Po prostu taki los

Po prostu taki los

Kinga spieszyła się do domu. Pod topniejącym śniegiem kryły się jeszcze płaty lodu, przez co nogi się ślizgały, utrudniając chodzenie. Na jezdni stały kałuże, a przejeżdżające samochody obryzgiwały nieuważnych przechodniów brudną wodą. Kinga trzymała się z dala od krawędzi chodnika.

Gdy w końcu dotarła do domu, plecy były mokre od potu, nogi bolały ze zmęczenia, a do tego buty przemokły. Od dawna trzeba było kupić nowe.

W przedpokoju Kinga osunęła się bez sił na pufę. Zdjęła buty i poruszyła palcami w mokrych rajstopach. Pomyślała, że dobrze byłoby napić się mocnej herbaty z cytryną, żeby nie zachorować. Zanim zdążyła postawić buty przy kaloryferze, usłyszała stukanie w ścianę. To mama ją wołała – uderzała łyżką w ścianę. Kinga westchnęła i poszła do jej pokoju.

– Co, mamo?
Matka coś zamruczała w odpowiedzi.

– Byłam w pracy. – Kinga podeszła do łóżka, poprawiając zsuwający się koc. Jasny zapach moczu uderzył ją w nozdrza. „Pielucha pełna”, zrozumiała.
Wyjęła nową pieluchę z opakowania przy łóżku i odsunęła koc. Przezwyciężając mdłości od ostrego zapachu, zmieniła pieluchę. Przez cały czas mama wydawała tylko niezrozumiałe dźwięki. Nie potrafiła już mówić.

– Już po wszystkim. Zaraz zrobię obiad i cię nakarmię. – Kinga podniosła z podłogi ciężką, zużytą pieluchę i wyszła z pokoju, ignorując mruczenie matki. Przyzwyczaiła się nie narzekać i nie mieć do niej pretensji. To i tak nic by nie zmieniło, tylko jej samej byłoby gorzej. Chciałaby usiąść, odpocząć, ale na taki luksus Kinga nie mogła sobie pozwolić. Mama co chwila stukała, przywołując ją.

Kiedyś mieli normalną rodzinę. Ojciec kierował katedrą na uniwersytecie, mama siedziała w domu z dziećmi i na niego czekała. Ale pewnego dnia wszystko się zawaliło. Kinga skończyła dziesiątą klasę, jej brat Bartek zaliczył sesję na trzecim roku, gdy ojciec nagle zmarł.

Matka jednego z kandydatów próbowała wręczyć ojcu łapówkę, żeby pomógł jej synowi dostać się na studia. Ojciec przewodniczył komisji rekrutacyjnej. Był zasadniczy i uczciwy, nigdy nie nadużywał swojej pozycji.

Obrażona kobieta postanowiła się zemścić i złożyła na niego skargę. Twierdziła, że wziął pieniądze, a jej syn i tak się nie dostał. Rozpoczęło się śledztwo. Serce ojca nie wytrzymało tych napięć, zmarł na atak serca w drodze do szpitala.

Mama nie potrafiła się z tym pogodzić i powoli traciła rozum. Nie zauważała Kingi i Bartka, godzinami siedziała na kanapie, wpatrując się w jeden punkt. Potem rzucała się do kuchni i zaczynała gotować obiad. Nigdy nie zaakceptowała śmierci męża, każdego dnia czekała, aż wróci z pracy.

Wcześniej dwa razy w tygodniu przychodziła młoda kobieta, Agata, sprzątała mieszkanie i chodziła na targ po zakupy. Mama nie uznawała mięsa i warzyw ze sklepu. Po śmierci ojca musieli ją zwolnić. W rodzinie tylko on pracował. Teraz Kinga zajmowała się domem. Dlatego mama traktowała ją jak służącą. Kinga już zmęczyła się tłumaczeniem, że jest jej córką. Matka uparcie nazywała ją Agatą i wydawała rozkazy.

Oszczędności szybko się skończyły, a i tak było ich niewiele. Mama nie umiała oszczędzać, kupowała sobie sukienki i biżuterię. Była piękną kobietą, ojciec nigdy jej w niczym nie ograniczał.

Wcześniej często odwiedzali ich koledzy ojca z uniwersytetu. Do dziś mama kazała Kindze nakrywać odświętny stół i sama ubierała się jak na przyjęcie. Potem zapominała o tym i krzyczała, że Kinga nazbyt naprzygotowała. Odpoczywała tylko w szkole. Ale i z niej musiała zrezygnować.

Bartek pierwszy poruszył temat, że Kinga powinna zacząć pracować. Gdyby on rzucił studia, od razu poszedłby do wojska, więc byłby jeszcze mniej użyteczny. Ale jeśli skończy uniwersytet, znajdzie pracę i będzie pomagał Kindze finansowo.

Wtedy wydawało się to jedynym słusznym rozwiązaniem. Kinga porzuciła szkołę i poszła do pracy. Wcześniej ukończyła szkołę muzyczną przy konserwatorium, miała wielkie perspektywy. Dyrektorka przedszkola przyjęła ją do pracy. Do prowadzenia dziecięcych występów wykształcenie Kingi wystarczało. A i tak mało kto chciał pracować za takie niskie wynagrodzenie.

Kinga mogła w ciągu dnia zajrzeć do domu i sprawdzić, co u mamy, podczas gdy dzieci w przedszkolu spały. To rekompensowało niską pensję, z której większość szła na czynsz i leki dla matki.

Po studiach Bartek wyjechał do Warszawy. Szybko zapomniał o obietnicy pomocy. Gdy Kinga prosiła go o pieniądze na opiekunkę, odpowiadał, że sam ma ciężko w obcym mieście, płaci za wynajem i nie może pomóc.

Między rodzeństwem zawsze było napięcie. Cała uroda przypadła Bartkowi: piękne brązowe oczy, gęste ciemne włosy, regularne rysy i wysoki wzrost. Rodzice pobrali się późno. Mama miała ponad czterdzieści lat, gdy zaszła w ciążę z Kingą. Długo wahała się, czy dziecko zostawić.

Kinga urodziła się słaba i chorowita. Przy najmniejszym przeciągu dostawała gorączki i kataru. Rosła drobna i niepozorna, podobna do ojca – szare oczy, rzadkie włosy nieokreślonego koloru, cienkie usta i odstające uszy. Po matce nie odziedziczyła ani krzty urody.

Mama patrzyła na nią z politowaniem. Kinga czasem myślała, że gdyby matka wiedziała, jaka będzie, może nie zdecydowałaby się na ciążę. Za to uwielbiała przystojnego Bartka i była z niego dumna.

Tylko ojciec współczuł Kindze i chwalił ją za postępy w muzyce. Kinga była gotowa godzinami grać etiudy i gamy, byle tylko ojciec ją pochwalił, pogłaskał po głowie. Ale ojciec umarł, a mama zapomniała o córce, traktując ją jak służącą.

Bartek rzadko przyjeżdżał, a jeśli już, to tylko na początku. Pewnego razu, po jego wyjeździe, Kinga zajrzała do szkatułki matki z biżuterią, chciała sprzedać jakiś drobiazg. Pieniędzy wciąż brakowało. Większość ozdób zniknęła.Kinga zamknęła szkatułkę i pomyślała, że właśnie nadszedł czas, by wreszcie zacząć żyć dla siebie.