W poszukiwaniu szczęścia na wakacjach

**Wakacje za szczęściem**

Cały rok marzymy o wakacjach, przygotowujemy się, mamy nadzieję, że wrócimy z nich szczęśliwi. Ale często bywa odwrotnie…

Już w maju Krzysztof z Zosią zaczęli planować wyjazd. Wybierali cel i noclegi. Zosia marzyła o piaszczystych plażach w Łebie. Tam płytka woda sięga prawie kilometra, jest ciepło. Dla małego Jaśka idealne.

– Chcesz jechać z dzieckiem? – spytał sucho Krzysztof.

– Pytasz, jakby to było tylko moje dziecko. No tak. A co? Ludzie jeżdżą nawet z niemowlakami.

– Jeśli nie ma z kim zostawić. A my mamy mamę. Poproś ją, żeby posiedziała z wnukiem, na pewno się zgodzi. Wszystkie nieprzespane noce, pieluchy i kaprysy weźmiemy ze sobą. Jakie to będą wakacje?

Zosia zgadzała się z mężem, ale nie potrafiła wyobrazić sobie rozstania z synkiem na dziesięć dni.

Mama stanęła po stronie Krzysztofa.

– Jedźcie sami, odpocznijcie. On jest mały, tylko się zmęczycie, a on i tak nic nie zrozumie.

– Zobacz, jaki hotel wybrałem. A widok z okna? Z góry widać morze. – Krzysztof odwrócił laptop ekranem do Zosi.

– Jaka różnica, jaki widok? Jedziesz nad morze, a nie oglądać je przez okno – powiedziała Zosia. – Tam są kamieniste plaże, nie poleżysz.

– Po co są leżaki? Za to nie będziemy znosić piasku do pokoju.

Krzysztof zawsze miał odpowiednie argumenty. A Zosia zawsze ustępowała, bo kochała go do szaleństwa. Jaka różnica, gdzie jechać, jaka plaża, byle z nim. Przez dwa i pół roku ich wspólnego życia nic się nie zmieniło.

– Myślę, że najlepiej lecieć samolotem. Drożej, ale szybciej – oznajmił Krzysztof.

A Zosia myślała, jak rozstanie się z Jaśkiem. Choć malutki, szybko zauważy jej brak, będzie tęsknił, płakał. Czy mama sobie poradzi?

– To zamawiam hotel? – przerwał jej rozmyślania mąż.

– Tak, oczywiście.

Mieli różne wyobrażenia o wszystkim, nawet o rodzinie. Krzysztof wcześnie został bez rodziców, wychowali go dziadkowie. Dziadek odszedł, gdy kończył szkołę. Babcia przeżyła go o dwa lata.

Gdy się poznali, Krzysztof już mieszkał sam. Prawie od razu Zosia do niego się wprowadziła, razem robili remont, urządzali swoje przyszłe gniazdko. Wszyscy zazdrościli Zosi.

– Masz szczęście, Zocha. Przystojny narzeczony, a do tego z własnym mieszkaniem, bez teściowej na karku. Uważaj, żeby ci go nie zabrali – radziła przyjaciółka.

– A to nie ty byś chciała? – śmiała się Zosia.

– A co? Też jestem ładna.

Pierwsze rozczarowanie przyszło miesiąc po ślubie, przed urodzinami Zosi, gdy Krzysztof otwarcie powiedział żonie, żeby nie zapraszała mamy.

– Przyjdą znajomi, będzie się z nami nudzić.

– To też jej święto. Urodziła mnie tego dnia, wychowała. Jak jej to powiem? – oburzyła się Zosia.

– Zaproś ją następnego dnia. Posiedzimy, napijemy się herbaty z ciastem.

Zosi się to nie spodobało, ale kochała Krzysztofa i nie chciała się z nim kłócić. Mama, jeśli była urażona, nie dała po sobie poznać. Przyszła następnego dnia, dała piękny serwis do herbaty. Krzysztof obsypał ją komplementami, pocałował w policzek, dziękował za córkę. Wszystko się ułożyło, awantury nie było.

I tak się przyjęło, że na wszystkie święta zbierali się u nich znajomi Krzysztofa. Wielu z nich nie miało swojego mieszkania, żyli na wynajmie lub z rodzicami. A mamy nie zapraszali.

– Jeśli kochasz, trzeba akceptować człowieka takim, jakim jest. Wychował się bez rodziców, nie rozumie wartości rodziny – mówiła mama. – Tym bardziej nie kłóćcie się przez mnie. Co to za problem, urodziny. Żona powinna być mądra i cierpliwa. Zaczniecie się kłócić, nie będzie dobrze. Masz syna, potrzebuje ojca, a samotne wychowanie dziecka to ciężka sprawa, wierz mi.

Zosia zostawiała Jaśka z mamą, a sama biegała po sklepach. Po porodzie przytyła, sukienki były za małe, potrzebny nowy kostium kąpielowy. Pewnego dnia kręciła się przed lustrem w nowej, jasnej sukience.

– Podoba ci się? A jak się opalę, będzie bomba. – Zosia odwróciła się od lustra do Krzysztofa.

– Nic specjalnego. Jesteś w niej jakaś blada. Dodaje ci objętości – stwierdził mąż, ledwo na nią patrząc.

Poczuła się, jakby oblano ją zimną wodą. Obróciła się do lustra i przyglądała się krytycznie swojemu odbiciu. Przed ślubem była chuda, szczupła, pełna energii. Karmiąc piersią, zaokrągliła się.

– Wcześniej podobało ci się, że biust mi urósł – powiedziała urażona.
Sukienka już jej się nie podobała. Zdejmowała ją i chowała do szafy.

– Nie gniewaj się. Ale kolor rzeczywiście nie twój – próbował ratować sytuację Krzysztof.

Zbliżał się dzień wyjazdu. Zosia powoli pakowała rzeczy. Starała się nasycić synkiem, nie wypuszczała go z rąk. Żałowała, że zgodziła się jechać bez niego. Lepiej odłożyć wyjazd na rok, nikt bez południa nie umrze. Jaśkowi też by przydało się pluskać w morzu, biegać po gorącym piasku, opalić się, nabrać sił. Nic straconego, jak podrośnie, na pewno pojadą wszyscy razem. Krzysiek nauczy syna pływać. O ile…

Zosia przestraszyła się tej myśli. Skąd się wzięła? Nigdy się nie kłócili naprawdę. Kochają się. „Żadnych *o ile*…” – rozkazała sobie.

Starała się jeść mniej, codziennie sprawdzała w lustrze, czy schudła. I wiedziała, że nawet jeśli schudnie, nigdy nie będzie taka jak dawniej, ta, w której zakochał się Krzysztof.

Zawieźli synka do mamy w drodze na lotnisko. Krzysztof niecierpliwie czekał, aż Zosia nażegna się do woli.

– Wystarczy. Żegnasz się, jakbyś wyjeżdżała na zawsze. – Mama zabrała Jaśka. – Już się maza zaczyna, czuje. Idźcie, zanim się rozpłacze – machnęła ręką.

Krzysztof cieszył się jak dziecko. W samolocie żartował ze stewardessami. Zosia już wcześniej zauważyła, że gdy tylkoZosia spojrzała na niego po raz ostatni, wzięła głęboki oddech i wyszeptała: „Już nigdy więcej nie pozwolę, by ktoś odebrał mi poczucie własnej wartości”.