Dla mnie…

Dla mnie…

Barbara równymi ruchami przesuwała żelazko po desce do prasowania. Krople potu spływały po jej skroniach, szyi i wzdłuż kręgosłupa. Choć wieczorne upały nieco zelżały, gorąco bijące od żelazka wciąż dawało się we znaki. Zostało już niewiele do uprasowania, gdy zadzwonił telefon. Na chwilę ucichł, by zaraz rozdzwonić się ponownie, drażniąc nerwy.

Barbara odłożyła żelazko, podeszła do stołu i spojrzała na wyświetlacz. Wzdrygnęła się, widząc nazwisko przyjaciółki.

— Kinga, to ty? Co się stało? — zapytała zaniepokojona.

— A kto by inny? Coś się stało. Przyjeżdżam, dlatego dzwonię. Mam służbowy wyjazd, ale zrezygnowałam z hotelu. Zostanę u ciebie na dwa dni. Przyjmiesz mnie?

— Oczywiście! Kiedy przyjedziesz? — Barbara zesztywniała, przypominając sobie, że w lodówce ma tylko podstawowe rzeczy. Dla siebie gotowała niewiele, obywała się skromnie.

— Jutro. Wiem, że to nagłe, ale decyzja zapadła w ostatniej chwili. Numer pociągu i godzinę przyślę SMS-em. Spotkasz mnie?

— Spotkam — obiecała Barbara, myśląc jednak, że już i tak bierze za dużo zwolnień lekarskich, a teraz jeszcze będzie musiała prosić o wolne.

Ale Kinga uspokoiła ją, mówiąc, że przyjedzie wieczorem i zostanie na dwa dni. Barbara odetchnęła z ulgą.

— Nie szykuj nic specjalnego, znam cię. Niedługo się wygadamy — rzekła Kinga i rozłączyła się.

Barbara dokończyła prasowanie, ułożyła bieliznę w szafie w równą stertę. Cieszyła się na głos przyjaciółki, choć jednocześnie myślała: *Kinga będzie wypytywać, zaglądać w duszę, a ja dopiero się uspokoiłam, pogodziłam się z losem, nawet z samotnością. Teraz muszę wymyślić, czym ją nakarmić.* Spojrzała na zegar. *Zdążę jeszcze do sklepu przed zamknięciem, jutro nie będzie czasu. No proszę, przyjeżdża…*

Zajrzała do lodówki. Dla siebie gotowała mało, apetyt i tak odbierała jej chemia. Przebrała się i wyszła do sklepu, myśląc o przyjaciółce.

Zaprzyjaźniły się od razu, od pierwszego dnia, gdy w szóstej klasie, w środku roku szkolnego, do ich klasy dołączyła nowa dziewczynka o romantycznym i tajemniczym imieniu Kinga. Potem razem poszły na studia. Na trzecim roku Kinga zakochała się w absolwencie szkoły wojskowej, wyszła za mąż i wyjechała z nim do dalekiego garnizonu, przenosząc się na zaoczne. Najpierw pisały do siebie, potem, gdy telefony komórkowe stały się powszechne, dzwoniły, ale z czasem kontakt ograniczył się do życzeń na Nowy Rok i urodzin. Każda miała swoje życie, obowiązki, dzieci. Kinga miała dwóch synów, którym trzeba było nieustannie patrzeć na ręce.

Barbara wyszła za mąż rok po studiach i od razu zaszła w ciążę. Poród był trudny, więcej dzieci już mieć nie mogła. Córka dorosła, a tuż przed końcem studiów medycznych wyszła za mąż i wyjechała z mężem do jego rodzinnego miasta.

Wybierając produkty w sklepie, Barbara pomyślała, że nie zdąży posprzątać. *No i co? Kto u mnie śmieci? Przyjaciółka przyjeżdża, nie prezydent…* Zastanawiała się też, czy powiedzieć Kingi o służbowej podróży męża czy jego wyjeździe do córki. Potem uznała, że Kinga ją zna jak siebie i w mig wyczuje kłamstwo. *Od razu zobaczy, że męża w domu nie ma. I po co ukrywać? Nie pierwsza i nie ostatnia, od której mąż odszedł do młodszej…*

Barbara już dawno przed jego odejściem zrozumiała, że ma inną. Zaczął nagle ubierać się swobodniej — w jeansy i swetry, garnitur zakładał tylko na oficjalne spotkania. Kupił nawet buty sportowe, zaczął biegać rano, choć nie wytrzymał długo.

Dopóki mieszkała z nimi córka, oboje udawali, że nic się nie zmieniło. Mąż twierdził, że zostaje w pracy, wracał tylko spać. Barbara też męczyła się jego obecnością. Wracał najedzony, od razu kładł się spać. Więc jadł i bawił się gdzie indziej.

A gdy córka wyjechała do męża, udawanie stało się bezcelowe. Barbara sama zaproponowała mu odejście. Spakowała jego uprasowane rzeczy do walizki. Nie chciała dać rywalce satysfakcji, że żona była zła, jak pewnie mówił. Niech zobaczy, że była troskliwa. I niech on sam wie, co traci. Czy druga będzie taka sama? Z wiekiem mężczyźni cenią spokój i wygodę. Namiętność, jak wiadomo, szybko mija. Barbara miała nadzieję, że wkrótce się opamięta i wróci. Ale czas mijał, a on nie wracał.

A potem… Potem podczas rutynowych badań wykryto u niej raka. To odciągnęło ją od żalu i bólu. Operacja, chemia. Na każdą kontrolę szła jak na stracenie, bojąc się wyroku. Na razie jednak stan był stabilny, pogorszenia nie było.

Były chwile, gdy desperacko chciała zobaczyć męża, powiedzieć mu. Ale co? Pożałowałby ją, został. A ona miałaby codziennie widzieć jego i wiedzieć, że wraca od innej. Nie, dziękuję. Żal to nie miłość.

Żyła więc sama. Nie szukała nowych przyjaciół. Czasem spacerowała po parku, gdzie spotykała tych samych staruszków albo mamy z wózkami. Wymieniały kilka słów:

— Ładna pogoda. Też pani przyszła się przewietrzyć?
— A gdzie starszy syn? U babci?
— Dawno pani nie widziałam…

I tyle.

Następnego dnia Barbara wróciła z pracy i od razu zabrała się za gotowanie. Zdołała nawet umyć podłogę przed wyjściem na dworzec. Była zmęczona, ale nie było czasu na odpoczynek — czas spotkać przyjaciółkę.

Pociąg zwalniał długo, zatrzymując się przy peronie. Barbara wpatrywała się w okna, próbując wypatrzeć Kingę. W końcu pasażerowie zaczęli wysypywać się z wagonów. Barbara postanowiła nie biec na przód składu — w tłumie mogłaby jej przeoczyć. *A jeśli jej nie poznam? Tyle lat się nie widziałyśmy!* — zakradła się do serca wątpliwość.

Zatrzymała się przy zejściu do podziemnego przejścia. Tam ludzie zwalniali, można było dokładniej się przyjrzeć.

I wtedy zobaczyła Kingę — zaokrągloną, z zagubionym wzrokiem, ale rozpoznawalną. Kinga rozglądaBarbara uniosła rękę i pomachała, a gdy Kinga w końcu ją zobaczyła, przebiła się przez tłum i przytuliła ją mocno, jakby chciała zatrzymać czas na zawsze.