Czekaj na niego…

Rosa jeszcze nie oschła na trawie, mgła leniwie cofała się ku przeciwległemu brzegowi rzeki, a słońce już wtaczało się za ząbkowaną krawędź lasu.

Wojtek stał na ganku, zachwycając się pięknem poranka i wdychając głęboko świeże powietrze. Za plecami usłyszał pluskające kroki bosych stóp. Kobieta w nocnej koszuli i narzuconej na ramiona chustce podeszła i stanęła obok niego.

— Cudownie tu, co? — westchnął Wojtek. — Wracaj do domu, przeziębisz się — powiedział łagodnie, poprawiając chustkę, która zsunęła się z jej okrągłego, białego ramienia.

Kobieta przytuliła się do niego, obejmując jego rękę.

— Nie chce mi się od ciebie wyjeżdżać — szepnął Wojtek, a głos mu zadrżał.

— To zostań. — Jej słowa kusiły jak syreni śpiew. „Zostać? A co potem?” Ta myśl otrzeźwiła go.

Gdyby wszystko było takie proste, już dawno by tu został. Ale dwadzieścia trzy lata z żoną nie da się tak ot wymazać, a dzieci… Kinga, można powiedzieć, już odcięty kawałek, u narzeczonego śpi częściej niż w domu, niedługo ślub. A Bartek ma dopiero czternaście lat, najtrudniejszy wiek.

Kierowca ciężarówki zawsze znajdzie pracę, ale tutaj raczej nie zarobi dużo. Teraz rzuca pieniędzmi, kupuje Jadzi drogie prezenty. A gdy będzie zarabiał dwa, może i trzy razy mniej? Czy nadal będzie go tak kochała? Pytanie bez odpowiedzi.

— Nie zaczynaj, Jadzia — machnął ręką.

— Dlaczego? Dzieci dorosłe, czas pomyśleć o sobie. Sam mówiłeś, że z żoną jesteś z przyzwyczajenia. — Jadzia odsunęła się urażona.

— Ech, gdybym tylko wcześniej wiedział, że cię spotkam… — Wojtek ciężko westchnął. — Nie gniewaj się. Muszę jechać, już się spóźniłem. — Chciał ją pocałować, ale odwróciła twarz. — Jadzia, naprawdę muszę, jeśli chcę zdążyć przed wieczorem. Mam umowę, ładunek.

— Zawsze tylko obiecujesz. Przyjeżdżasz, burzysz mi spokój, a potem pędzisz do żony. Już mam dość czekania w samotności. Grześ od dawna mnie pragnie.

— No to idź do niego. — Wojtek wzruszył ramionami.

Chciał coś dodać, ale się powstrzymał. Powoli zszedł z ganku, skręcił za róg domu i ruszył ogrodem w stronę obwodnicy, gdzie na poboczu czekała ciężarówka. Zostawiał ją tam specjalnie, by nie hałasować rano w osadzie.

Wszedł do kabiny. Zwykle Jadzia odprowadzała go i żegnała pocałunkiem. Dziś jednak została w domu — naprawdę była zła. Wojtek usadowił się wygodnie, zatrzasnął drzwi. Zanim odpalil silnik, wybrał numer żony. Przy Jadzi wstydził się dzwonić. Odezwał się automat: „Abonent czasowo niedostępny…” Żadnych nieodebranych połączeń też nie było.

Schował telefon, zapalił silnik, nasłuchując jego głuchego pomruku. Ciężarówka drgnęła, jakby zrzucając resztki snu, i wolno ruszyła, kołysząc się na nierównościach szutrówki. Wojtek dał krótki sygnał i dodał gazu.

Kobieta na ganku wzdrygnęła się, słuchając oddalającego się warkotu, i weszła do domu.

Z radia popłynął aksamitny głos Mieczysława Szcześniaka: *„Moja miła, moja cicha, tyś królewna z moich snów…”* Wojtek nucił w myślach, wspominając zostawioną kobietę. Ale wkrótce myśli przeskoczyły na dom: „Co tam się dzieje? Drugi dzień nie mogę się dodzwonić. Jak wrócę, zrobię porządek…”

Tymczasem jego żona, Krystyna, właśnie ocknęła się z narkozy w szpitalnej sali i natychmiast wszystko sobie przypomniała…

***

Żyli razem ponad dwadzieścia lat, dwadzieścia cztery, jeśli być dokładnym. Mąż kierowca, zarabiał dobrze, rodzina silna, duże mieszkanie, dwoje dzieci. Kinga już dorosła, niedługo ślub, skończyła szkołę fryzjerską, pracuje. Bartek ma czternaście lat, marzy o marynarce.

I nagle ten telefon. Najpierw Krystyna pomyślała, że to żart albo pomyłka.

— Dzień dobry, Krystyno. Męża wypatrujesz? A on się spóźnia… — głos słodki, lepki jak miód.

— Co się stało? — przerwała niecierpliwie, od razu myśląc o wypadku. Droga daleka, c”Krystyna spojrzała w okno, gdzie za szybą wirowały pierwsze płatki śniegu, i zrozumiała, że czas wybrać siebie.”