Gdyby nie twoja obecność…

Gdyby nie ty…

Ola i Weronika były przyjaciółkami od przedszkola, razem biegały po podwórku, w szkole dzieliły się kanapkami. Z czasem Weronika wyrosła na prawdziwą piękność – chłopcy latali za nią jak muchy za miodem, a życie zdawało się jej uśmiechać bez wysiłku. Ola zaś była zwyczajna, jedna z wielu, taka, na którą nikt specjalnie nie zwracał uwagi w tłumie.

Po maturze Ola poszła do szkoły medycznej, marząc o pomaganiu ludziom. Weronika uznała, że dyplomy to strata czasu – skończyła kurs kosmetyczny i robiła brwi w salonie.

Przyjaźń przetrwała burze i dramaty. Nie było dnia bez telefonu lub spotkania. Weronika zwykle opowiadała, Ola słuchała, współczuła kolejnemu rozstaniu lub cieszyła się nowym związkiem przyjaciółki.

Jak to często bywa, obie zakochały się w tym samym facecie.

Pierwsza poznała Marcina Ola. To nie był przystojniak z okładki, ale zwykły, sympatyczny chłopak. Mogło być prosto i szczęśliwie, ale los lubi płatać figle.

Ola wracała ze sklepu. Po ulewie chodnik był pełen kałuż. Nagle zobaczyła pędzącego na elektrycznej hulajnodze faceta. Patrzył przed siebie, jakby jej nie widział. W ostatniej chwili krzyknęła i skoczyła w bok – prosto w błoto.

– Hulajnogi, a ludzi nie widzą! – warknęła staruszka stojąca obok, grożąc palcem. – Co się gapisz? Prawie potrącił!

Facet się zatrzymał. Ola stała na resztce suchego asfaltu, przyglądając się zabłoconym butom.

– Przepraszam. Po co w tę kałużę weszłaś? Widziałem cię, ominąłbym – podszedł bliżej.

Ola nie potrzebowała przeprosin. Szukała suchej drogi, choć teraz i tak nie miało to znaczenia.

– Wsiadaj, podwiozę – zaproponował.

– Daj mi spokój – burknęła.

– No przeprosiłem. Wolisz brodzić w błocie? Dokąd?

– Na Kopernika, osiem.

Niepewnie stanęła przed nim, chwytając kierownicę. Hulajnoga ruszyła, rozpryskując wodę. Wiatr owiewał twarz, a prędkość zapierała dech. Ola nigdy nie jeździła na elektrycznej hulajnodze – bała się. Ale z nim strach zniknął.

Zwalniając przed blokiem, szepnął jej do ucha:

– Która klatka?

Ciepło oddechu sprawiło, że przeszły ją ciarki.

– Piąta.

Podjechał pod same schody, omijając kolejną kałużę.

– Dzięki – powiedziała Ola.

Ich spojrzenia się spotkały. Zauważyła jego śniadą cerę, uśmiech, od którego serce zabiło szybciej.

– Jestem Marcin – przedstawił się.

– Ola.

– No to przepraszam jeszcze raz. Może kiedyś do kina? Znajomi się rozjechali, samemu jakoś smutno – rzucił niespodziewanie.

Ola wzruszyła ramionami.
– Może być.

– Jutro, siódma, tu. – Uśmiechnął się i odjechał.

– Czemu się tak uśmiechasz? – spytała mama, gdy weszła do domu.

– Nic. Wdepnęłam w kałużę, muszę umyć buty. – Ola wcisnęła mamie chleb i zamknęła się w łazience.

Przez cały wieczór myślała o nim. Nazajutrz założyła dżinsy i trampki, pewna, że znów przyjedzie na hulajnodze.

– Gdzie idziesz? – spytała mama.

– Do kina. Z Weroniką – dodała szybko.

Ola wyjrzała z klatki, ale Marcina nie było. Serce ścisnęło się z zawodu. „Głupia jesteś, uwierzyłaś” – usłyszała w głowie głos matki. Miała już wracać, gdy nagle:

– Cześć!

Odwróciła się. Stał, uśmiechnięty. Zarumieniła się, jakby mógł usłyszeć jej myśli.

– Wsiadaj, seans za dwadzieścia minut.

Znów poczuła wiatr we włosach, jego bliskość. Była szczęśliwa.

– Z kim to ty wczoraj byłaś w kinie? – Weronika dzwoniła następnego ranka. – Przyznawaj się!

– Mama ci powiedziała? – Ola zesztywniała.

– Spokojnie, nie wydała cię. No to co za jeden?

Oli aż się rwało, by się pochwalić. Dotąd żaden chłopak się nią nie zainteresował. Weronika zmieniała ich jak rękawiczki.

– Zwykły facet – odparła, ale dla niej był wyjątkowy.

Tego wieczora spotkali się bez hulajnogi. Gdy wychodzili z podwórka, natknęli się na Weronikę, jakby na nich czekała.

– Cześć! – rzuciła, nie odrywając wzroku od Marcina.

On też się w nią wpatrywał. Weronika zaczęła kokietować, mrużąc oczy. Wkrótce Ola została z tyłu, a oni poszli przodem, nawet nie zauważywszy, że zniknęła.

Wróciła do domu z płaczem, wyłączając telefon. Nazajutrz Weronika przyszła, przepraszając, wyznając, że się zakochała…

Ola nie potrafiła długo się złościć. Przyjaźń przetrwała, nawet gdy Marcin ożenił się z Weroniką.

Ola skończyła medyk, pracowała w prywatnej klinice. Weronika dalej robiła brwi, bardziej dla przyjemności niż pieniędzy. Marcin dobrze zarabiał.

Świętowali razem urodziny, grillowali. Ola coraz bardziej go lubiła, ale nic nie okazywała.

Pewnej nocy obudził ją telefon.

– Wiesz, która godzina? – warknęła, widząc Marcina na wyświetlaczu. – Jutro do pracy.

– Weronika nie żyje – powiedział, a w jego głosie słychać było łkanie.

– Co się stało?! – krzyknęła, zrywając się z łóżka.

– Wracaliśmy z działki… Weronika chciała prowadzić… Wjechał w nas tir…

– Gdzie jesteś?

Ola wpadła do szpitala w białym kitlu. Marcin leżał opleciony kabelkami, blady jak ściana.

– Jak się czujesz?

– Zrobili operację. Nóg nie czuję – szepnął. – Lepiej by było, żebym zginął…

– Nie wolno ci się poddawać.

– Skąd ten tir się wziął? Jak wyrósł z ziemi…

Lekarz uspokoił ją – nerwy były nienaruszone, trzeba było czekać.

Ola pomogła w pogrzebie, odwiedzała Marcina. On wciąż się obwiniał, odpychał ją.

– Musi mieć rehabilitację, masaże – tłumaczył lekarz. – Polecam dobrą pielęgniarkę, ale drogo bierze.

Mama Marcina odmówiła – za drogo.Ola zrezygnowała z pracy, wzięła urlop i sama zaczęła rehabilitację Marcina, dzień po dniu, aż w końcu, gdy pewnego wieczoru stanął o własnych siłach i wyciągnął do niej rękę, zrozumiała, że wszystko, przez co przeszli, było warte tej jednej chwili.