Wakacyjna przygoda nad wodą

**Wakacje nad morzem**

– Kasia, absolutnie nie zgadzam się, słyszysz? Masz dopiero osiemnaście lat. Nie rozumiesz… – Olga raz po raz podnosiła głos. Kłóciły się z córką od kilku godzin.

– To ty nie rozumiesz. Wszyscy jadą, a ja jak zawsze nie mogę – upierała się Kasia.

– Jacy „wszyscy”? Twoja Zosia? Jej matka pozwala jej na wszystko… – Olga urwała, czując, że posunęła się za daleko. – Posłuchaj, córeczko…

– A ty słuchałaś, kiedy mówiłam, że nie chcę żadnego Jana Kowalskiego? Ach tak, zdanie dziecka nikogo nie interesuje. Zrobiłaś po swojemu. Mówiłaś, że chcesz być szczęśliwa. I co? Jesteś, mamo? Nie jestem dzieckiem, jestem dorosła. Też chcę być szczęśliwa. Jadę, czy ci się to podoba, czy nie. Pieniędzy mi nie trzeba – w oczach Kasi błyszczały łzy.

– Właśnie dlatego chcę, żebyś była szczęśliwa. Możesz zrobić coś, czego pożałujesz. Pomyśl, Kasia. Będziesz całkiem zależna od tego twojego Wojtka. Jesteś pewna, że go znasz? Znacie się tak krótko. Nie będziesz miała nikogo blisko…

– Nie martw się, nie wrócę z niespodzianką – zaśmiała się gorzko Kasia.

– Nie słyszymy się nawzajem. – Olga opadła bezsilnie na kanapę.

Była zmęczona tłumaczeniami. Mąż zostawił ją z trzyletnią Kasią, alimentami i zniknął. Gdy poznała Jana, nie spodziewała się, że znów pokocha i zaufa mężczyźnie. Przez lata starał się zastąpić Kasi ojca, być jej przyjacielem. A ona nigdy go nie zaakceptowała.

Pamiętała, jak dwunastoletnia córka przywitała Jana wrogo, a gdy wyszedł, spytała:

– Będzie z nami mieszkał?

– Tak. Jesteś przeciw?

– Kto mnie pyta? I tak zrobisz po swojemu.

Przyjaciółka, psycholog, radziła: „To tylko zazdrość. Nie ulegaj. W mgnieniu oka dorośnie, wyjdzie za mąż, a ty zostaniesz sama. Facet jak Jan może się więcej nie trafić.”

Olga starała się nie zaniedbywać córki, lecz ciągnęło ją do Jana, a Kasia walczyła o uwagę. Gdy zrozumiała, że matka nie należy już tylko do niej, odsunęła się. I oto rezultat – przestały się słuchać.

Teraz Kasia się mści. Wojtek to sympatyczny chłopak z dobrego domu. Olga nie ma nic przeciwko niemu, ale pozwolić córce jechać z nim nad Bałtyk?

Rodzice chłopaków mają łatwiej. Olga ma tylko Kasię. Nigdy się nie rozstawały. A teraz córka chce jechać z chłopakiem. Wiadomo, co tam będzie – wino, seks. Trudno jej zaakceptować, że Kasia dorosła.

Ale nie da się trzymać jej na smyczy. Jan też uważa, że trzeba dać wolność. „Dziewczyna niegłupia, sama się zorientuje.” Olga była mu wdzięczna, że nie wdawał się w awanturę.

Czy powinnam była zrezygnować z Jana, poświęcić się córce? Ale jak zapomnieć o sobie, gdy ma się ledwie trzydzieści kilka lat i pragnie się miłości?

Teraz Kasia chce być szczęśliwa. Nie słucha matki. Łatwo radzić, gdy chodzi o cudze dzieci. Gdy dotyczy własnej córki, rozsądek milknie przed strachem i miłością. Każda matka chce uchronić dziecko przed błędami. A może to właśnie jest ten błąd?

Olga westchnęła, weszła do pokoju córki. Kasia siedziała na łóżku, wpatrzona w telefon. „Narzeka do Wojtka” – pomyślała.

– Nie mam siły się z tobą kłócić. To naturalne, że się boję. Jedź. Tylko obiecaj, że będziesz dzwonić i nie wyłączysz telefonu.

Kasia spojrzała zdziwiona. Nie spodziewała się kapitulacji.

– Dobrze.

„Dawno rzuciłaby mi się na szyję, nazwała 'mamusią’. A teraz traktuje to jak łaskę” – pomyślała Olga.

– Wezmę niebieską walizkę? – Kasia zajrzała do kuchni.

– Jasne. A kiedy wyjeżdżacie?

– Dziś wieczorem, mówiłam.

Dziś? Tak szybko? Olga nie oswoiła się z myślą, że puszcza córkę samą. „Boże, dlaczego tu siedzę?” Wstała, wyjęła pieniądze z szuflady i dała Kasi.

– Masz, schowaj. Wojtkowi nie mów. Jeśli zechcesz wrócić, kupisz bilet.

– Dzięki. – Kasia się uśmiechnęła. – Wojtek przyjedzie po mnie. Nie żegnaj mnie, dobrze?

Olga skinęła głową. „Dobrze, że nie rozstajemy się w gniewie.”

– Myślałem, że tu wojna, a cicho jak w kościele. Zgodziłaś się? – Jan wszedł do pokoju. Olga przytuliła się do niego.

– Dobrze, że jesteś. Nie wiem, czy dobrze robię…

– Uspokój się. Wszystko będzie dobrze.

Wojtek przyszedł po Kasię przed jedenastą.

– Odpowiadasz za nią. Dzwoncie – Olga ledwo powstrzymywała łzy. W oczach Kasi dostrzegła błysk wątpliwości, który natychmiast zniknął.

– Gotowa – powiedziała Kasia, przerywając przeciągające się pożegnanie. Wojtek wziął walizkę.

– Niech pani nie martwi się, wróci cała – zapewnił.

Gdy drzwi się zamknęły, Olga podbiegła do okna. Jan objął ją.

– Wsiedli do taksówki. Boże, chroń ją…

– Zróbmy herbaty – zaproponował Jan.

***

W taksówce Wojtek objął Kasię i zaczął całować.

– Przestań! – odsunęła się, rzucając znaczące spojrzenie na kierowcę.

Wojtek wyprostował się, ale ręki nie zdjął.

Może źle postąpiła, kłócąc się z mamą? Wciąż może wrócić. Lecz taksówka zatrzymała się, by zabrać Pawła i Zosię. Zrobiło się głośno i wesoło – wątpliwości rozpłynęły się. Za kilka godzin będą w Sopocie.

Wynajęli dwa pokoje. Kasia trochę się bała, ale Wojtek, gdy zostali sami, od razu pociągnął ją do łóżka.

– Chcieliśmy iść nad morze… – zaczęła, lecz zapomniała o wszystkim. Morze poczeka.

Dni mijały szybko. Kasia opaliła się, wysłała mamie zdjęcia: „Morze ciepłe jak mleko. Wszystko super!” Olga oglądała je z ulgą.

Pewnego dnia chłopacy wynajęli jacht. Gdy dotarli do portu, okazał się malutki. Właściciel, opalony do granKasia spojrzała na wschodzące słońce, czując, że ta podróż nauczyła ją więcej o życiu niż całe osiemnaście lat w domu.