Kolejny kłopot…

Jeszcze jeden problem…

– Julka, chodź, proszę – błagała Zosia.

– Nie chcę. Nikogo tam nie znam. Idź sama albo weź ze sobą Martę czy Kasię – odparła Julka. – Niedługo egzaminy, trzeba się uczyć.

– Kasia wkuwa, Marta bez swojego Tomka nigdzie nie pójdzie, a sama będę wyglądać, jakbym latała za Darkiem.

– A czyż nie tak jest? – spytała Julka.

– Julka, no proszę… – Zosia złożyła ręce w błagalnym geście.

– Dobrze. Tylko jeśli zostawisz mnie tam samą, to pożałujesz – uprzedziła Julka, wstając z kanapy.

Jednego ze starszych roczników rodzice wyjechali do Afryki na rok, mieszkanie stało puste. W soboty organizowano tam imprezy. Zbierali się starsi studenci, przychodzili też młodsi, a nawet niedawni absolwenci. Dzielili się „doświadczeniem”, patrząc z góry na młodszych kolegów.

Zosia trafiła tam przypadkiem. Spotykała się ze starszym kolegą, który wprowadził ją do tej grupy. Wkrótce się rozstali, ale Zosia zwróciła uwagę na Darka. Dlatego teraz namawiała Julkę, żeby poszła z nią na imprezę, licząc, że go spotka. Już była sesja, na uczelni nie mieli szans się zobaczyć.

Julka założyła jeansy i białą, luźną koszulę. Z jednej strony wpuściła ją w spodnie. Na jej szczupłej, wysokiej sylwetce wyglądało to stylowo. Podkreśliła oczy, rozpuściła włosy i odwróciła się od lustra do Zosi, która niecierpliwie czekała, aż Julka skończy się ubierać.

– No co, siedzimy? Na kogo czekamy? – spytała Julka.

– Słuchaj, a tak ci pasuje podkreślać oczy. Wyglądasz jak tajemnicza orientalna kobieta.

– Tylko umówmy się – jeśli Darka tam nie będzie, wychodzimy – postawiła warunek Julka.

– Dobrze – zgodziła się bez wahania Zosia.

Drzwi otworzyła młoda kobieta w jeansach i męskiej koszuli, z papierosem w zębach i burzą niesfornych, kręconych włosów. Zmrużyła oczy od dymu, przyglądając się dziewczynom. Nie mówiąc słowa, skinęła głową w stronę pokoju, zapraszając je do środka. Z mieszkania dobiegała cicha muzyka i głosy.

– Nie rozbieraj się, tu się nie zdejmuje butów – szepnęła Julce do ucha Zosia, gdy ta chciała zdjąć buty. Zachowywała się jak stała bywalczyni, choć było widać, że równie mocno się denerwuje. Na środku pokoju stał stół z resztkami przekąsek na talerzach, niedopite butelki wódki i taniego wina. Na kanapie siedział chłopak w towarzystwie dwóch dziewczyn, dwóch innych kłóciło się przy stole. Para tańczyła przy oknie. A raczej przytupywała w rytm muzyki, bo miejsca było mało. Nikt nie zwrócił uwagi na nowoprzybyłe. Jeśli ktoś nawet rzucił na nie spojrzenie, szybko tracił zainteresowanie – co można powiedzieć pierwszoroczniakom?

Dziewczyny usiadły na wolnej kanapie pod ścianą. Rozległ się dzwonek i wkrótce weszła ta sama kobieta w męskiej koszuli, a za nią dwóch chłopaków. Zostali natychmiast głośno powitani, podchodzili do nich i ściskali im dłonie. Nawet tańcząca para przerwała swój taniec, by się przywitać.

– Jest! – Zosia zerwała się z kanapy i podeszła do chłopaków, zaczęła rozmawiać z jednym. Ten nie okazał szczególnej radości, odpowiedział coś z wyraźną obojętnością. Drugi za to uważnie przyglądał się Julce. Był starszy od reszty, wysoki, wysportowany, przystojny, z bystrymi szarymi oczami. Julka spuściła wzrok, zawstydzona.

– Cześć. Nudzisz się? – Obok niej usiadł właśnie ten chłopak. Z bliska wydawał się jeszcze starszy. – Nie widziałem cię wcześniej. Chodź potańczyć – wyciągnął do niej rękę. Jego dłoń była duża, mocna i ciepła.

Zaczęli powolny taniec przy oknie, gdzie wcześniej stała inna para. Cicha muzyka nie przeszkadzała w rozmowie. Pytał, na którym jest roku, jaki wydział, czy mieszka z rodzicami, czy w akademiku… W pokoju co chwilę pojawiali się nowi ludzie. Julka stwierdziła, że to mieszkanie, które na pierwszy rzut oka wydawało się małe, musiało mieć jakieś ukryte pokoje.

Potem podeszła do nich Zosia i oznajmiła, że wychodzi. Widać było, że jest bardzo rozczarowana.

– Ja też powinnam iść – powiedziała Julka, patrząc z żalem na swojego towarzysza. Nie chciała od niego odchodzić.

– Odprowadzę was – powiedział – tylko się pożegnam.

Wyszły na ulicę.

– Dupek – rzuciła rozżalona Zosia, mając na myśli Darka.

Julka ledwie ją słyszała, jej myśli zaprzątał nowy znajomy. Właśnie wyszedł z klatki i podszedł do dziewczyn.

– No to jak, poznajemy się? Krzysztof.

– Krzysztof Nowak? Kapitan drużyny piłkarskiej? A ja się zastanawiałam, skąd cię znam! – wykrzyknęła uradowana Zosia.

– Lubisz piłkę? – zdziwił się Krzysztof.

– Spotykałam się z twoim fanem. Nie opuścił ani jednego meczu – Zosia aż pisnęła. – Niesamowite, jak opowiem znajomym, nie uwierzą! Sam Krzysztof Nowak!

Zosia całkowicie starała się zawładnąć jego uwagą. Skoro nie wyszło z jednym, drugiego nie zamierzała przepuścić. Krzysztof to zrozumiał.

– Zosia, gdzie mieszkacie?

– Pokażę – ożywiła się i przez całą drogę nie przestawała mówić.

Julka szła obok w milczeniu.

– To mój dom, a następny Julki. Zobaczymy się jeszcze? – spytała Zosia.

– Do widzenia – powiedziała Julka i skierowała się do sąsiedniego bloku.

– Julka, zaczekaj! – ruszył za nią Krzysztof.

Zosia z niezadowoleniem patrzyła za nim. Liczyła, że znajomość się rozwinie.

Wieczór przyniósł ochłodę po upalnym dniu. Julka i Krzysztof stali pod klatką i rozmawiali. Obojgu nie chciało się rozstawać. Krzysztof opowiadał, że pracuje w gazecie, że zawsze marzył o dziennikarstwie, o pracy w telewizji. Gazeta była mała, ale od czegoś trzeba zaczynać.

– Jeszcze o mnie usłyszycie – powiedział z pewnością siebie. – A ty będziesz nauczycielką? Wiesz, bo zawszeKiedy wiele lat później spotkała go przypadkiem na ulicy, uśmiechnął się do niej tak samo jak wtedy, ale tym razem Julka przeszła obok, bo zrozumiała już, że prawdziwe szczęście nie potrzebuje udowadniać, że istnieje.