Przebiegły Spryciarz

Sprytny Tymek

Kasia z mamą kłóciły się od kilku dni. Męczyły się, rozchodziły do swoich kątów, milczały, dąsały na siebie. Ale gdy któraś się uspokoiła i wracała do rozmowy, kłótnia wybuchała na nowo.

– Z tobą nie da się rozmawiać! Nikogo nie słuchasz. Dla ciebie liczy się tylko twoje zdanie. Nawet taty nie słuchałaś. Dlatego odszedł – krzyczała Kasia.
Wiedziała, że mówienie o ojcu to cios poniżej pasa, ale nie mogła się powstrzymać, ogarniał ją gniew.

– I tak się wyprowadzę, bo bez Darka nie potrafię żyć. Kocham go. Chciałam zrobić to po dobroci, ale widzę, że się nie da. Mam dwadzieścia lat, jestem dorosła. Dawno temu w tym wieku dziewczyny uchodziły już za stare panny. Ty zawsze taka idealna. Nie nudzi cię to? Nie chcę być taka jak ty… – Kasia urwała.

– Ależ ja nie jestem przeciwko. Słyszę cię doskonale. To czemu się nie pobierzecie, skoro się kochacie? – spytała mama niemal spokojnie, zaskoczona naciskiem córki.

– Znowu to samo – jęknęła Kasia. – Gdzie się żenić? Jesteśmy studentami. Mamy ciężar wisi na twojej szyi? Albo na jego rodzicach? Już mu kupili mieszkanie.

– A z czego będziecie żyć?

– Mówiłam ci, Darek pracuje, robi strony internetowe, małe programy na komputerze. Płacą mu za to. Tak, mamo. Nie słyszałaś, że teraz się tak pracuje? Nazywa się to online. Na jedzenie nam starczy, a za rok skończymy studia i się pobierzemy.

– To poczekajcie ten rok. Czy wam się pali? Jesteś w ciąży, tylko mi nie mówisz? – Mama podejrzliwie obrzuciła wzrokiem sylwetkę Kasi.

– Nie, mamo, nie jestem w ciąży. Męczy mnie to. Z tobą nie da się rozmawiać. – Kasia poszła do swojego pokoju i zaczęła wyciągać rzeczy z szafy, pakując je do plecaka. Rzeczy nie mieściły się, więc stanęła przy kanapie, zastanawiając się, co zrobić.

Do pokoju weszła mama. „Zaraz znów zacznie krzyczeć” – pomyślała Kasia. Ale mama stała w milczeniu i wyszła. Kasia nie wiedziała, co o tym myśleć. Po kilku minutach wróciła i położyła na kanapie obok sterty rzeczy Kasi walizkę. Jeździli z tatą do sanatorium z tą walizką.

– Dzięki! – Kasia przytuliła mamę. – Nie wyjeżdżam na koniec świata, będę do ciebie przychodzić. Będę dzwonić codziennie. Jeśli czegoś będziesz potrzebować, powiedz, przyjdziemy z Darkiem, wszystko załatwimy.

Mama nagle się załamała, usiadła na kanapie i zakryła twarz dłońmi.

– Wszyscy mnie porzucają. Słusznie, uciekajcie, odchodźcie, jakbym była potworem. Młoda i zdrowa byłam potrzebna, a teraz tylko wam przeszkadzam. Ojciec znalazł sobie młodszą, stara mu nie odpowiada. Jak dopadła go choroba wrzodowa albo złapał go ból krzyża, to byłam potrzebna. Opiekowałam się nim, robiłam masaże, gotowałam wszystko na parze. Wyciskałam soki z ziemniaków i kapusty. Wtedy byłam potrzebna. A jak wyzdrowiał, odzyskał siły, odszedł do innej, młodszej i zdrowszej. Nic nie szkodzi, znów go coś złapie, przypełznie do mnie, tylko ja mu nie wybaczę.

Teraz i ty odchodzisz. Co ci nie pasowało? Będziesz musiała sama gotować, chodzić po zakupy, prać. A do tego jeszcze przygotowywać się do zajęć. Ciężka dola kobiety. A jak zajdziesz w ciążę? Po co się tak śpieszysz?

Kasia przysiadła obok mamy, objęła ją za ramiona. Czuła, jak jest spięta, zmartwiona. Przemknęła jej nawet myśl, żeby ustąpić, zostać.

– Możecie się tak dalej spotykać. Po co się wyprowadzać? – Mama nie mogła się uspokoić.

– Po co ludzie żyją razem? Bo bez siebie nie mogą. Kocham go. Będę przychodzić. Obiecuję. I dzwonić codziennie. Chcesz, żebyśmy się do ciebie wprowadzili?

Mama odsunęła dłonie od twarzy i wyprostowała się gwałtownie.

– Tego to już za wiele.

Kasia uśmiechnęła się w duchu.

Mama późno wyszła za mąż. Babcia była surowa, nigdzie jej nie puszczała. Dopiero kiedy umarła, mama wyszła za mąż. Wskoczyła w ostatni wagon, jak to mówią.

Kasie dwadzieścia lat, a mama już na emeryturze. Zakład, w którym pracowała, splajtował. Wszystkich starszych wysłano na emeryturę. Do tego jeszcze ojciek wyrwał numer. Kasia to wszystko rozumiała. Ale jak się rozdzielić między mamą a Darkiem? Mało prawdopodobne, żeby we trójkę się dogadali. Kasia znała charakter mamy. Po co próbować, skKasia uśmiechnęła się, patrząc, jak Tymek merda ogonem, a mama – choć jeszcze się boczy – już mimowolnie głaszcze go po głowie.