Zdrada

— Kasia-aaa… — zawodziła do telefonu Agnieszka.

— O co tak ryczysz? Powiedz w końcu, co się stało? Z Wojtkiem? Aga, czemu milczysz? — krzyczała do słuchawki Kasia.

— Yyy… Jakub… Aaa… — zaniosła się znów płaczem Agnieszka.

— Coś się stało z Jakubem? Miał wypadek? — Kasia wyobraziła sobie, jak Agnieszka kręci głową, myśląc, że przyjaciółka jakoś ją widzi.

— Wystarczy, moja cierpliwość się skończyła. Rozłączam się, czujesz? Będę za dziesięć minut, czekaj — powiedziała Kasia, jeszcze chwilę posłuchała szlochu przyjaciółki, ale widząc, że więcej nic nie wyciągnie, odłożyła słuchawkę.

Szybko się przebrała, złapała torebkę, sprawdziła, czy ma telefon i inne drobiazgi, i wyszła z mieszkania, zamykając za sobą drzwi. Agnieszka mieszkała przystanek dalej, więc Kasia ruszyła pieszo, czasem przyspieszając do biegu i złoszcząc się w myślach na nieznośną Agnieszkę: „Zawsze musi dramatyzować, zamiast od razu powiedzieć, o co chodzi. Jak to będzie o głupstwo, to ją ubiję…”.

Po pięciu minutach stała przed klatką, wciskając guziki domofonu. W głośniku coś zaskrzypiało.

— Aga, otwórz, to ja — krzyknęła Kasia.
Z głośnika znów dobiegł trzask, potem sygnał i zamek elektryczny zaskoczył. Kasia wpadła do środka. Drzwi za nią zamknęły się powoli, a ją otoczyła ciemność, wydająca się nieprzenikniona po dziennym świetle. Nie miała czasu, by oczy się przyzwyczaiły, więc ruszyła w stronę schodów przed windą i natychmiast się potknęła, omal nie upadając. Udało jej się złapać za poręcz.

— Cóż za przekleństwo, można się zabić. Nie można wkręcić mocniejszej żarówki? — burknęła pod nosem.

Stojąc i czekając na windę, Kasia nerwowo tupała nóżką, przewijając w głowie wszystkie możliwe scenariusze tego, co mogło spotkać Agnieszkę, i powtarzając w myślach: „Tylko niech wszyscy będą cali…”. Przed drzwiami do mieszkania zatrzymała się na sekundę i nadsłuchiwała. Żadnych krzyków ani szlochów — to już było dobre. Kasia wzięła głęboki oddech i zdecydowanie nacisnęła dzwonek.

Drzwi otworzyła Agnieszka z opuchniętą, zalaną łzami twarzą. Odwróciła się jak zombie i powłócząc nogami, powlekła się do kuchni. Kasia westchnęła, pokręciła głową, zrzuciła buty i poszła za nią.

Agnieszka usiadła na krześle, opuszczając głowę i ramiona, bezwładne ręce złożyła na kolanach. Cała jej postura mówiła o rezygnacji i poddaniu się losowi.

— Aga, co się stało? Przestraszyłaś mnie — Kasia podeszła i położyła dłoń na jej plecach. — Mów, bo nie wiem, co myśleć. Leciałam tu jak szalona.

— Jakub mnie zostawił — wypowiedziała Agnieszka mechanicznym, pustym głosem.

— Zostawił? Dla innej?

Agnieszka skinęła głową.

— Jak to się stało? Sam ci powiedział, czy coś się domyśliłaś? — dopytywała się Kasia.
Nie była zaskoczona. Jakub był przystojnym, postawnym mężczyzną. Zawsze podkreślała przyjaciółce, że kobiet, które będą chciały go zdobyć, nie zabraknie. Agnieszka powinna mieć oczy dookoła głowy i dbać o siebie, by nie dać mu powodu do zdrady.

— Powiedział, że kocha inną, spakował rzeczy i wyszedł. Kasia, powiedz, za co? Starałam się, gotowałam, prałam, sprzątałam, urodziłam mu syna, siedziałam na dietach, żeby nie przytyć po porodzie i wyglądać jak modelka, a on i tak odszedł.

— Uff — Kasia głośno westchnęła. — Wszyscy żywi, a ty zawodzisz jak nad trumną. Poszaleje i wróci — usiadła na sąsiednim krześle.

— Wróci? Myślisz? — Agnieszka poderwała się, odwróciła i spojrzała na nią z nadzieją.

— Nie wiem. Wszystko może być. A ona jaka? Ładna? Młoda?

— W moim wieku. Krępa, ruda i zezowata — Agnieszka wzruszyła ramionami. — Kasia, czego mu brakowało? Jestem od niej sto razy lepsza, a on… — Agnieszka zaszlochała i jeszcze niżej opuściła głowę.

— Nie obwiniaj się. To hormony, instynkt, kryzys wieku średniego… Otrząśnie się i wróci.

Agnieszka potrząsnęła głową, a jej ramiona zadrżały w kolejnym ataku płaczu.

— Przestań się mazać, weź się w garść. Jak teraz wejdzie i zobaczy cię w tym stanie, to na pewno ucieknie — po tych słowach Agnieszka znów zawyła, tak jak wcześniej do telefonu.

— Aga, łzami nic nie naprawisz. Myślisz, że jak wróci, to będzie jak dawniej? Głupia jesteś — Kasia zmieniła taktykę, zamiast pocieszać, zaczęła jej wykładać prawdę. — Myślisz, że byle wrócił, wszystko mu wybaczę. No toś głupia. Nie wybaczysz. Będziesz zazdrosna, jak się spóźni z pracy, będziesz go użerać, a przy okazji siebie. Zniszczysz siebie, jego i Tomka. A propos, gdzie on jest?

— Odprowadziłam do sąsiadki.

— No i dobrze. Niech nie widzi matki w takim stanie. To też mężczyzna, choć mały. Nie powinien oglądaAgnieszka w końcu zrozumiała, że nie warto płakać nad tym, co minęło, i postanowiła skupić się na nowym początku dla siebie i Tomka.