Miłość w złym czasie

Dzisiaj zanotuję fragment mojego życia, który głęboko we mnie utkwił. Wieczorem zajrzałam do pokoju mamy, widząc, że śpi, cicho zamknęłam drzwi.

— Kasia… — usłyszałam nagle jej słaby głos.

— Tak, mamo. — Znów zajrzałam. — Myślałam, że śpisz. Potrzebujesz czegoś? Chciałam wyjść na chwilę z dziewczynami.

— Idź, ja się zdrzemnę… — szepnęła Julia i przymknęła powieki. Nawet to było dla niej wysiłkiem.

Z ulgą westchnęłam i pobiegłam się przebrać. Przyzwyczaiłam się do cichego poruszania się po domu od czasu, gdy mama zachorowała. Na dole pod blokiem czekał na mnie kolega z klasy, Tomek Nowak.

— Dlaczego tak długo? — rzucił zamiast powitania.

— Gotowałam mamie rosół. Gdzie idziemy? — odpowiedziałam uśmiechem, próbując zatuszować winę.

— Nadal jest chora?

— Tak, właśnie zasnęła. Tylko na chwilę, dobrze? W razie gdyby coś potrzebowała… — poprosiłam.

— Spokojnie, prześpi się, będzie lepiej. — Machnął ręką, beztroski jak zawsze.

Przygryzłam wargę. Nikomu nie mówiłam, na co choruje mama. Nie chciałam, żeby się nad nami użalali, żeby w szkole zrobiła się panika.

— No i zaczyna padać. Chodźmy do Jacka, rodzice wyjechali na działkę — szepnął Tomek, próbując mnie objąć i pocałować.

Odskoczyłam.

— Co ty robisz? Ktoś może zobaczyć!

— No kto? Mama śpi. No chodź — nalegał.

Zawahałam się. Ostatnim razem, gdy byliśmy u Jacka, Tomek się narzucał. Lubiłam go, ale wszystko robił zbyt szybko.

— Kasia, tylko na chwilę. Obiecuję, nie będę się czepiał — błagał. Deszcz rzeczywiście przybierał na sile.

— No dobrze… ale krótko — zgodziłam się w końcu.

— Jasne. — Starał się ukryć radość.

Jacek, otwierając drzwi, uśmiechnął się, widząc nas.

— Wchodźcie.

Nie ruszyłam się. Nie chciałam zostać z dwoma chłopakami sam na sam.

— Wczoraj ściągnąłem świetny film — powiedział Jacek. Tomek zdjął buty i poszedł za nim w głąb mieszkania. Pomyślałam, że to moment, by wyjść. Ale do domu też nie miałam ochoty wracać.

Zamknęłam drzwi i weszłam do pokoju, siadając obok Tomka. Od razu położył rękę za moimi plecami na oparciu kanapy. Jacek przyniósł piwo. Odmówiłam, więc Tomek wziął moją puszkę. Spojrzałam na niego z ukosa, ale nic nie powiedziałam.

Film rzeczywiście mnie wciągnął. Ocknęłam się, gdy poczułam jego gorącą dłoń pod bluzką. Szarpnęłam się, ale przytrzymał mnie mocno za ramę, a drugą ręką boleśnie ścisnął pierś.

— Bolii! — krzyknęłam.

Tomek poluzował uścisk, a ja poderwałam się z kanapy. Jacka nie było w pokoju — nie zauważyłam, kiedy wyszedł.

— Kasia, przepraszam… — głupio wyjęczał.

— Obiecałeś! — warknęłam ze złością.

— No co ty, nie jesteś już małą dziewczynką. Kocham cię. — Wstał.

To był pierwszy raz, kiedy powiedział, że mnie kocha. Nie odepchnęłam go. Pocałunki smakowały piwem. Jego ręce stały się nagle szorstkie, nachalne.

— Nie powinieneś… trzeba iść… — szepnęłam, próbując się odsunąć.

Nagle złapał mnie i przewrócił na kanapę, przygniatając ciężarem. Walczyłam, aż wreszcie uderzyłam go kolanem w krocze. Zaklął i zeskoczył ze mnie. Wypadłam do przedpokoju, złapałam buty i szarpałam się z zamkiem.

— No… to sobie idź! — rzucił za mną.

Wybiegłam na klatkę schodową, biegłam w skarpetkach, aż zatrzymałam się i wreszcie włożyłam buty. Jak mogłam mu uwierzyć? Mama leży chora, a on… chce tylko jednego.

W domu długo szorowałam twarz i szyję, zmywając jego ślinę. Siedziałam potem w ciemności, myśląc: co będzie, jeśli mama umrze? Zostanę zupełnie sama. Jak sobie poradzę? Za dwa miesiące skończę osiemnaście lat — alimenty się skończą. Nie mam pieniędzy nawet na suknię na studniówkę. Ale co tam, dam radę, byle mama wyzdrowiała.

O raku mamy dowiedziałam się sama. Czując, że choroba jest poważniejsza, niż mówiła, wpisałam w wyszukiwarkę nazwy jej leków. Wtedy zrozumiałam.

Telefon zadźwięczał — wiadomość od Tomka: *”Przepraszam.”* Nie odpowiedziałam. Wiadomości sypały się jedna za drugą — raz błagał, raz wyzywał. Wyłączyłam telefon.

Przed snem zajrzałam do mamy.

— Mamo, śpisz?

Julia z trudem otworzyła oczy.

— Coś ci trzeba? Wody?

Ledwie pokręciła głową i zamknęła powieki.

Nazajutrz obudził mnie łomot. Wpadłam do jej pokoju — mama stała, trzymając się łóżka, a na ziemi leżał przewrócony taboret.

Podbiegłam, pomogłam jej położyć się, zaskoczona, jak lekka i wiotka stała się jej postać.

— Dlaczego wstawałaś? Mogłaś mnie zawołać! — wymyślałam, choć serce pękało.

— Myślałam… że dam radę — ledwie wykrztusiła, dysząc.

Przyniosłam herbatę, ale ledwie kilka łyków — od kilku dni prawie nic nie jadła.

Czułam niepokój. Chciałam zostać w domu, zwłaszcza po wczorajszym. Ale zbliżały się egzaminy. Postanowiłam wyjść wcześniej, z ostatniej lekcji historii.

Po powrocie mama spała. Sprawdzałam ją co chwilę — leżała nieruchomo. W końcu dotknęłam jej ramienia — i już wiedziałam. Wybiegłam z pokoju, dusząc krzyk, nie wiedząc, co robić. Pobiegłam do sąsiadki. Ta, widząc moją twarz, od razu zrozumiała. Wezwała pogotowie, potem czekałyśmy razem.

Gdy zabrali mamę, otworzyłam wszystkie okna. Sąsiadka zebrała od ludzi kilka stówek i przyniosła mi. Dowiedzieli się w szkole — rodzice też pomogli. Pogrzeb zorganizowali jej koledzy z pracy.

Te dni minęły jak sen. W trumnie leżała obca kobieta — nie patrzyłam. Wolałam zapamiętać mamę sprzed choroby.

Pewnego dnia znalazłam zeszyt — kilka stron zapisanych jej ręką. Bez dat.Nadszedł dzień, gdy sama spoglądałam w lustro i widziałam w swoich oczach to samo pragnienie, by ktoś – choć na chwilkę – zatrzymał się i przeczytał moją historię.