Kim jest mój tata?

„A gdzie jest mój ojciec?”

„Kasia, pójdziemy w niedzielę do kina?”

„Nie wiem. Mama nie puszcza mnie nigdzie wieczorami. Może tylko w dzień.”

„To pójdziemy w dzień. Kupię bilety?” – zapytał z nadzieją Marek.

Kasia podniosła głowę i spojrzała na okna trzeciego piętra. Wydawało jej się, czy w szybie mignęła twarz mamy? Od razu straciła humor. Wzięła od Marka swoją torbę i cofnęła się o krok.

„Dobrze, już idę. Do jutra.” – Szybko ruszyła w stronę klatki.

„Zawsze mnie śledzi, jakbym była jakąś przestępczynią. Wszystkie dziewczyny już mogą chodzić z chłopakami, a ja tylko w dzień. Wszyscy mają normalnych rodziców, a ja…” – myślała zirytowana, wchodząc po schodach.

Weszła do mieszkania, rozebrała się cicho. Zgasła światło w przedpokoju i przemknęła obok pokoju mamy.

„Zjesz coś?” – głos mamy dogonił ją, gdy już sięgała po klamkę.

Kasia przewróciła oczami i odwróciła się.

„A jeśli nie?” – odparła hardo.

„Dlaczego tak do mnie mówisz?”

„Dlaczego ciągle mnie śledzisz?” – odpowiedziała pytaniem.

„Nie śledzę. Tylko spojrzałam przez okno.”

„Tak, tak. Zauważyłam, że patrzysz w okno tylko wtedy, gdy wychodzę.” – Kasia weszła do pokoju i trzasnęła drzwiami. Włączyła światło i zaczęła liczyć w myślach: „Raz, dwa, trzy…”

Zwykle na „pięć” mama wpadała do pokoju i krzyczała, że nie zasłużyła na takie traktowanie, że córka jest niegrzeczna i nieposłuszna. Jeszcze jeden taki wybryk, jeszcze raz zatrzaśnie drzwi…

Kasia doliczyła do dziesięciu, ale mama nie przyszła. Dziwne. Przeciągnęła się, wyjęła zeszyty i usiadła przy biurku. Była głodna, ale czy mama dałaby jej zjeść w spokoju? Przyszłaby do kuchni, usiadła naprzeciwko i zaczęła przesłuchanie. Jak tu nie zirytować się? Nagle usłyszała kroki za drzwiami. Udawała, że czyta. „Zaraz się zacznie.”

„Przeszkadzam?” – Mama stała w progu.
To już było zupełnie niezwykłe. Nigdy nie pytała, po prostu wchodziła.

„Muszę ci coś powiedzieć.” – Usiadła na kanapie.

Kasia udawała, że czyta, ale nie widziała ani słowa. Czekała.

„Zadzwoniła do mnie kobieta… Mieszkał z nią twój ojciec. Powiedziała, że umarł. Pogrzeb jutro.” – Mama mówiła spokojnie, robiąc pauzy. Zupełnie nie po swojemu.

„Jak umarł?” – Kasia podniosła głowę.

„Zawał. Jeśli pójdziesz, załóż coś ciemnego.”

„I mówisz o tym tak spokojnie?” – Kasia wstała gwałtownie. „Słyszysz siebie? 'Załóż coś ciemnego’? To pogrzeb ojca!”

„Z tobą się nie da rozmawiać.” – Mama westchnęła. „On nas zostawił. Zapomniałaś?”

„Bo ty go nie kochałaś!” – Kasia zaczęła łkać.

„Nie krzycz. Nie mów, czego nie wiesz.”

„Wiem. Tata mi powiedział, zanim odszedł. Że ty go nigdy nie kochałaś. Po co w ogóle za niego wyszłaś? Lepiej byś odeszła i zostawiła nas w spokoju. On mnie kochał, w przeciwieństwie do ciebie.” – Głos się załamał. Kasia upadła na krzesło, zakrywając twarz rękami.

Poczuła dotyk mamy na ramieniu. Wzdrygnęła się.

„Zadzwonię rano do szkoły, powiem, że nie przyjdziesz.” – Mama wyszła.

Kasia wyjęła album ze zdjęciami. Znalazła jedno z ojcem – uśmiechnięty, a ona trzymała watę cukrową. Wyjęła je i płakała, patrząc długo.

***

Ojciec odszedł, gdy Kasia była w piątej klasie. Nigdy nie słyszała, by się kłócili. Dlatego rozwód był szokiem.

„Tato, naprawdę odchodzisz?” – spytała, gdy ją odprowadzał ze szkoły.

„Nie mogę tak dalej. Mama mnie nie kocha. Wytrzymałem długo.”

„Ja cię kocham.”

„Ja ciebie też.” – Pogładził ją po głowie. – „Zrozumiesz, gdy dorośniesz. Słuchaj mamy.” – Zostawił ją pod domem i nie wszedł do środka.

„On ma inną kobietę.” – powiedziała mama.

„I dzieci?”

„Nie wiem. Pewnie tak.”

***

„Kasia, wstawaj.” – Mama stała w drzwiach. – „Jedziemy do kaplicy.”

Kasia otworzyła oczy. Szukała czegoś w pościeli.

„Tego?” – Mama wskazała zdjęcie na biurku. – „Pośpiesz się.”

W kuchni mama piła kawę. Kasia nie mogła przełknąć ani kęsa. W kaplicy było niewiele osób. Kobieta przy trumnie płakała. To pewnie ta, która dzwoniła.

Kasia trzęsła się. Człowiek w trumnie nie przypominał ojca. Patrzyła tylko na zdjęcie. Mama stała nieruchomo, bez łez.

Na cmentarzu było zimno. Wszyscy płakali, gdy zasypywano grób. Tylko mama milczała.

„Naprawdę go nie kochałaś?” – spytała Kasia w domu. – „Słusznie odszedł.”

Wieczorem mama usiadła przy niej.

„Ten człowiek nie był twoim ojcem.”

Kasia spojrzała na nią.

„On prosił, by ci nie mówić. Ale teraz już nie żyje.”

„Więc kto jest moim ojcem?”

Mama westchnęła.

„Byłam w liceum. Zakochałam się w starszym chłopaku. Gdy poszedł do wojska, wyznałam mu miłość. Głupia byłam.” – Uśmiechnęła się gorzko. – „Ale on… Skorzystał z sytuacji. Zostałam sama z dzieckiem. Twoja babcia nas ukryła.”

„I nigdy go więcej nie widziałaś?”

„Nie chciałam. Spotkałam twojego ojczyma. Wyszłam za niego dla ciebie. Ale nie mogłam go pokochać. Dlatego odszedł.”

Kasia zrozumiała teraz, dlaczego mama była taka zimna.

W sobotę Marek zaproponował kino. Poszli do kawiarni.

„Mam dwóch ojców, a w sumie żadnego.” – Kasia mieszała łyżeczką.

„Może po prostu zdecyduj, kogo chcesz za ojca. Albo nikogo. Masz mamę.”

„Ona mnie nie kocha.”

„Po prostu boi się, byś nie popełniła jej błędów.”

Wyszli. Nad miastem wisiały ciężkie chmury.

„Niezły film był.” – Marek podniósł kołnierz.

„Może jutro pójdziemy?”

„Okej.”

Szli, rozmawiając. WKasia spojrzała w niebo i pomyślała, że może jednak warto zacząć słuchać mamy – w końcu to jedyna osoba, która zawsze przy niej była.