Kolejny kłopot…

*Dziennik osobisty*

Znowu ten sam problem…

„Jula, no chodź, proszę,” błagała Zosia.

„Nie chce mi się. Nikogo tam nie znam. Idź sama albo weź ze sobą Basię, Kasię,” odpowiedziała Julka. „Egzaminy blisko, trzeba się uczyć.”

„Kasia wkuwa, Basia bez swojego Marka nie ruszy się, a samej jakoś głupio, jakbym latała za Darkiem.”

„A nie lataś?” – zapytała Julka.

„Jula, no proszę…” – Zosia złożyła ręce jak do modlitwy.

„Dobra. Tylko jak mnie tam zostawisz, to koniec przyjaźni,” ostrzegła Julka, wstając z kanapy.

Jeden ze starszych rokowników miał wolne mieszkanie – rodzice wyjechali do pracy w Tanzanii na rok. W każdą sobotę organizowano tam imprezy. Schodzili się starsi studenci, przychodzili też młodsi, a nawet świeżo upieczeni absolwenci. Dzielili się „doświadczeniem”, patrząc z góry na tych, którzy dopiero zaczynali.

Zosia trafiła tam przypadkiem. Spotykała się ze starszym rokowiczem, to on wprowadził ją do tej paczki. Szybko się rozstali, ale Zosia zwróciła uwagę na Darka. I teraz błagała Julkę, by poszła z nią, licząc, że znów go spotka. Sesja w pełni, w murach uczelni szans nie było.

Julka włożyła jeansy i obszerną białą koszulę, z jednej strony wpuszczoną w spodnie. Na jej chudej, wysokiej sylwetce wyglądało to stylowo. Podkreśliła oczy, rozpuściła włosy i odwróciła się od lustra do Zosi, która niecierpliwie czekała.

„Co siedzimy? Na kogo czekamy?” – zapytała Julka.

„O, podoba mi się, jak malujesz oczy. Wyglądasz jak tajemnicza księżniczka z Baśni Wschodu.”

„Tylko umowa – jeśli Darka nie będzie, wychodzimy,” postawiła warunek Julka.

„Jasne,” szybko przytaknęła Zosia.

Drzwi otworzyła młoda kobieta w jeansach i męskiej koszuli, z papierosem w ustach i burzą niesfornych loków. Zmrużyła oczy od dymu, przyglądając się dziewczynom. Bez słowa skinęła głową w stronę pokoju. Z wnętrza dobiegała cicha muzyka i gwar.

„Nie rozbieraj się, tu tak nie wypada,” szepnęła Julce do ucha Zosia, gdy ta chciała zdjąć buty. Zachowywała się jak stała bywalczyni, choć było widać, że stresuje się równie mocno. Na środku stał stół z resztkami jedzenia, niedopite butelki wódki i taniego wina. Na kanapie siedział chłopak w towarzystwie dwóch dziewczyn, przy stole dwóch innych toczyło gorącą dyskusję. Para tańczyła przy oknie. A raczej dreptała w miejscu, bo wolnej przestrzeni było mało. Nikt nie zwrócił uwagi na nowe twarze. A jeśli ktoś rzucił okiem, to zaraz tracił zainteresowanie. Co można powiedzieć pierwszoroczniakom?

Dziewczyny usiadły na wolnym kanapie pod ścianą. Rozległ się dzwonek, a po chwili weszła ta sama kobieta w męskiej koszuli, a za nią dwóch chłopaków. Przywitali ich głośno, ściskając dłonie. Nawet tańczący oderwali się od siebie, by ich powitać.

„O, jest!” – Zosia poderwała się i podeszła do jednego z nich. Tamten nie okazał entuzjazmu, odpowiedział coś z nuPo latach, patrząc na swoją spokojną codzienność, Julka zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie potrzebuje błyskotek ani burzliwych namiętności – wystarczy ciepło, które trwa.