Z miłością w sercu…

Dzisiaj znów przypomniałam sobie, jak kruche jest życie.

Halina monotonnie przesuwała żelazko po rozkładanym stole. Pot spływał jej po skroniach, karku i wzdłuż pleców. Wieczór przyniósł lekki chłód, ale od gorącej pary nadal było duszno. Zostało już tylko kilka ubrań do uprasowania, gdy zadzwonił telefon. Ominęła pierwszy sygnał, lecz po chwili rozległ się ponownie – irytująco natarczywy.

Odepchnęła żelazko na bok, podeszła do kuchennego stołu i spojrzała na wyświetlacz. Imię przyjaciółki pojawiło się na ekranie, co ją zaskoczyło.

— Ola, to ty? Co się stało? — zapytała, czując narastający niepokój.

— No jasne, że ja. A kto by inny? Sytuacja jest taka: przyjeżdżam. Słuchaj, mam służbowy wyjazd, ale zrezygnowałam z hotelu. Możesz mnie przygarnąć na dwa dni?

— Naturalnie. Kiedy będziesz? — Odetchnęła, jednocześnie przypominając sobie, że w lodówce zostało tylko tyle, by zaspokoić własne podstawowe potrzeby. Gotowanie dla siebie od dawna nie było priorytetem.

— Jutro. Wiem, że to nagłe, ale wszystko załatwiło się w ostatniej chwili. Numer pociągu, wagon i godzinę przyjazdu wyślę SMS-em. Spotkasz mnie?

— Oczywiście — obiecała Halina, jednocześnie myśląc, że i tak w pracy mają jej już dość z powodu częstych zwolnień lekarskich.

Ale Ola uspokoiła ją, zapewniając, że przyjedzie dopiero wieczorem. Ulga była ogromna.

— Nie szykuj nic specjalnego, znam cię. Zobaczymy się wkrótce — rzuciła Ola i rozłączyła się.

Halina dokończyła prasowanie, starannie składając ubrania do szafy. Cieszyła się na myśl o spotkaniu, choć jednocześnie czuła niepokój. *Ola na pewno zacznie wypytywać, wślizgnie się do mojej duszy, a ja ledwo się pozbierałam, pogodziłam z rzeczywistością, nawet z samotnością przywykłam. A teraz trzeba wymyślić, czym ją nakarmić.* Spojrzała na zegar na ścianie. *Zdam jeszcze do sklepu przed zamknięciem, jutro nie będzie czasu. No proszę, przyjeżdża…*

Otworzyła lodówkę. Ostatnio jadła mało, apetyt zabijała chemia. Przeszła do sypialni, przebrała się i wyszła, myśląc o przyjaciółce.

Poznały się od razu, w pierwszym dniu, gdy w szóstej klasie, w środku semestru, do klasy przyszła nowa dziewczynka z tajemniczo brzmiącym imieniem — Ola. Potem razem dostały się na ten sam uniwersytet. Na trzecim roku Ola zakochała się w absolwencie szkoły oficerskiej, wyszła za mąż i wyjechała z nim do odległej jednostki wojskowej, przenosząc się na zaoczne.

Najpierw pisały do siebie, później, gdy telefony komórkowe stały się powszechne, dzwoniły. Z czasem kontakt ograniczył się do życzeń na Nowy Rok i urodzin. Każda miała swoje życie, obowiązki, dzieci. Ola miała dwóch synów, którzy wymagali nieustannej uwagi.

Halina wyszła za mąż rok po studiach i od razu zaszła w ciążę. Poród był trudny, więcej dzieci nie mogła mieć. Córka wyrosła, tuż przed ukończeniem medycyny wyszła za mąż i wyjechała z mężem do jego rodzinnego miasta.

W sklepie, wybierając produkty, Halina pomyślała, że nie zdąży posprzątać. *No i co? Kto u mnie śmieci? Przyjeżdża przyjaciółka, nie prezydent…* Zastanawiała się, czy powiedzieć Oli o wyjeździe męża… czy może o jego wizycie u córki? W końcu stwierdziła, że Ola i tak ją przejrzy. *Zaraz zauważy, że w domu nie ma śladu po mężu. Po co ukrywać? Nie pierwsza i nie ostatnia, od której facet odszedł do młodszej…*

Zorientowała się, że ma rywalkę, na długo zanim on odszedł. Zaczął nagle ubierać się mniej formalnie – jeansy, swetry, garnitury tylko na spotkania służbowe. Kupił buty sportowe, zaczął biegać. Choć nie wytrwał w tym długo.

Dopóki mieszkała z nimi córka, udawali normalność. On tłumaczył się nadgodzinami, wracał tylko spać. Halinie też było ciężko, gdy przychodził. Najedzony, od razu kładł się do łóżka. Więc jadł i… bawił się gdzie indziej.

Kiedy córka wyprowadziła się, pozbyli się pozorów. Ona sama zaproponowała mu odejście. Spakowała jego wypielęgnowane rzeczy do walizki. Nie chciała, by rywalka myślała, że była złą żoną. Niech widzi, że dbała. Niech i on wie, co traci. Czy ta druga będzie taka sama? Z wiekiem mężczyźni doceniają spokój i wygodę. Namiętność, jak wiadomo, szybko mija. Halina miała nadzieję, że się opamięta. Ale czas mijał, a on nie wracał.

A potem… Potem, podczas rutynowych badań, wykryto u niej raka. To oderwało ją od żalu i bólu. Nie było czasu na urazy. Operacja, chemia. Każda kontrola była jak wyrok. Na szczęście stan się nie pogarszał.

Były chwile, gdy szalenie chciała go zobaczyć, powiedzieć mu. I co? Zlitowałby się, został. Ale czy chciałaby codziennie patrzeć na niego, wiedząc, że przychodzi od innej? Nie. Litość to nie miłość.

Żyła więc sama. Nie szukała nowych przyjaciół. Czasem spacerowała po parku, gdzie spotykała tych samych emerytów i młode mamy z wózkami. Wymieniali uprzejmości.

— Ładna pogoda. Też pani przyszła się przejść?
— A gdzie starszy syn? U babci?
— Dawno pani nie widziałam…

I tyle.

Następnego dnia Halina wróciła z pracy i od razu zabrała się za gotowanie. Nawet zdążyła przetrzeć podłogę przed wyjściem na dworzec. Była zmęczona, ale nie było czasu na odpoczynek – czas spotkać przyjaciółkę.

Pociąg zwalniał powoli, zatrzymując się przy peronie. Halina wpatrywała się w okna, próbując dostrzec Olę. Wreszcie ludzie zaczęli wysypywać się z wagonów. Postanowiła nie biec w stronę właściwego wagonu – w tłumie mogłaby ją przegapić. *A jeśli jej nie rozpoznam? Tyle lat…*

Stanęła przy zejściu do tunelu. Tam przepływ ludzi zwalniał, miała szansę ją zauważyć.

I wtedy ją zobaczyła – trochę przytyłą, z niepewnym wzrokiem, ale wciąż tę samą Olę. Ta rozglądała się nerwowo. Halina uniosła rękę i pomachała. W końHalina poczuła, jak dawno niewidziane ciepło wypełnia jej serce, gdy w świetle wschodzącego słońca ich dłonie znów się splotły, jakby te lata rozłąki nigdy nie istniały.