Gdyby nie ty…

Gdyby nie ty…

Kinga i Iga przyjaźniły się od najmłodszych lat. Chodziły do tego samego przedszkola, w szkole siedziały w jednej ławce. Dorastając, Kinga stała się prawdziwą pięknością, zawsze otaczali ją adoratorzy, wszystko przychodziło jej z łatwością. Iga natomiast była niepozorną dziewczyną, takich wiele wokół, na której twarzy wzrok nie zatrzymywał się w tłumie.

Po skończeniu szkoły Iga dostała się do szkoły medycznej, wybierając pomoc ludziom jako swoją drogę. Kinga uznała, że dyplomy nie są jej potrzebne, by dobrze ułożyć sobie życie. Skończyła kursy i pracowała w salonie piękności, malując kobietom brwi i rzęsy.

Przyjaciółki ciężko znosiły kłótnie i rozstania. Nie mogły przeżyć dnia, żeby się nie spotkać lub nie pogadać przez telefon. Gadała głównie Kinga, a Iga słuchała, współczując kolejnemu rozstaniu przyjaciółki z adoratorem lub ciesząc się jej nowym związkiem.

Jak często bywa między przyjaciółkami, obie zakochały się w tym samym chłopaku.

Pierwsza poznała Dominika Iga. Spotkała nie przystojniaka, lecz zwyczajnego, niczym niewyróżniającego się faceta. Gdyby tak pozostało, mogłaby się między nimi zrodzić miłość i rodzina. Ale łatwych dróg do szczęścia, jak wiadomo, nie ma.

Iga wracała ze sklepu. Godzinę wcześniej przeszła gwałtowna ulewa, kałuże jeszcze nie zdążyły wyschnąć. Omijając jedną taką, rozlaną na całym chodniku, Iga z przerażeniem ujrzała pędzącego w jej stronę chłopaka na hulajnodze elektrycznej. Patrzył przed siebie, gdzieś obok niej. Dziewczyna nie była pewna, czy ją zauważył, więc w ostatniej chwili krzyknęła i odskoczyła w bok, prosto w kałużę.

— Jeżdżą na tych hulajnogach, nic przed sobą nie widzą, wariaci! — krzyknęła stojąca nieopodal staruszka i pogroziła chudym palcem chłopakowi. — Na co się gapisz? Prawie człowieka potrąciłeś. Patrzy on…

Chłopak zatrzymał się i obejrzał. Tymczasem Iga wydostała się z kałuży na suchą wyspę asfaltu i ze smutkiem oglądała swoje zabłocone, mokre buty.

— Przepraszam. Po co lezłaś do kałuży? Widziałem cię doskonale, ominąłbym cię. — Podjechał bliżej.

Iga nie potrzebowała jego przeprosin. Szukała suchego miejsca, by wyjść z kałuży. Nie chciała znów wskoczyć w błoto, choć teraz i tak nie miało to znaczenia.

— Wsiadaj, podwiozę cię — zaproponował.

— Daj mi spokój — burknęła Iga.

— Przeprosiłem. Wolisz brodzić w kałużach? Dokąd cię zawieźć? — nie ustępował.

— Na sąsiednią ulicę. Mickiewicza dziesięć — odparła.

Niepewnie stanęła przed chłopakiem i złapała kierownicę. Hulajnoga płynnie wyjechała z kałuży, rozpryskując wodę na boki. Wiatr przyjemnie owiewał twarz, od prędkości zapierało dech. Iga nigdy nie jeździła na elektrycznych hulajnogach, bała się, ale z nim strach zniknął.

Wjechali na podwórko, chłopak zwolnił i spytał niemal do ucha:

— Która klatka?

Jego oddech murował skroń, po karku przebiegły ciarki.

— Trzecia — odparła Iga.

Podjechał pod same drzwi i zatrzymał się tak, by mogła od razu stanąć na schodkach. Przed jej klatką też rozlewała się wielka kałuża.

— Dzięki — powiedziała.

Ich spojrzenia spotkały się na jednym poziomie. Iga zauważyła jego śniadą cerę, piękne oczy i uśmiech, od którego serce zabiło głośniej.

— Dominik — przedstawił się.

— Iga.

— Przepraszam, że tak wyszło. Może pójdziemy kiedyś do kina? Wszyscy znajomi wyjechali, a samemu jakoś nie chce się — zaproponował nagle.

Iga wzruszyła ramionami.
— Dobra.

— Więc jutro o dziewiętnastej w tym samym miejscu. — Uśmiechnął się, odjechał przez podwórko i zniknął za rogiem bloku.

— Czemu się tak uśmiechasz? — spytała mama.

— Do niczego. WsIga odwróciła wzrok i wyjęła chusteczkę, by ukryć łzy szczęścia, które w końcu przyszło do niej po tylu latach cichego czekania.