Wybiorę cię…

Wybrałabym cię…
Na pierwszych zajęciach w szkole wyższej dwie dziewczyny od razu zwróciły na siebie uwagę. Obie ładne, z pozoru podobne. Od tamtej pory zawsze widywano je razem.

Halszka wierzyła, że zasługuje na coś więcej niż życie w małym prowincjonalnym miasteczku, jak jej rodzice. Matka pracowała w sklepie, ojciec był murarzem i oczywiście popijał. Po maturze oświadczyła, że wyjeżdża do Warszawy na studia.

Rodzice pokiwali głowami, ale nie sprzeciwiali się. Uznali, że może ma więcej szczęścia niż starsza siostra, która wyszła za mąż nieudanie i teraz sama wychowywała dwoje dzieci. Więcej pieniędzy nie wyślą, ale warzywa z ogródka i przetwory przyślą z okazją. Sąsiadka pracowała jako konduktorka w pociągach do stolicy.

Gdy dotarła do Warszawy, Halszka postanowiła zrobić wszystko, by nie wracać. Z Jadwigą się zaprzyjaźniła, bo ta była rodowitą warszawianką. Ojciec lekarz, matka księgowa – porządna, inteligencka rodzina.

Jadwiga współczuła Halszce, a ta to wykorzystywała. Narzekała, że buty się rozpadają, a na nowe nie ma pieniędzy. Jadzia natychmiast pożyczała parę. Nie ma w co ubrać się na imprezę? Jadwiga oddawała sukienkę, na szczęście figury miały podobne. Halszka nocowała u przyjaciółki, zwłaszcza w czasie sesji. W akademiku nie dało się uczyć.

Halszka nienawidziła nauki, ale wkuwała, choć marzyła o klubach. Nic nie szkodzi – skończy studia, zadomowi się w stolicy, wtedy się wyszaleje.

Jadwidze wszystko przychodziło łatwo, bez wysiłku. Halszka zazdrościła, choć tego nie okazywała. Jak to często bywa, obie zakochały się w tym samym chłopaku – przystojnym i wysportowanym. Przyjechał do Warszawy z garnizonowego miasteczka, gdzie służył jego ojciec. Wkrótce stworzyli paczkę, wszędzie chodzili we trójkę.

„Krzysiu, to z którą jesteś? Na zmianę czy razem? Podziel się jedną” – żartowali koledzy.

Nawet wykładowcy pytali żartobliwie, w kim się zakochał.

Krzysztof ignorował docinki. Wolał cichą i łagodną Jadwigę. Ale bał się pokazać, by nie pomyśleli, że wybiera ją przez warszawskie korzenie.

Na wykładach „przypadkiem” dotykał jej kolanem, pochylał się, jakby chciał coś powiedzieć. To, czego inni nie widzieli, Halszka czytała w ich zastygłych twarzach. I zalewała ją fala goryczy. Nie dość, że Jadzia urodziła się w Warszawie, w dobrej rodzinie, to jeszcze uwiódł ją najlepszy chłopak.

Krzysztof zmęczył się ukrywaniem uczuć. Wyznał miłość Jadwidze, a Halszce coraz częściej dawał im do zrozumienia, że jest trzecią osobą. Paczka się rozpadała. Halszka nie zamierzała odpuścić. Nie chciała stracić Jadzi, ani oddać Krzysztofa.

Zaczęła snuć plan, jak przywrócić sprawiedliwość, jak rozdzielić parę. Nie mogła działać wprost – musiała sprawić, by się pokłócili. Nie było czasu. Trzeci rok dobiegał końca, przed nimi sesja. A nuż oświadczy się na dyplomie?

„Żeby chociaż nogę złamała i siedziała w domu. Nie, wtedy Krzysiek by ją nosił. Niech lepiej dostanie trądziku. Kupię jej truskawki…” – myślała Halszka.

Los jednak chronił Jadwigę. Nogi nie złamała, a pryszcze wyskoczyły Halszce.

Przed sesją Krzysztofowa matka ciężko zachorowała. Dogadał się z dziekanatem, że zaliczy sesję we wrześniu, i wyjechał. Pogoda była wyjątkowo słoneczna jak na Warszawę. Na plaży by się wylegiwać, a nie ślęczeć nad książkami. Po pierwszym egzaminie przyjaciółki szły przez miasto. Halszka zatrzymała się przed wystawą salonu ślubnego.

„Jaką suknię byś wybrała na ślub?” – spytała Jadwigę.

„Nie wiem, nie myślałam o tym”.

„Nie wierzę. Każda dziewczyna marzy o białej sukni. Ja bym chciała taką” – wskazała model z bufiastą spódnicą. „Pasuje mi? Chodźmy przymierzyć, to nic nie kosztuje”.

„Nie chce mi się. Za gorąco na tiul. Idźmy na lody” – Jadwiga ciągnęła ją dalej.

„No Jadź, no chodź. Będę panną młodą, a ty druhną” – błagała Halszka.

„Przymierzać suknię przed oświadczynami to zły znak, nie wyjdziesz za mąż” – próbowała przekonać ją Jadwiga.

„Głupie zabobony. I tak będziesz wybierać wcześniej. Wszystkie tak robią. Przymierzę tylko jedną, proszę”.

„Dobrze” – zgodziła się Jadwiga.

Weszły do salonu. Przywitała je znudzona i spocona sprzedawczyni.

Halszka wczuła się w rolę panny młodej, wybrzydzała. Wybrała model i poszła do przymierzalni. Jadwiga przyznała, że suknia piękna, pasuje do Halszki. Gotowa na ślub, tylko z kim?

„Mamy wyjątkową suknię, mało komu pasuje. Pani jest szczupła, idealnie się nada. Dam duży rabat” – powiedziała sprzedawczyni do Jadwigi.

„To nie ja wychodzę za mąż” – zmieszała się Jadwiga.

„To się może zmienić. Niech pani przymierzy” – uśmiechnęła się.

Jadwiga weszła do kabiny. Gdy wyszła, Halszce zabrakło tchu. Suknia wyglądała, jakby uszyto ją dla Jadzi. Bez koronek, ale elegancka.

„Brawo woalu” – zauważyła Halszka.

„Tu lepiej pasuje diadem” – podpowiedziała sprzedawczyni.

„To niech pani przyniesie” – Halszka próbowała ukryć irytację.

Wszystko Jadwidze wychodziło perfekcyjnie. Halszka spojrzała w lustro – jej suknia wydała się teraz kiczowata. Sprzedawczyni przyniosła gałązkę z kryształkami. Sprytnie spięła włosy, przypięła ozdobę.

Halszka patrzyła z zazdrością.

„Może paniom zrobię zdjęcie? Pani wspaniale wygląda” – zaproponowała sprzedawczyni.

„Ja też” – Halszka wyjęła telefon. „Uśmiech. Teraz odwróć się, spójrz przez ramię. Tak. A teraz…” – rozkręciła się.

„Dość już tych żartów” – Jadwiga poszła się przebrać.

„Pomogę pani” – sprzedawczyni podążyła za nią.

Halszka zostałaHalszka spojrzała na zdjęcie w telefonie, a w jej oczach zamigotał zimny błysk – wiedziała, że Krzysztof i Jadwiga nigdy już nie będą razem, tak jak ona nigdy nie zazna spokoju.