A jednak mi się podobałeś…

A ty mi się podobałeś…

Kasia wyszła z biura i podeszła do samochodu na parkingu. Maska i przednia szyba były pokryte cienką warstwą śniegu. Wsiadła za kierownicę i od razu włączyła ogrzewanie, by rozgrzać zimne wnętrze. Potem wycieraczkami usunęła śnieżny pył z szyby.

Wyjechała z parkingu i włączyła się w miejski ruch. Ale samochody ledwo się przemieszczały, stała w korkach, na światłach. Czuła, jakby wszystkie auta w mieście zebrały się w jednym miejscu. Gdy mijała galerię handlową, postanowiła skręcić i przeczekać godzinę szczytu, przeglądając przy okazji świąteczne towary – może znajdzie prezenty dla bliskich.

Parking też był zapchany, nie było gdzie zaparkować. Już żałowała decyzji – lepiej byłoby zostać w korku, tam przynajmniej samochody jakoś się ruszały. Wtem w lusterku zabłysły reflektory – SUV cofał się, jakby ustępując jej miejsce.

W galerii panował tłok, duszno i gorąco. Kasia rozpięła płaszcz, odciągnęła szalik od szyi i ruszyła między półkami. Migały kolorowe bombki, migoczące lampki, a wśród tego wszystkiego przemieszczały się ludzkie postacie. Wrzuciła do koszyka kilka błyszczących ozdób, parę srebrzystych reniferów, ręczniki z Mikołajem w świątecznym opakowaniu, kieliszki do szampana z życzeniami szczęścia…

W domu ogarnie, co komu da. Dla mamy i męża kupi coś lepszego, ale dla koleżanek z pracy i znajomych te drobiazgi wystarczą. Stanęła w kolejce do kasy. Była zmęczona hałasem, marzyła o wyjściu na chłodne powietrze. Kiepski pomysł – przyjść tu w piątkowy wieczór. Mogła wpaść jutro rano, gdy ludzie jeszcze śpią.

W końcu przyszła jej kolej. Gdy kasjerka skanowała towary, Kasia ze zdumieniem zobaczyła, jak wiele niepotrzebnych rzeczy wybrała. No cóż, może się przydadzą.

Wyszła spod kasy, zapięła płaszcz, poprawiła szalik i z ciężką torbą ruszyła do wyjścia, uważając, by ktoś nie uderzył w pakunki i nie potłukł ozdób.

– Kasia!
Nie od razu zareagowała, szła dalej.
– Nowak!
Dopiero gdy usłyszała swoje dziewczęce nazwisko, zatrzymała się. Ludzie przepychali się obok, potrącali ją. Odeszła na bok, rozglądając się za kimś znajomym.

– Cześć, Kasia – rozległo się tuż obok.

Odwróciła głowę i zobaczyła mężczyznę z brodą. Ciemna czapka nasunięta na czoło, prawie do brwi. Uśmiechał się. Brakowało mu jednego przedniego zęba. Ubranie wisiało na nim niechlujnie. Już żałowała, że się zatrzymała. Ten człowiek nie mógł być nikim, kogo znała.

– Nie poznajesz? – zapytał. – Ja cię od razu rozpoznałem. Wyglądasz na milion – zaśmiał się chrapliwie.

Coś w jego głosie wydało się jej znajome, ale nie mogła sobie przypomnieć, kto to.

– Chodziliśmy do jednej klasy – przypomniał.

– Arek?! – wykrzyknęła zaskoczona. Chciała zapytać, co go doprowadziło do takiego stanu, ale się zawahała.

– Tak jest – uśmiechnął się szeroko, znów odsłaniając brakujący ząb. – Dużo się zmieniłem?

– Tak – skinęła głową. – Co się z tobą stało?

– Długa historia. Może usiądziemy gdzieś? Tu jest kawiarnia – spojrzał na nią pełen nadziei.

Nie mogła przyzwyczaić się do jego wyglądu. Jak mogła go nie poznać? Pewnie przez tę brodę i głupią czapkę. To przecież Arek, w którym kiedyś była zakochana, przez którego wylewała łzy. A teraz wstydziła się stać z nim na oczach wszystkich.

– Przepraszam, muszę iść – powiedziała, odwracając wzrok, jakby szukając pomocy u przechodniów. Ale nikt nie zwracał uwagi na tę dziwną parę.

Arek patrzył na nią wyczekująco.

– No dobrze, ale tylko na chwilę – zgodziła się, bardziej z ciekawości niż z chęci rozmowy.

On rozpromieniał się i powiódł ją do kawiarni.

– Chodź. Tyle lat się nie widzieliśmy. Może drugie tyle nie zobaczymy – znów się zaśmiał, szczęśliwy z tego spotkania.

Kasia zerknęła na twarze ludzi, którzy mijali ich w korytarzu – oby nikt znajomy. Arek cały czas podskakiwał, zaglądał jej w oczy, coś mówił.

W kawiarni prawie wszystkie stoliki były zajęte.

– Tam jest wolne – wskazał na stolik w ciemnym kącie.

„Przynajmniej nikt nas nie zobaczy” – pomyślała, chcąc jak najszybciej zniknąć z oczu innym.

Zanim zdążyli usiąść, podeszedł kelner, postawił przed nimi menu. Arek od razu je otworzył, wpatrując się w zdjęcia. Kasia zauważyła, jak przełknął śArek odwrócił wzrok od menu i w jego oczach pojawił się błysk dawno zapomnianej nadziei, gdy szepnął: „Wiesz, gdybym wtedy miał odwagę wybrać ciebie, wszystko potoczyłoby się inaczej”—a Kasia, wstrzymując oddech, zrozumiała, że niektóre „gdyby” pozostają na zawsze tylko bolesnym szeptem w duszy.