Zdrada

**Zmiana**

– Małgośka… – zawodziła przez telefon Róża.

– O co ci chodzi? Powiedz wreszcie, co się stało? Z Krzysztofem? Rózia, dlaczego milczysz? – krzyczała Małgosia.

– I-i-i… Marek… A-a-a… – zaszlochała znów Róża.

– Z Markiem coś się stało? Miał wypadek? – Małgosia wyobraziła sobie, jak przyjaciółka potrząsa głową, jakby ta mogła ją widzieć przez telefon.

– Wystarczy! Cierpliwość mi pękła. Rozłączam się, słyszysz? Będę za dziesięć minut, czekaj – powiedziała Małgosia, jeszcze chwilę posłuchała szlochów, ale widząc, że niczego się nie dowie, odłożyła słuchawkę.

Szybko się przebrała, złapała torebkę, sprawdziła, czy ma telefon i inne drobiazgi, i wyszła, zamykając drzwi na klucz. Róża mieszkała tylko przystanek dalej, więc Małgosia ruszyła pieszo, co chwila przyspieszając do biegu i złoszcząc się w duchu: *„Zawsze musi być dramat! Zrobię jej awanturę, jeśli to znowu błahostka…”*

Po pięciu minutach stała przed klatką, wciskając guzik domofonu. W słuchawce coś zaskrzypiało.

– Rózia, otwórz, to ja! – krzyknęła Małgosia.
Znowu trzasnęło, rozległ się sygnał, a zamek zatrzasnął się. Wpadła do klatki, a drzwi za nią zamknęły się płynnie. Ciemność wydała się nieprzenikniona po dziennym świetle. Nie było czasu, by oczy się przyzwyczaiły – Małgosia ruszyła ku schodkom przed windą i natychmiast się potknęła, ledwie łapiąc się poręczy.

– Cholera, można się zabić! Nie mogą wkręcić mocniejszej żarówki? – burknęła.

Czekając na windę, nerwowo tupała nogą, przewijając w głowie wszystkie możliwe scenariusze. *„Niech tylko wszyscy będą cali…”* Przed drzwiami do mieszkania zatrzymała się na sekundę, nasłuchując. Żadnych krzyków ani płaczu – to już coś. Wzięła głęboki oddech i zdecydowanie nacisnęła dzwonek.

Drzwi otworzyła Róża z opuchniętą, zapłakaną twarzą. Jak zombie odwróciła się i powlekła do kuchni. Małgosia westchnęła, pokręciła głową, zdjęła buty i poszła za nią.

Róża osunęła się na krzesło, głowę zwiesiła bezwładnie, ręce złożone na kolanach. Cała jej postać mówiła o rezygnacji.

– Rózia, co się stało? Ty mnie przestraszyłaś – Małgosia położyła dłoń na jej plecach. – Mów wreszcie, bo nie wiem, co myśleć. Biegłam tu jak szalona.

– Marek odszedł – powiedziała Róża głosem pozbawionym życia.

– Odszedł? Do kochanki?

Róża skinęła głową.

– I co, sam ci powiedział, czy się nakręciłaś? – dopytywała Małgosia.
Nie była zaskoczona. Marek był przystojnym mężczyzną, więc zawsze mówiła przyjaciółce, że będzie miał wiele adoratorek. Róża powinna pilnować się i dbać o siebie, by nie stracić go dla pierwszej lepszej.

– Powiedział, że kocha inną, spakował się i wyszedł. Małgoś, powiedz, za co? Gotowałam, sprzątałam, urodziłam mu syna, odchudzałam się, żeby wyglądać jak modelka, a on i tak odszedł.

– Uff – Małgosia głośno westchnęła. – Wszyscy żywi, a ty zawodzisz jak nad trumną. Poszaleje i wróci – usiadła obok.

– Wróci? Naprawdę tak myślisz? – Róża podniosła głowę, patrząc na nią z nadzieją.

– Nie wiem. Wszystko może się zdarzyć. A ona jaka? Ładna? Młoda?

– W moim wieku. Pulchna, ruda i zezowata – Róża wzruszyła ramionami. – Małgoś, czego mu brakowało? Jestem od niej sto razy lepsza, a on… – znów się rozpłakała.

– Nie obwiniaj siebie. To hormony, kryzys wieku średniego… Oprzytomnieje i wróci.

Róża pokręciła głową, ramiona zaczęły się trząść w spazmie łkań.

– Przestań, weź się w garść. Jak teraz zajrzy, zobaczy cię w tym stanie i na pewno ucieknie. – Róża zawyła jeszcze głośniej.

– Rózia, płacz nic nie zmieni. Myślisz, że jak wróci, wszystko będzie jak dawniej? Głupia jesteś – Małgosia zmieniła taktykę. – Wybaczysz, a potem? Będziesz go dusić zazdrością, portretować przy każdym spóźnieniu. Zniszczysz siebie, jego i syna. Gdzie w ogóle jest Kuba?

– Zostawiłam u sąsiadki.

– I dobrze. Niech nie widzi matki w takim stanie. To przecież też mężczyzna, choć mały. Łzy i krzyki mu nie służą – westchnęła Małgosia.

– Przestań już! Dobędziesz się do psychiatry. Masz Kubę. Trudne, ale nie koniec świata. A skąd wiesz, że ona zezowata? Widziałaś ją?

– W jego telefonie. Był pod prysznicem, gdy dzwoniła… Potem znalazłam ją w mediach. No powiedz, czego chcą faceci? Myślimy, że tylko chude modelki ich kręcą? Głupoty. U takich to i piersi z silikonu. Ja się głodziłam, by nie wyglądać jak hipopotam po ciąży, a on i tak odszedł. A ta jest trzy razy szersza, a cycki jak… – Róża machnęła ręką, nie znajdując porównania.

– Nie w figurze rzecz. Coś innego go w niej urzekło – zamyśliła się Małgosia.

– Pewnie dusza! Splugawiona i podła. Nic, zapłaci za moje łzy – Róża otarła policzki wierzchem dłoni.

– Rózia, ogarnij się. Jesteś ładna, szczupła, młoda. Masz trzydzieści dwa lata? Całe życie przed tobą – próbowała ją pocieszyć Małgosia.

– Nie chcę bez niego żyć. Kocham go – jęknęła Róża, wykrzywiając usta. – To boli, boję się… – Łzy znów popłynęły. – Lepiej umrzeć.

– Co ty pleciesz?! Nie waż się nawet myśleć! Masz coś do picia? – Małgosia zajrzała do lodówki. – Napijemy się, będzie lżej – nalała wina po brzegi dwóch szklanek, podając jedną Róży.

– Wypij do końca. To najlepsze lekarstwo.

Róża posłusznie wychyliła duszkiem, oddając pustą szklankę.

– Marzyliśmy, że wkrótce się wyprowadzimy do większego mieszkania.Z czasem Róża zrozumiała, że największą zemstą będzie żyć dobrze – bez niego, ale dla siebie i Kuby.