Wszystko przez Ciebie…

**Wszystko przez ciebie…**

Lipcowy upał był nie do zniesienia. Powietrze gęste, ciężkie od wilgoci i kurzu. Kinga ciężko oddychała, rozdymając nozdrza. Serce biło nierówno, domagając się wytchnienia i ochłody.

U teściowej w sobotę urodziny, więc z mężem pojadą na działkę. Kinga bardzo tęskniła za synem, ale na wsi było mu lepiej niż w mieście. Wyobraziła sobie, jak będzie siedzieć w cieniu rozłożystych jabłoni, pić chłodną wodę ze studni, oddychać czystym powietrzem… Ale do soboty trzeba jeszcze jakoś dotrwać. A upał zdawał się drwić, nie zamierzając ustąpić. Czekaliście na lato? Marzyliście o słońcu? Macie, nie narzekajcie.

Autobusy w godzinach szczytu zapchane były spoconymi, lepkimi ciałami, a duszna przestrzeń nad głowami przypominała niewybuch – wystarczyła iskra, by napięcie eksplodowało. Iść pieszo też było gorąco, ale po drodze można było wchodzić do sklepów i ochładzać się pod klimatyzacją, zbierając siły na kolejny odcinek do domu.

Z oddali zamajaczył budynek centrum handlowego, Kinga przyspieszyła kroku, tak bardzo chciała znaleźć się w strefie chłodu. Wreszcie weszła, wdychając pełną piersią chłodne powietrze. Serce uspokoiło się wdzięcznie.

Kinga wolnym krokiem szła między sklepikami, zaglądając tu i ówdzie, szukając prezentu dla teściowej. Ta zawsze mówiła, że ma wszystko, nie trzeba wydawać pieniędzy, liczy się pamięć. Ale Kinga widziała ten błysk zadowolenia w jej oczach, gdy dostała coś niebanalnego.

Nie zdecydowawszy się na nic, Kinga skierowała się ku wyjściu. Po drodze natknęła się na mały stragan z różnościami – od długopisów i spinek po biżuterię. Zatrzymała się, by jeszcze na chwilę przedłużyć przyjemność chłodu, zanim wyjdzie na rozgrzaną słońcem ulicę. Wzrok prześlizgnął się po półkach i zatrzymał na nietypowej wazie z wąską szyjką, zdobionej jakby mozaiką. Nigdy czegoś takiego nie widziała.

— Proszę pokazać — poprosiła młodą sprzedawczynię.

Waza okazała się ciężka, metalowa. Gruby drut dzielił ją na asymetryczne komórki wypełnione matową emalią. Wyglądała jak antyk. Wśród jaskrawych drobiazgów prezentowała się obco, kosztownie i efektownie.

— Ile kosztuje? — spytała Kinga.

Wypowiedziana cena sprawiła, że szeroko otworzyła oczy.

— Ręczna robota. Nie ma drugiej takiej — z dumą oznajmiła dziewczyna.

— To część kolekcji? Skąd pochodzi?

— Robi ją jeden niepełnosprawny. Piękne rzeczy, ale mało kto kupuje, bo drogie.

— Wezmę ją — powiedziała Kinga, ulegając nagłemu impulsowi. Pomyślała, że świetnie będzie wyglądała w niej róża na długiej łodydze. Teściowa na pewno doceni – lubiła wszystko, co oryginalne.

— Czy można ładnie zapakować? — zapytała Kinga.

— Spróbuję coś znaleźć — odparła sprzedawczyni, grzebiąc pod ladą.

Czekając, Kinga przyglądała się drobiazgom w witrynie. Do stoiska podeszła zmęczona kobieta o bladych policzkach, choć w upale wiele osób tak wyglądało.

— Cześć, Natalia. Widzę, wazę sprzedałaś?

— Tak. — Dziewczyna wyprostowała się i spojrzała znacząco na Kingę. Kobieta albo nie zauważyła, albo ignorowała to. — Przeleję pieniądze, jak tylko się rozliczę — dodała sprzedawczyni.

— Dobrze. W takim razie jutro przyniosę coś nowego — pożegnała się kobieta i odeszła.

Kinga wiedziała, że zna tę twarz, ale nie mogła sobie przypomnieć skąd. Śledziła ją wzrokiem. Coś w pamięci drgnęło. *Ewa… To Ewa!*

— Podoba się pani? — Sprzedawczyni położyła przed Kingą eleganckie zawiniątko z czerwonym kokardą. — Dopłaci pani sto złotych.

Kinga przyłożyła kartę do terminala, wzięła paczkę i, nie czekając na paragon, ruszyła za kobietą.

Ewa szła powoli, z głową spuszczoną, jakby rozwiązywała w myślach trudne zadanie.

— Ewa! — zawołała Kinga.

Kobieta zatrzymała się i odwróciła. Przez chwilę patrzyły na siebie w milczeniu.

— Nie poznałaś mnie? Kinga.

— Poznałam — odparła Ewa bez cienia radości. — Ty się prawie nie zmieniłaś. W przeciwieństwie do mnie. — Uśmiechnęła się gorzko. — Kupiłaś wazę? — Skinęła głową w stronę pakunku.

— Tak. Bardzo piękna. Teściowa ma urodziny w sobotę, postanowiłam jej podarować. Dziewczyna powiedziała, że robi ją niepełnosprawny mężczyzna.

— Mój mąż — odpowiedziała Ewa.

Szły wolno w stronę wyjścia. Kinga dostosowała krok do jej tempa.

— Myślałam, że to antyk. Twój mąż jest artystą? — dopytywała się Kinga.

— Artystą też. Tylko nie mów, że nic nie wiedziałaś. Spadłaś z księżyca? Zresztą, zawsze byłaś nie z tego świata. To Marcin to robi.

— Marcin? Ale dziewczyna mówiła, że to niepełnosprawny.

— I jest niepełnosprawny. Po wypadku nie chodzi i już nie będzie. Przynajmniej zarabia na chleb. Musimy z czegoś żyć. Chodźmy do kawiarni, posiedzimy. Nie chce mi się wychodzić na tę spiekotę.

Weszły do lokalu przy wyjściu i usiadły przy jedynym wolnym stoliku. Kelnerka położyła przed nimi menu.

— Przyniesie nam pani zieloną herbatę i lody śmietankowe na dwie osoby — poprosiła Ewa.

Kelnerka skinęła głową i odeszła.

— Dziwne, akurat myślałam o tobie. Ostatnio często cię wspominam. A tu nagle kupujesz wazę Marcina — powiedziała Ewa, patrząc gdzieś obok Kingi.

— Więc poznałaś mnie? Czemu od razu nie powiedziałaś?

— Nie wiem. — Ewa wzruszyła ramionami. — Mało się z kimś widuję. Nie mam się czym chwalić. A ty, widzę, dobrze się masz, wydajesz na bzdury. Mąż dobrze zarabia? — dodała z sarkazmem.

— To nie bzdury, bardzo piękna rzecz.

— Mam już dość tych pięknych rzeczy. Mieszkanie wygląda jak pracownia. Mąż całe dnie lepi, maluje, wycina. Nie da się oddychać. Sprzątanie mnie zmęczyło. Ale wolę to niż gdyby pił. Jak leżał w szKinga westchnęła ciężko, patrząc na Ewę, i pomyślała, że życie bywa okrutne, ale czasem niespodziewane spotkania przypominają nam, jak kruche są nasze wybory.