Wszystko z powodu ciebie…

Wszystko przez ciebie…
Lipcowy upał był nie do zniesienia. Powietrze gęste, ciężkie od wilgoci i kurzu. Kinga ciężko oddychała, rozdymając nozdrza. Serce waliło w piersi, domagając się odpoczynku i chłodu.

W sobotę u teściowej były urodziny, więc z mężem mieli jechać na działkę. Kinga bardzo tęskniła za synem, ale na wsi było mu lepiej niż w mieście. Wyobraziła sobie, jak będzie siedzieć w cieniu rozłożystych jabłoni, pić chłodną wodę ze studni, oddychać świeżym powietrzem… Ale do soboty trzeba było jeszcze jakoś dotrwać. A upał zdawał się naigrywać i nie zamierzał ustępować. Czekaliście na lato? Marzyliście o słońcu? Macie je i nie narzekajcie.

Autobusy w godzinach szczytu zapchane były spoconymi, lepkimi ciałami, a ciasna, duszna przestrzeń nad głowami przypominała niewybuch – wystarczyła iskra, by napięcie eksplodowało. Iść pieszo też było gorąco, ale po drodze można było wstępować do sklepów i ochładzać się pod klimatyzacją, zbierając siły na kolejny odcinek do domu.

W oddali pojawił się budynek galerii handlowej, i Kinga przyspieszyła kroku, tak bardzo chciała znaleźć się w strefie chłodnego powietrza. W końcu weszła, wdychając głęboko orzeźwiające powietrze. Serce uderzało równiej, wdzięczne za tę ulgę.

Kinga powoli szła alejką między sklepikami, czasem wchodząc do środka, rozglądając się za prezentem dla teściowej. Ta oczywiście zawsze mówiła, że ma wszystko, że nie trzeba wydawać pieniędzy, najważniejsze to uwaga. Ale Kinga widziała błysk zadowolenia w jej oczach, gdy wręczała coś wyjątkowego.

Nie znajdując nic odpowiedniego, skierowała się ku wyjściu. Po drodze natknęła się na mały otwarty stragan, gdzie sprzedawano różne drobiazgi, od długopisów i spinek po złotą biżuterię. Kinga zatrzymała się, by przedłużyć przyjemność chłodu przed wyjściem na rozgrzaną słońcem ulicę. Jej wzrok prześlizgnął się po półkach i zatrzymał na niezwykłej wazie z wąską, długą szyjką, zdobioną jakby mozaiką z kolorowych szkieł. Nigdy czegoś takiego nie widziała.

– Pokażcie – poprosiła młodą sprzedawczynię.

Waza okazała się ciężka, wykonana z metalu. Jej powierzchnię przecinała gruba metalowa nitka, dzieląc ją na części wypełnione matową emalią w stonowanych kolorach. Wyglądała jak starożytna. Wśród jaskrawych, tanich drobiazgów wyróżniała się klasą i stylem.

– Ile kosztuje? – spytała Kinga.

Cena sprawiła, że szeroko otworzyła oczy.

– Ręczna robota. Takich drugiej nie ma – z dumą odparła sprzedawczyni.

– To część jakiejś kolekcji? Skąd pochodzi?

– Robi ją jeden niepełnosprawny. Piękne rzeczy, ale mało kto kupuje, bo drogie.

– Wezmę ją – powiedziała Kinga, ulegając nagłemu impulsowi.
Pomyślała, że doskonale będzie się w niej prezentować róża na długiej łodydze. Ozdobi każde wnętrze. Teściowa na pewno doceni, bo lubi wszystko, co niezwykłe.

– Można ją jakoś ładnie zapakować? – poprosiła Kinga.

– Spróbuję coś znaleźć – odparła dziewczyna i zaczęła grzebać pod ladą.

Czekając na zapakowanie prezentu, Kinga przyglądała się drobiazgom na wystawie. Pod stragan podeszła młoda kobieta o wyrazistej, ale zmęczonej twarzy, choć w taki upał wielu ludzi wyglądało podobnie.

– Witaj, Aniu. Widzę, wazę sprzedaliście?

– Tak. – Dziewczyna wyprostowała się i spojrzała na Kingę. Kobieta albo nie zauważyła tego, albo udawała, że nie widzi. – Pieniądze przeleję, jak się zwolnię – dodała sprzedawczyni.

– Dobrze, w takim razie jutro przyniosę coś nowego – pożegnała się kobieta i odeszła.

Kinga nie mogła sobie przypomnieć, skąd ją zna. Nie tylko widziała, ale właśnie *znała*. Wpatrywała się za nią. Coś nie dawało jej spokoju. *Ewa… To przecież Ewa!*

– Tak będzie w porządku? – zapytała sprzedawczyni, kładąc przed Kingą eleganckie zawiniątko z wielką czerwoną kokardą. – Trzeba dopłacić dwieście złotych.

Kinga przyłożyła kartę do terminala, wzięła prezent i nie czekając na paragon, ruszyła za tamtą kobietą.

Ewa szła powoli, nie rozglądając się, ze spuszczoną głową, jakby w myślach rozwiązywała trudne równanie.

– Ewo! – zawołała Kinga.

Kobieta zatrzymała się i odwróciła. Przez chwilę patrzyły na siebie w milczeniu.

– Nie poznałaś mnie? Kinga jestem.

– Czemu nie, poznałam – odparła Ewa bez śladu radości. – Ty się prawie nie zmieniłaś, inaczej niż ja – uśmiechnęła się gorzko. – Kupiłaś tę wazę? – Skinęła głową na paczkę w rękach Kingi.

– Tak. Bardzo ładna. W sobotę urodziny teściowej, pomyślałam, że to dobry prezent. Dziewczyna mówiła, że robi ją jakiś niepełnosprawny.

– Mój mąż – odpowiedziała Ewa.
Szły wzdłuż alejki. Kinga dostosowała kroki do wolnego tempa Ewy.

– Myślałam, że to antyk. Twój mąż jest artystą? – dopytywała się Kinga.

– I artystą też. Tylko nie mów, że nic nie wiesz. Spadłaś z nieba? Zresztą, zawsze byłaś trochę nie z tego świata. Robi to Tomek.

– Tomek? Ale dziewczyna powiedziała, że niepełnosprawny.

– I jest niepełnosprawny. Po wypadku nie chodzi i nigdy już chodzić nie będzie. Choć trochę zarabia. Trzeba jakoś żyć. Chodźmy do kawiarni, posiedzimy. Nie chce mi się wychodzić na tę spiekotę.

Weszły do kawiarni na lewo od wyjścia i usiadły przy jedynym wolnym stoliku przy drzwiach. Chętnych do ochłody przed dalszą drogą do domu lub innych spraw było wielu. Kelnerka podeszła do nich, kładąc przed każdą menu.

– Przyniosą nam zieloną herbatę i lody śmietankowe na dwie osoby – poprosiła Ewa.

Kelnerka skinęła głową, zabrała menu i odeszła.

– Dziwne, właśnie o tobie myślałam. W ogóle ostatnio często cię wspominam. A tu nagle widzę, jak kupujesz wazę Tomka – powiedziała Ewa, patrząc gdzieś obok Kingi.Kinga po długiej chwili milczenia sięgnęła po telefon, by przekazać Ewie kontakt do swojego męża lekarza, wiedząc, że to niewiele, ale jedyne, co może teraz zrobić.