według maminych rad. Czuła się dziwnie, jakby nie na miejscu, niczym Alicja nagle wrzucona w świat dorosłych. Spóźniła się przez kłótnię z mamą.

Sala była pełna, wszystkie stoliki zajęte. Między nimi cicho przemykali młodzi kelnerzy w długich czarnych fartuchach. Szum głosów uderzył w Kasię jak morski przypływ.

– Czy stolik jest zarezerwowany, czy kogoś pani szuka? – Obok Kasi pojawił się elegancki mężczyzna w garniturze i z wymuszoną uprzejmością na twarzy.

– Tak, u przyjaciółki urodziny… – przepraszającym tonem odparła Kasia. Rzadko bywała w restauracjach i zawsze się gubiła.

– Proszę za mną. – Mężczyzna doprowadził ją do stolika, gdzie Kasia ujrzała Beatę. Obok niej siedzieli dwóch mężczyzn. Tomasza Kowalskiego, syna bankiera, znała – Beata kiedyś ich przedstawiła. Drugi wyglądał skromniej i trochę zagubiony. Jasna sprawa. Beata zaprosiła go dla Kasi. I ta też się wpasowała.

Mężczyzna odsunął krzesło, zapraszając Kasię na wolne miejsce.

– Dzięki – Beata obdarzyła go najsłodszym ze swoich uśmiechów. – W końcu, przyjaciółko. Zamówiliśmy już, wybacz, ale po swojemu – syknęła do Kasi. – Świetnie wyglądasz.

Kasia chciała zapaść się pod ziemię. Przeprosiła za spóźnienie, złożyła życzenia i podała przez stół prezent. Beata podziękowała i postawiła torbę przy nodze, nawet nie zaglądając do środka.

Kasia rozejrzała się. Od jasnego światła i kolorowych sukien kobiet aż mieniło się w oczach. Tomasz nalewał szampana.

– Tylko odrobinę – uprzedziła Kasia, gdy butelka zbliżyła się do jej kieliszka. – Dziś mam nocną zmianę.

– Nasza Kasia to pielęgniarka – wyjaśniła Beata z udawanym szacunkiem.

Tomasz wzniósł krótki toast, wszyscy stuknęli się kieliszkami i wypili. Kasia przełknęła kroplę ostrego szampana i odstawiła kieliszek. Kelner przyniósł tace z talerzami.

– Poznaj, to Marcin. Jest marynarzem, wyobrażasz sobie? – Beata szepnęła do Kasi, biorąc nóż i widelec.

– W handlowej flocie? – zapytał Tomasz.

– Na rybackim trawlerze – niechętnie odparł Marcin.

– I jak, dobrze zarabiasz?

– Nie narzekam.

– Pewnie ciężko tak pół roku bujać się po morzu? Żadnych dziewczyn, żadnych imprez. Nie wiem, jak wy tam nie dostajecie obłędu. – Tomasz znów napełnił kieliszki.

– Po wachcie człowiek jest tak zmęczony, że nie myśli o dziewczynach. Na początku trudno, ale potem się przyzwyczaja.

Marcin jadł z apetytem i odpowiadał na pytania. Na Kasię ani razu nie spojrzał, ale co chwila zerkał spode łba na Beatę. Cóż za niespodzianka? Jest piękna, każdy się w niej zakochuje. Kasia znów poczuła się nie na miejscu.

Zagrała muzyka na żywo, i Beata pociągnęła Tomasza do tańca. Wkrótce dołączyły inne pary. Gdy wrócili do stolika, Kasia oznajmiła, że musi już iść, musi jeszcze wpaść do domu i przebrać się przed dyżurem.

– Marcin, odprowadź Kasię – rozkazała Beata, jak królowa rozdająca łaskiIgor znał, że warto było czekać, bo teraz miał przy sobie tę, która sprawiła, że każdy jego powrót do domu stawał się najważniejszym momentem w życiu.