Moje zasady

Moje zasady

Jak to często bywa, Kinga nie znała swojego ojca. Zostawił je z mamą zaraz po narodzinach córki. Mieszkały w małym miasteczku w domku jednorodzinnym. Mama nie rozpieszczała córki. Od dzieciństwa Kinga umiała palić w piecu, pielić i podlewać ogródek, chodzić do sklepu.

Uczyła się na same piątki, chodziła do szkoły z przyjemnością, marzyła o aktorstwie i życiu w dużym mieście. Po skończeniu szkoły wyjechała z rodzinnego miasteczka do Łodzi, znalazła pracę według pierwszej lepszej oferty i zaczęła studia zaoczne na uniwersytecie.

— Marzenia marzeniami, ale trzeba mieć zawód, który zawsze zapewni utrzymanie — mawiała mama. — Aktorzy raz mają grubo, a raz wcale.

Po ukończeniu studiów, gdy zarabiała więcej, Kinga kupiła sobie samochód na kredyt. Nie „Mercedesa”, oczywiście, skromne, używane, ale solidne „Toyotę Yaris”. Dumna, przyjechała nim w odwiedziny do mamy.

Teraz ma już inny samochód, ale o pierwszym nie zapomniała. Niedawno zobaczyła go na parkingu w mieście i nie mogła uwierzyć, że staruszka jeszcze jeździ. Sama jeździła by nim do dziś. Ale… jak to zwykle bywa, zakochała się. Pierwsze uczucie, pierwsze doświadczenie. Prawie od razu on zaproponował wspólne mieszkanie. Wynajął małe mieszkanie. Wkrótce namówił Kingę na sprzedaż samochodu.

— Jest stary, zaraz się rozleci. Sprzedajmy go i kupimy nowy, który posłuży nam wiele lat — przekonywał. — Lepiej teraz, póki jeszcze wygląda i jedzie.

Kinga się zgodziła. A jak inaczej? Mężczyzna lepiej zna się na takich rzeczach niż młoda dziewczyna. Zostawiła mu sprzedaż. Żeby kupić nowy samochód, musiała wziąć kolejny kredyt. Chłopak obiecał, że pomoże spłacać. Jakże się cieszyła z nowej „Hyundaia”.

I tak jakoś samo wyszło, że to on jeździł tym samochodem. Odwoził Kingę do pracy, a potem jechał załatwiać swoje sprawy. Parzenie razy pomógł z kredytem, a potem oznajmił, że nie ma pieniędzy.

I wszystko byłoby dobrze, Kinga go kochała, tłumaczyła, aż pewnego dnia sąsiadka zatrzymała ją na podwórku i spytała, czy wie, że jej chłopak przyprowadza do mieszkania inne dziewczyny?

— Na własne oczy widziałam, jak podjechali pod dom, weszli przytuleni do klatki i wyszli po trzech godzinach.

— Tak, wiem. To… — Kinga, sparaliżowana gniewem i żalem, nie wiedziała, co powiedzieć. — Przepraszam, śpiewam się — wydukała i szybko ruszyła w stronę klatki.

— Wypędź go, dziewczyno, póki nie jest za późno — krzyknęła za nią sąsiadka.

W domu Kinga dała upust złości i łzom. Gdy chłopak wrócił, zabrała mu kluczyki i wyrzuciła za drzwi.

Została sama, z samochodem i kredytem. Wieczorami sprzątała biuro, gdzie pracowała, żeby koledzy z pracy nie wiedzieli. Zaczęła udzielać korepetycji, uczyła angielskiego. Ledwo wracała do domu, ale kredyt spłaciła szybko. Potem postanowiła kupić mieszkanie na kredyt hipoteczny.

Raz przyjechała do mamy na wypoczynek. Po dużym mieście rodzinne miasteczko wydawało się jeszcze mniejsze i postarzone.

— Czemu sama? Młodość przecież nie trwa wiecznie. Żaden ci się nie podoba? Taka ładna, z samochodem — powiedziała mama z uznaniem.

Kinga w przypływie skruchy opowiedziała jej o swoim nieudanym związku.

— Zbyt ufna jesteś. Mówiłam, że w dużym mieście same pokłusy i oszuści. Książki czytasz o miłości, a życie wygląda inaczej. Nie ma już rycerzy. Każdy chce żyć kosztem księżniczek. No nic, jeszcze znajdziesz swoją drugą połówkę. — Mama wyszła z pokoju, ale wróciła z małą paczuszką zawiniętą w gazetę.

— Masz, weź. Na wiano ci zbierałam. Nie będziesz przecież wiecznie w wynajętym mieszkaniu żyć. Trochę tego, ale na wkład własny wystarczy.

Kinga obsypała mamę pocałunkami. Obie się popłakały.

Wróciwszy do miasta, Kinga kupiła małe kawalerki. I tak do domu przychodziła tylko spać. Dalej pracowała i udzielała korepetycji wieczorami i w weekendy, żeby spłacać kredyt. Ale biura już nie sprzątała. Zmęczona, z przyjemnością wracała do swojego malutkiego mieszkania.

Pamiętając swoje przykre doświadczenia, Kinga ostrożnie podchodziła do mężczyzn. Bała się poważnych związków, nie wpuszczała nikogo w swoje życie. W wieku dwudziestu ośmiu lat miała mieszkanie, połowę spłaconych rat, samochód, którym jeździła na korepetycje.

Wszystko w życiu osiągnęła sama, swoją pracowitością i uporem. Nie każdy chłopak tak potrafi. Nie miała bogatych krewnych ani ojca, który by pomógł. Wszystko sama.

Tylko z życiem osobistym nie szło. Nie miała czasu ani miejsca, żeby poznawać chłopaków. A jeśli już kogoś poznała, nie śpieszyła się, by wpuścić go do swojego życia, stała się ostrożna. Choć bardzo marzyła o mężu, rodzinie, o gotowaniu i prasowaniu koszul, o witaniu kogoś po pracy… I o dzieciach, oczywiście.

A tu ni z gruchy, ni z pietla zjawiła się u niej dawna szkolna koleżanka. Przywiozła od mamy przetwory i słodycze. Od mamy też wyżebrała adres Kingi.

— Szczęściara z ciebie, Kinga. Dobrze zrobiłaś, że uciekłaś z naszej dziury. Masz swoje mieszkanie, samochód, widocznie dobrze zarabiasz. A ja zostałam przez Tomka. Kochałam go od szkoły. Pamiętasz? Jego mama mocno chorowała. Opiekowałam się nią jak własną matką. Noszełam basen, karmiłam łyżeczką. Powiedz, po co mi to było? I wszystko przez tę przeklętą miłość.

A potem matka umarła. Szkoda jej, oczywiście. Za co Bóg mnie pokarał? My z Tomkiem zaczęli myśleć o weselu, aż tu jak na złość przyjechała nowa, młoda nauczycielka. Nie wiem, jak się poznali, ale Tomek zaczął za nią łazić. Jak się dowiedziałam, urządziłam im taką awanturę, że ho, ho! Opowiem ci kiedyś. Długo będą pamiętać.

Ja się jego matką opiekowałam, znosiłam smród, nosiłam basen, a on stanął w obronie tej myszy. I jak tu?

Postanowiłam wtedy wyjechaćKinga spojrzała na koleżankę, westchnęła głęboko i powiedziała: „No cóż, może najwyższy czas, byśmy obie przestały uciekać od życia i dały sobie szansę na szczęście”.