Kto jest moim ojcem?

— Kto jest moim ojcem?

— Ola, pójdziemy w niedzielę do kina?

— Nie wiem. Mama nigdy nie pozwala mi wychodzić wieczorem. Jeśli tylko w dzień.

— To pójdźmy w dzień. Kupię bilety? — zapytała z nadzieją Kinga.

Ola podniosła głowę i spojrzała w okna trzeciego piętra. Wydawało jej się, że w jednym momencie dostrzegła twarz mamy? Od razu zrobiło się jej przykro. Oczywiście, śledzi ją jak przestępcę. Wszyscy koledzy już mogą chodzić wieczorami, a ona tylko w dzień. Wszyscy mają normalnych rodziców, a ona… Ola wzięła od Kingi swoją taszę i cofnęła na krok.

— Dobrze, idę. Do jutra. — Szybko ruszyła w stronę klatki schodowej.

Weszła do mieszkania, zdjęła buty i cierpliwie starała się nie hałasować. Zgaszając światło w przedpokoju, przemknęła obok pokoju mamy.

— Zjesz coś? — głos mamy dogonił ją, gdy dotknęła klamki swojego pokoju.

Ola przewróciła oczami i odwróciła się.

— A jeśli nie? — odpowiedziała wyzywająco.

— Dlaczego ciągle jesteś taka niegrzeczna?

— A dlaczego ciągle mnie śledzisz? — rzuciła pytaniem za pytaniem.

— Nie śledzę. Po prostu wyjrzałam przez okno — odpowiedziała mama spokojnie.

— Tak, tak nie widziałam, żebyś patrzyła przez okno, kiedy jestem w domu — powiedziała Ola zjadliwie. — Mam dużo nauki. — Weszła do pokoju i zatrzasnęła drzwi. Włączyła światło i zaczęła liczyć w myśli: „Raz, dwa, trzy…”.

Zwykle na „pięć” mama wpadała do pokoju i zaczynała wrzeszczeć, że nie zasłużyła na takie traktowanie, że córka jest nieposłuszna i wyzywająca. Że jeśli jeszcze raz zatrzasnę przed nią drzwi…

Tym razem Ola doliczyła do dziesięciu, a mama nie przyszła. To było dziwne. Ola przebrała się, wyjęła książki i usiadła przy biurku.

Była głodna, ale czy mama dałaby jej spokojnie zjeść? Wpadłaby do kuchni, usiadła naprzeciwko i zaczęła długie pytanie za pytaniem. Właśnie dlatego Ola nie mogła już znieść tych rozmów. W końcu usłyszała kroki przed drzwiami i pochyliła się nad książką, udając, że czyta.

— Mogę wejść? — zapytała mama już w progu.

To było zupełnie niezwykłe. Mama nigdy nie pytała, po prostu wchodziła.

— Muszę ci coś powiedzieć — zaczęła, siadając na łóżku.

Ola tylko udawała, że czyta. Nie widziała ani słowa, a jedynie czekała, co powie mama.

— Zadzwoniła do mnie kobieta… U niej mieszkał twój ojciec… Powiedziała, że umarł… Pogrzeb jest jutro — mówiła mama równym głosem, robiąc przerwy między zdaniami, co w ogóle nie było do niej podobne.

— Jak umarł? — Ola podniosła głowę znad książki, patrząc na mamę przestraszonym wzrokiem.

— Zawał. Jeśli pójdziesz ze mną na pogrzeb, ubierz coś ciemnego.

— I mówisz to tak spokojnie?! — Ola zerwała się, przewracając krzesło. Stanęła przed mamą. — Słyszysz siebie? „Ubierz coś ciemnego”? — przedrzeźniała ją.

— Z tobą nie da się rozmawiać — westchnęła mama, wstając. — Między nami mówiąc, on nas zostawił. Zapomniałaś?

— Bo go nie kochałaś! — Ola prawie się zakrztusiła, walczyła ze łzami.

— Nie krzycz. Nie mów o tym, czego nie wiesz.

— Wiem! Tato mi powiedział, zanim odszedł. Że ty go nigdy nie kochałaś. Dlaczego w ogóle za niego wyszłaś? Lepiej byś ty odeszła i zostawiła nas z nim. On mnie kochał, różnica tobie. — Głos Oli się załamał. Usiadła, opuściła głowę na ręce i wybuchnęła płaczem.

Poczuła dotyk matki na ramieniu, ale odsunęła się.

— Jutro rano zadzwonię do szkoły, że nie przyjdziesz — powiedziała mama spokojnie i wyszła.

Ola długo płakała, zanim wyciągnęła album ze zdjęciami. Znalazła jedno z niewielu, gdzie widać ją z ojcem. On się uśmiechał, a ona trzymała w ręce białą watę cukrową. Wyjęła fotografię z koperty i wpatrywała się w nią przez długi czas, szlochając.

***

Ojciec odszedł, gdy Ola była w piątOla złożyła zdjęcie i cicho powiedziała do siebie: „Jeszcze kiedyś zrozumiem, dlaczego wszystko potoczyło się właśnie tak.”