Musisz mi coś obiecać, mamo

*”Jesteś mi to winna, mamo”*

Kinga poznała swojego przyszłego męża na ulicy. Zaspała na egzamin. Dobiegła do przystanku, a tramwaj odjechał jej sprzed nosa.

– No proszę! – wyrwało się jej, gdy tupnęła nogą ze złości. – Teraz na pewno się spóźnię.

– Panno, a dokąd trzeba? – Obok zatrzymał się chłopak na rowerze. – Mogę panią podwieźć.

– Na rowerze? Jakim cudem? – odparła zirytowana.

– A co? Lepsze to niż pieszo. Albo będzie pani czekać na tramwaj? Kto wie, kiedy przyjedzie. – Patrzył na nią, czekając na odpowiedź.

Telefonów komórkowych jeszcze nie było, budki rzadko działały, a taksówki nie dało się złapać na ulicy. Co ją to kosztowało?

– Przeciśniemy się przez podwórka, będzie szybciej niż tramwajem – poganiał ją chłopak.

Kinga przygryzła wargę, walcząc z wątpliwościami, ale czas uciekał. Podeszła do roweru i usiadła bokiem na bagażniku.

– Trzymaj się mocno – rzucił chłopak i odepchnął się od krawężnika. Rower, kołysząc się, ruszył. Kinga już chciała zeskoczyć, przestraszona, ale nabrali prędkości i pojechali równiej. Po dziesięciu minutach byli już pod akademikiem medycznym. Kinga zeskoczyła.

– Dzięki – powiedziała, zauważając krople potu na jego skroniach. – Ciężko było?

– Trochę – przyznał szczerze. – Jak masz na imię? – Siedział na rowerze, opierając stopę o schodek. Ich twarze znalazły się na tym samym poziomie.

– Kinga, a ty?

– Krzysztof. Powodzenia na egzaminie! – odkrzyknął i odjechał.

Kinga odprowadziła go wzrokiem i ruszyła na egzamin.

Gdy podeszła do sali, pierwsi studenci już wchodzili. Opierali się plecami o ściany, wertując notatki. Kinga starała się uspokoić po przejażdżce, zebrać myśli. Drzwi się otworzyły, wypuszczając podekscytowanego Marka z głupawym uśmiechem.

– Piątka? – spytała Kinga.

– Cztery! – odparł radośnie, machając indeksem.

– Następny! – wyjrzała techniczka. Spojrzała na Kingę. – Wychodzi jeden, od razu wchodzi kolejny. Nie będę wołać – dodała i zniknęła.

Studenci zawahali się. Kinga wzięła głęboki oddech i weszła. Wzięła los, przeczytała pytania – znała odpowiedzi.

– Numer? – spytała techniczka.

– Trzynasty.

– Bierz kartkę i idź się przygotować. Kto gotów? – Techniczka spojrzała na pochylonych nad stolikami.

– Ja – wyrzuciła z siebie Kinga.

Uniosła brwi.

– Wiesz, może lepiej…

– Wiem – przerwała jej Kinga.

Techniczka spojrzała na profesora. Ten skinął głową i Kinga podeszła.

– No i jak? – spytała koleżanka, gdy Kinga wyszła.

– Świetnie! – ledwo powstrzymała okrzyk.

– U kogo?

– U profesora. Miał dobry humor – dodała i ruszyła po schodach, stukając obcasami.

Wybiegła z budynku i zobaczyła Krzysztofa. Czekał na nią, oparty o rower.

– Nie odjechałeś?

– Chciałem się dowiedzieć, jak poszło.

– Świetnie! – uśmiechnęła się.

– Jedziemy?

– Dokąd? – zdziwiła się.

Nie zamierzała dziś się uczyć, ale też nie planowała iść nigdzie z obcym chłopakiem.

– Gdzie chcesz. Możemy popłynąć łódką albo do kina. Albo po prostu pochodzić.

– Nie pracujesz?

– Mam jeszcze tydzień urlopu – odparł.

Płynęli łódką, wstąpili do kawiarni, potem do kina. Gdy wieczorem żegnali się pod jej domem, Kinga zrozumiała, że jest zakochana.

– Gdzie byłaś? Już się martwiłam. Jak poszło? – spytała matka, gdy weszła. – Nie czas na zabawę. Obij się, stracisz stypendium.

– Nie stracę – obiecała.

Rok później wzięli ślub. Krzysztof był starszy, już pracował. Wynajęli małe mieszkanie. Byli szczęśliwi!

Półtora roku później ojciec Krzysztofa zmarł na zawał podczas wykładu. Matka prawie oszalała z żalu. Kinga i Krzysztof wprowadzili się do niej. Kinga wracała wcześniej ze studiów, gotowała, sprzątała. Matka patrzyła na nią, jakby nie rozpoznawała.

Kinga powiedziała mężowi o swoich obawach. Lekarze potwierdzili – u teściowej rozwijała się demencja. Rok później została potrącona przez samochód. Wyszła po kefir, który kupowała mężowi. Kinga i Krzysztof byli w pracy.

Zostali sami w dużym mieszkaniu. Urodził im się syn, Piotrek. Żyli, kłócili się, godzili, wychowywali dziecko – aż nadszedł kryzys.

Krzysztof oddalał się. Mówił, że ożenił się z szczupłą dziewczyną, a ona zmieniła się w „grubą ropuchę”.

– Zadbaj o siebie. Manicure, fryzura…

Kinga wiedziała, że ma rację, ale bolało. On też nie był już młody, miał brzuszek.

– Nie mogę mieć długich paznokci, jestem dentystką – tłumaczyła.

Podejrzewała, że ma kochankę. Ale wracał na czas, nie wyjeżdżał. Serce ściskało jej niepokój.

Przed jego urodzinami spytała, ilu gości zaprosić.

– Nie mówiłem? Będę świętować w restauracji. Dyrektor wspomniał o awansie. Zaprosiłem go z żoną – odparł.

Kinga poczuła ukłucie. Dobrze gotowała, zawsze chwalili jej dania. Ale nie protestowała. To jego dzień. Kupiła nową sukienkę, zrobiła makijaż. Dawniej by się zachwycał, teraz tylko kiwnął głową.

W restauracji było tłoczno. Toast za toastem, prezenty. Dyrektor pochwalił Krzysztofa, pogratulował awansu.

Zaczęły się tańce. Kinga odmówiła, mówiąc, że jest zmęczona. Krzysztof ruszył z młodą dziewczyną. Kinga wyszła do toalety.

Gdy weszła do kabiny, usłyszała głosy:

– No, koleżanko, odważna jesteś. Na oczach żony… Mówiłeś, że gruba i brzydka, a całkiem sympatyczna. Nie rozwiedzie się. Mają syna.

– Zobaczymy – odparł drugi głos.

Kinga nie mogła wyjść. Wróciła do sali – Krzysztof tańczył, szeptał coś dziewczynieKiedy Kinga wróciła do domu i spojrzała w lustro, zrozumiała, że najważniejsza w życiu nie jest miłość, która odchodzi, ale godność, która pozostaje.