Czekając na niego…

**Dziennik Poliny**

Rosa jeszcze nie oschła na trawie, mgła leniwie cofała się na drugim brzegu rzeki, a słońce już wypełzało zza postrzępionej krawędzi lasu.

Marek stał na ganku, wdychając świeże powietrze i podziwiając piękno poranka. Za plecami usłyszał miarowe, bosych stóp kroki. Kobieta w nocnej koszuli i narzuconej na ramiona chuście podeszła i stanęła przy nim.

— Cudownie dziś, prawda? — Marek nabrał pełne płuca powietrza. — Wracaj do domu, przeziębisz się — powiedział czule i poprawił chustę, która zsunęła się z jej okrągłego ramienia.

Kobieta przytuliła się do niego, obejmując jego rękę.

— Nie chce mi się od ciebie wyjeżdżać — szepnął Marek, a jego głos stał się cichszy od wzruszenia.

— To zostań. — Jej głos kusił jak syreni śpiew. *„Zostanę, a co potem?”* Ta myśl otrzeźwiła Marka.

Gdyby wszystko było takie proste, dawno by to zrobił. Ale dwadzieścia trzy lata małżeństwa nie da się tak po prostu wymazać, a dzieci… Kinga, można powiedzieć, już dawno się usamodzielniła, u narzeczonego spędza więcej czasu niż w domu, niedługo ślub. A Tomek ma ledwie czternaście lat, najtrudniejszy wiek.

Kierowca ciężarówki zawsze znajdzie pracę, ale w tej mieścinie nie zarobi dużo. Teraz rozdaje pieniądze, kupuje drogie prezenty Ewie. A gdy będzie zarabiał o połowę mniej, czy nadal będzie go kochać? Pytanie bez odpowiedzi.

— Nie zaczynaj, Ewka — machnął ręką Marek.

— Dlaczego? Dzieci są już duże, czas pomyśleć o sobie. Sam mówiłeś, że z żoną żyjesz tylko z przyzwyczajenia. — Ewa odsunęła się, urażona.

— Ech, żebym tylko wcześniej cię spotkał… — Marek ciężko westchnął. — Nie gniewaj się. Muszę już jechać, i tak się zasiedziałem. — Chciał ją pocałować, ale odwróciła głowę. — Ewka, naprawdę muszę, jeśli chcę zdążyć przed wieczorem. Mam ładunek, umowę.

— Zawsze tylko obiecujesz. Przyjeżdżasz, mącisz mi w sercu, a potem pędzisz do żony. Mam dość czekania w samotności. Krzyś od miesięcy prosi mnie o rękę.

— To wyjdź za niego. — Marek wzruszył ramionami.

Chciał coś dodać, ale zrezygnował. Powoli zszedł z ganku, skręcił za róg domu i ruszył ogrodem w stronę obwodnicy, gdzie na poboczu czekała ciężarówka. Zostawiał ją tam specjalnie, by rano nie hałasować w miasteczku.

Wsiadł do kabiny. Zwykle Ewa odprowadzała go do auta i żegnała pocałunkiem. Dziś jednak nie wyszła za nim — musiała być naprawdę zła. Marek ułożył się wygodniej, zatrzasnął drzwi. Zanim odpalił silnik, wybrał numer żony. Przy Ewie wstydził się dzwonić. W słuchawce usłyszał tylko suchy komunikat: *„Abonent chwilowo niedostępny…”* ŻadGdy drzwi się zamknęły za Markiem, Polina oparła się o framugę, czując, jak jej świat rozpada się na kawałki, a jedyną nadzieją w tej ciemności jest teraz Ivan, który wrócił, gdy wszyscy ją opuścili.