Z Miłością dla Ciebie…

Dla mnie…

Ewa monotonnie przesuwała żelazko po desce do prasowania. Pot spływał jej po skroniach, szyi i wzdłuż kręgosłupa. Choć wieczorna temperatura nieco spadła, od żelazka bił żar. Zostało już niewiele, gdy zadzwonił telefon. Przerwa trwała krótko, a potem znów rozległ się dźwięk, drażniąc nerwy.

Ewa odstawiła żelazko, podeszła do stołu i spojrzała na ekran. Zdziwiła się, widząc imię przyjaciółki.

– Krysia, to ty? Co się stało? – zaniepokoiła się.

– A kto jak nie ja? Właściwie… nic złego. Przyjeżdżam, więc dzwonię. Mam służbowy wyjazd, zrezygnowałam z hotelu. Przyjmiesz mnie na dwa dni?

– Pytasz? Kiedy przyjedziesz? – Ewa się spięła, przypominając sobie, że w lodówce ma tylko podstawowe produkty. Od miesięcy gotowała dla siebie skromnie, oszczędzając.

– Jutro. Wiem, że nagle, ale decyzja zapadła w ostatniej chwili. Numer pociągu, wagon i godzinę wyślę SMS-em. Spotkasz mnie?

– Oczywiście – obiecała Ewa, myśląc jednak, że i tak często bierze zwolnienia lekarskie. Nie wypada teraz prosić szefa o dodatkowy urlop.

Ale Krysia uspokoiła ją, mówiąc, że przyjedzie wieczorem i zostanie dwa dni. Ewie ulżyło.

– Nie przygotowuj się specjalnie, znam cię. Będzie czas na długie rozmowy – powiedziała Krysia i się rozłączyła.

Ewa dokończyła prasowanie, ułożyła ubrania w szafie równą stertą. Cieszyła się, że usłyszała głos przyjaciółki. „Krysia będzie wypytywać, zajrzy mi w duszę, a ja właśnie się uspokoiłam, pogodziłam z losem, nawet z samotnością. Teraz muszę wymyślić, czym ją nakarmię.” – Spojrzała na zegar. – Zdążę do sklepu przed zamknięciem, jutro nie będzie czasu. No proszę, przyjeżdża…

Zajrzała do lodówki. Dla siebie gotowała mało, apetyt i tak odebrała jej chemia. Przebrała się i wyszła, w myślach wracając do wspomnień.

Z Krysią zaprzyjaźniły się od razu, od pierwszego dnia, gdy w szóstej klasie do ich klasy przyszła nowa – z tajemniczym, romantycznym imieniem. Potem razem poszły na studia. Na trzecim roku Krysia zakochała się w absolwencie akademii wojskowej, szybko wyszła za mąż i wyjechała z nim do dalekiego garnizonu. Przeniosła się na zaoczne.

Najpierw pisały listy, potem, gdy telefony komórkowe stały się codziennością, dzwoniły. Z czasem kontakt ograniczył się do życzeń na Nowy Rok i urodzin. Każda miała swoje życie, obowiązki, dzieci. Krysia miała dwóch synów – oko trzeba było mieć wszędzie.

Ewa wyszła za mąż rok po studiach i od razu zaszła w ciążę. Poród był trudny, więcej dzieci mieć nie mogła. Córka dorosła, na krótko przed dyplomem na medycynie wyszła za mąż i wyjechała z mężem do jego rodzinnego miasta.

W sklepie Ewa myślała, że nie zdąży posprzątać. „E, kto u mnie śmieci? Przyjaciółka, nie prezydent…” Zastanawiała się też, czy powiedzieć Krysi o służbowej podróży męża lub wyjeździe do córki? Ale Krysia znała ją zbyt dobrze – kłamstwo wyczuje od razu. „Zobaczy, że w domu nie ma śladu po mężu. Po co ukrywać? Nie pierwsza i nie ostatnia, od której mąż odszedł do młodszych…”

Długo przed odejściem męża Ewa wiedziała, że ma inną. Nagle zaczął ubierać się swobodniej – dżinsy, swetry, garnitur zakładał tylko na oficjalne spotkania. Kupił buty sportowe, biegał rano. Choć szybko mu się znudziło.

Dopóki córka mieszkała z nimi, udawali, że nic się nie zmieniło. Mąż wracał późno, tylko się przespać. Ewie też było ciężko na jego widok. Wracał najedzony, kładł się spać. Czyli jadł i cieszył się życiem gdzie indziej.

Gdy córka wyprowadziła się do męża, pozbyli się pozorów. To Ewa zaproponowała mu odejście. Spakowała jego wyprasowane rzeczy do walizki. Nie chciała dać rywalce satysfakcji, że była złą żoną. Niech widzi, że dbała o niego. I on sam niech wie, co traci. Czy druga będzie taka sama? Z wiekiem mężczyźni doceniają spokój i wygodę. Namiętność szybko mija. Ewa miała nadzieję, że się opamięta. Ale czas mijał, a on nie wracał.

A potem… Podczas rutynowych badań wykryto u niej raka. To odwróciło uwagę od bólu i żalu. Nie było czasu na urazy. Operacja, chemia. Każda kontrola była jak wyrok. Na szczęście choroba się nie rozwijała.

Były chwile, gdy pragnęła zobaczyć męża, powiedzieć mu. Ale po co? Zlitowałby się, został. Każdego dnia widziałaby go i wiedziała, że wraca od innej. Nie, dzięki. Litość to nie miłość.

Żyła więc sama. Nie szukała przyjaciół. Czasem spacerowała po parku, mijając te same starsze osoby lub mamy z wózkami. Wymieniały uprzejmości.

– Ładna dziś pogoda. Też przyszła pani na spacer?
– Gdzie starszy syn? U babci?
– Dawno pani nie widziałam…

I tyle.

Następnego dnia Ewa wróciła z pracy i zabrała się za gotowanie. Zdążyła nawet umyć podłogę przed wyjściem na dworzec. Była zmęczona, ale nie mogła odpocząć – czas spotkać przyjaciółkę.

Pociąg zwalniał długo, zatrzymując się przy peronie. Ewa wpatrywała się w okna, próbując dostrzec KrysW końcu zobaczyła uśmiechniętą twarz Krystyny w oknie wagonu i nagle poczuła, że nawet w najciemniejsze noce przyjaźń może przywrócić światło.