Czekaj na niego…

Rosa jeszcze nie oschła na trawie, mgła leniwie cofała się na drugi brzeg rzeki, a słońce już wytaczało się z krawędzi lasu, jak rozżarzona kula.

Kazimierz stał na ganku, wdychając świeże poranne powietrze. Za plecami usłyszał ciche klapnięcia bosych stóp. Kobieta w nocnej koszuli i narzuconej na ramiona chustce podeszła i przytuliła się do niego.

— Jak tu pięknie! — westchnął Kazimierz. — Wracaj do domu, zimno, przeziębisz się — powiedział czule i poprawił chustkę, która zsunęła się z jej białego ramienia.

Kobieta wczepiła się w jego rękę jak pnącze.

— Nie chcę już nigdzie wyjeżdżać — szepnął Kazimierz ochrypłym od wzruszenia głosem.

— To nie wyjeżdżaj — jej głos kusił, wabił jak syreni śpiew. *„Zostanę… i co dalej?”* Ta myśl otrzeźwiła go.

Gdyby wszystko było takie proste, już dawno by tu został. Ale dwudziestu trzech lat małżeństwa nie da się wymazać, a dzieci… Marzena to już prawie dorosła, większość czasu spędza u narzeczonego, niedługo ślub. A Krzysiek ma dopiero czternaście lat, najtrudniejszy wiek.

Kierowca ciężarówki zawsze znajdzie pracę, ale czy tutaj zarobi tyle, co teraz? Teraz jest panem życia – kupuje Jadwidze drogie prezenty. A gdy będzie przynosił dwa, może trzy razy mniej, czy dalej będzie go kochać? Pytanie.

— Jadzia, nie zaczynaj — machnął ręką Kazimierz.

— Dlaczego? Dzieci już duże, czas pomyśleć o sobie. Sam mówiłeś, że z żoną żyjesz z przyzwyczajenia. — Jadwiga odsunęła się obrażona.

— Ech, gdybym wcześniej wiedział, że ciebie spotkam… — Kazimierz głośno westchnął. — Nie gniewaj się. Muszę jechać, i tak się spóźniam. — Chciał ją pocałować, ale odwróciła twarz. — Jadziu, mam ładunek, umowa. Jeśli chcę wrócić przed nocą…

— Zawsze tylko obiecujesz. Przyjeżdżasz, mącisz mi w głowie, a potem pędzisz do żony. Mam już dość czekania. Michał od dawna proponuje mi ślub.

— No to idź za niego. — Kazimierz wzruszył ramionami.

Chciał coś jeszcze dodać, ale zrezygnował. Zszedł z ganku, skręcił za róg domu i przez ogród podszedł do pobocza, gdzie stała jego ciężarówka. Zostawiał ją tam specjalnie, by nie hałasować rano wśród domów.

Wsiadł do kabiny. Zazwyczaj Jadwiga odprowadzała go do auta i żegnała pocałunkiem. Dziś jednak została na ganku – widocznie naprawdę się obraziła. Kazimierz poprawił się na siedzeniu, zatrzasnął drzwi. Zanim odpalił silnik, wykręcił numer żony. Przy Jadwidze wstydził się dzwonić. W słuchawce odezwał się mechaniczny głos informujący, że telefon jest wyłączony… Brak nieodebranych połączeń.

Schował telefon i odpalił silnik, nasłuchując jego rytmicznego warkotu. Ciężarówka drgnęła, zrzucając resztki snu, i ruszyła, kołysząc się na wybojach. Kazimierz trąbił na pożegnanie i dodał gazu.

Kobieta na ganku przytuliła ramiona, słuchając, jak odgłos silnika oddala się, i weszła do domu.

Z radia płynął aksamitny głos Mieczysława Szcześniaka: *„Nie płacz Ewka, nie płacz dziewczyno…”* Kazimierz nucił pod nosem, myśląc o tej, którą zostawił. Ale wkrótce myśli wróciły do domu: *„Co tam się dzieje? Drugi dzień nie mogę się dodzwonić. Jak wrócę, zrobię porządek…”*

A tymczasem jego żona, Janina, właśnie budziła się z narkozy w szpitalnej sali i natychmiast wszystko sobie przypomniała…

***

Żyli z Kazimierzem ponad dwadzieścia lat, dwadzieścia cztery, by być precyzyjnym. Mąż – kierowca międzynarodowy, zarabiał nieźle, rodzina stabilna, duże mieszkanie, dwoje dzieci. Marzena już dorosła, niedługo wychodzi za mąż, skończyła szkołę fryzjerską. Krzysiek ma czternaście lat, marzy o marynarce.

I nagle ten telefon. Najpierw Janina pomyślała, że to jakiś żart albo pomyłka.

— Dzień dobry, Janino. Czeka pani na męża? A on się spóźnia… — głos był słodki, lepki jak miód.

— Co się stało? — przerwała mu niecierpliwie, od razu myśląc o wypadku. Droga długa, różnie może się zdarzyć. Wiózł cenny towar, odpowiedzialność spora.

— Stało się. Jest u kochanki — zamruczał głos.

— Kto mówi?! — krzyknęła w słuchawkę.

— A ty czekaj, czekaj… — w tle rozbrzmiał kobiecy śmiech.

Janina odsunęła telefon od ucha i rozłączyła się. Ale ten śmiech wciąż dźwięczał jej w głowie. Ogarnęła ją panika. Myśli wirowały, podsuwając raz obrazy wypadku, raz inną kobietę w ramionach męża. Kto mógł znać jej numer i wiedzieć, że Kazimierz jest w trasie? Tylko ta… druga. Jak śmiała do niej dzwonić, śmiać się z niej?!

Wybrała numer męża, ale zaraz się rozłączyła. A jeśli akurat prowadzi? I co mu powie? Nie może go rozpraszać. Jak wróci, wtedy pogadają. Próbowała zająć się domem, ale wszystko wypadało jej z rąk. W uszach wciąż brzmiał ten przymilny głos i ten szyderczy śmiech.

Jak na złość ani Marzeny, ani Krzyśka nie było w domu. Córka gdzieś się włóczyła z chłopakiem, a syn wczoraj wyprosił się na urodziny kolegi.

Musiała się czymś zająć, żeby nie oszaleć. Janina przebrała się, wzięła torebkę i wyszła. Pójdzie do sklepu, kupi majonez, cebulę i piwo dla Kazimierza. W weekend lubił wypić jedno, drugie. Jutro nie będzie miała czasu, trzeba przygotować kolację. Mąż obiecał wrócić na obiad. *„A jeśli nie wróci?”* — zapytał wewnętrzny głos, ale Janina go zagłuszyła.

Postanowiła pójść do supermarketu, uspokoić nerwy. Ale piechotą daleko, więc skręciła w boczną uliczkę. Z jednej strony ciągnął się betonowy mur, z drugiej rząd stłoczonych garaży. Miejsce puste, zaczynało się ściemniać, ale droga była dwa razy krótsza. Zdaży, zanim zrobi się zupełnie ciemno. Przyspieszyła kroku.

Nagle ktoś szarpnąłPrzez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu, aż w końcu Janina wybuchnęła płaczem i w jego ramionach znalazła schronienie, jakby cały świat nagle przestał istnieć.