Kolejny problem…

**Dzisiejszy wpis w dzienniku:**

Znowu problem…
– Jula, no chodź, proszę – błagała Zosia.

– Nie chce mi się. Nikogo tam nie znam. Idź sama albo weź ze sobą Anię czy Kasię – odparła Julka. – Sesja za pasem, trzeba się uczyć.

– Kasia wkuwa, Ania bez swojego Darka się nie ruszy, a samej jakoś głupio, jakbym latała za Tomkiem.

– A nie latasz? – spytała Julka.

– Jula, no błagam… – Zosia złożyła ręce jak do modlitwy.

– Dobrze, już dobrze. Tylko jeśli zostawisz mnie tam samą, pożałujesz – uprzedziała Julka, wstając z kanapy.

Jeden ze starszych roczników miał wolne mieszkanie – rodzice wyjechali do pracy w Senegalu na rok. W każdą sobotę urządzali tam imprezy. Zjeżdżali się starsi koledzy, pojawiali się studenci z młodszych roczników, a nawet niedawni absolwenci. Dzielili się „doświadczeniem”, patrząc z góry na pierwszoroczniaków.

Zosia trafiła tam przypadkiem. Spotykała się ze starszakiem, który ją wprowadził do tej paczki. Szybko się rozstali, ale Zosia zwróciła uwagę na Tomka. I dlatego teraz nagabywała Julkę, żeby poszła z nią na imprezę – liczyła, że go tam spotka. Sesja w toku, na uczelni nie mieli szans się zobaczyć.

Julka włożyła jeansy i obszerną białą koszulę, z jednej strony wpuszczoną w spodnie. Na jej wysmukłej sylwetce wyglądało to stylowo. Podkreśliła oczy kredką, rozpuściła włosy i odwróciła się od lustra do Zosi, która nerwowo przesuwała się z nogi na nogę.

– No co, czekamy na kogoś? – spytała Julka.

– Słuchaj, ale z tą kredką naprawdę super wyglądasz. Jak jakaś tajemnicza cyganka – stwierdziła Zosia.

– Tylko umowa stoi: jeśli Tomka nie będzie, wychodzimy – postawiła warunek Julka.

– Jasne – zgodziła się Zosia bez wahania.

Drzwi otworzyła im młoda kobieta w jeansach i męskiej koszuli, z papierosem w zębach i burzą niesfornych loków. Zmrużyła oczy od dymu, przyglądając się dziewczynom. Bez słowa skinęła głową w stronę pokoju. Z mieszkania dobiegała cicha muzyka i gwar rozmów.

– Nie rozbieraj się, tu tak nie wypada – szepnęła Julce do ucha Zosia, gdy ta sięgnęła po pantofle. Zachowywała się jak stała bywalczyni, choć widać było, że jest tak samo spięta jak Julka. Na środku stał stół z resztkami przekąsek, flaszki po wódce i taniego wina. Na kanapie siedział chłopak w towarzystwie dwóch dziewczyn, dwóch innych kłóciło się przy stole. Jakaś para tańczyła pod oknem – a raczej dreptała w miejscu, bo przestrzeni było mało. Nikt nie zwrócił uwagi na nowe twarze.

Dziewczyny usiadły na wolnym tapczanie przy ścianie. Nagle rozległ się dzwonek, a chwilę później do pokoju weszła ta sama kobieta w męskiej koszuli, a za nią dwóch chłopaków. Reszta natychmiast poderwała się na ich powitanie. Nawet „tancerze” przerwali swój rytuał.

– O, jest! – Zosia zerwała się i podeszła do jednego z nich. Tamten jednak odpowiedział jej z wyraźnym znudzeniem. Drugi za to uważnie przyglądał się Julce. Był starszy od reszty, wysoki, dobrze zbudowany, przystojny, z bystrymi szarymi oczami. Julka spuściła wzrok.

– Cześć. Nudzisz się? – Mężczyzna usiadł obok niej. Z bliska wydał się jeszcze dojrzalszy. – Nie widziałem cię wcześniej. Chcesz potańczyć? – Wyciągnął dłoń. Jego ręka była duża, ciepła i pewna.

Zaczęli powoli poruszać się przy oknie. Cicha muzyka nie przeszkadzała w rozmowie. Pytał, na jakim jest roku, gdzie mieszka… Co chwilę do mieszkania wpadały nowe osoby. Julka zaczęła podejrzewać, że ten lokal ma jakieś ukryte pokoje.

W końcu podeszła do nich Zosia, wyraźnie przygnębiona.

– Muszę już iść – powiedziała.

– Ja też – dodała Julka, patrząc z żalem na swojego towarzysza.

– Odprowadzę was – zaoferował się. – Tylko się pożegnam.

Wyszli na ulicę.

– Frajer – mruknęła Zosia pod nosem, oczywiście mając na myśli Tomka.

Julka ledwo ją słyszała, jej myśli były zajęte nowym znajomym. W końcu wyszedł z klatki i podszedł do nich.

– No to jak, dziewczyny, przedstawicie się? Jestem Krzysztof.

– Krzysztof Nowak? Kapitan reprezentacji uczelnianej? Wiedziałam, że gdzieś cię widziałam! – wykrzyknęła Zosia.

– Lubisz piłkę? – zdziwił się.

– Byłam z fanatykiem. Niczego nie omijał – Zosia aż podskoczyła. – Niesamowite, nikt mi nie uwierzy! Sam Krzysztof Nowak!

Zosia desperacko próbowała skupić na sobie jego uwagę. Krzysztof szybko to wychwycił.

– Gdzie mieszkacie?

– Ja pokażę – ożywiła się i przez całą drogę nie przestała paplać.

Julka szła obok w milczeniu.

– To mój blok, a tamten Julki. Zobaczymy się jeszcze? – spytała Zosia.

– Narazie – rzuciła Julka i skierowała się w stronę swojego domu.

– Julka, zaczekaj! – dogonił ją Krzysztof.

Zosia spojrzała na niego z wyraźną pretensją.

Wieczór przyniósł przyjemny chłód. Julka i Krzysztof stali pod klatką i rozmawiali. Nie chciało im się rozstawać. Opowiadał, że pracuje w lokalnej gazecie, że zawsze marzył o dziennikarstwie.

– Jeszcie usłyszycie o mnie – powiedział z nutą bufonady. – A ty? Będziesz nauczycielką? Bo kochasz dzieci?

– A co? – obruszyła się.

– Nie, tak tylko spytałem – przeprosił. – Daj numer.

– Nie masz? – Julka wyjęła telefon z kieszeni i podała mu.

Wybrał swój numer, a w jego kieszeni odezwała się komórka. Julka zarumieniła się – teraz będą się mogli kontaktować.

– Nie spodziewałam się po tobie, cicha wodKiedy po latach spotkała jego córkę na zebraniu rodzicielskim i usłyszała, że jego kariera nie potoczyła się tak, jak planował, zrozumiała, że życie często pisze zupełnie inne scenariusze niż te, które sobie wymarzymy.