Dla mnie rodzina. Wiesz przecież, że nie mogę mieć dzieci…

„Urodź dla mnie. Wiesz przecież, że ja nie mogę mieć dzieci…

Urodź dziecko, urodź dla mnie. Wiesz, że ja nie mogę…

Pierwszy dzień zajęć na uniwersytecie zaczął się od wykładu. Kinga długo błądziła po korytarzach, zanim znalazła odpowiednią salę. Ledwo zdążyła usiąść na ostatnim miejscu w pierwszym rzędzie, gdy wszedł wykładowca. Przedstawił się i zaczął mówić, czym będą się zajmować w ciągu roku. Mówił, że pytania na egzaminach będą pochodzić z wykładów, nie z podręczników. Radził, żeby chodzić teraz, bo później przed sesją będzie trzeba szukać odpowiedzi w Internecie.

Wtedy otworzyła się drzwi i do sali weszła olśniewająco piękna dziewczyna. W auli rozległy się chichoty. Wykładowca natychmiast się odwrócił.

— Na wykład? Jak się nazywasz? — spytał ostro.

— Katarzyna Nowak — odparła dziewczyna bez cienia zażenowania.

— No cóż, pierwszy raz wybaczam, Katarzyno. Następnym razem nie spóźniaj się. Nie wpuszczam spóźnialskich na swoje wykłady. — Spojrzał na resztę zalęknionych studentów. — Dotyczy to wszystkich! Nie będę powtarzać, o czym mówiliśmy, zapytajcie kogoś później. Siadaj.

Dziewczyna przeszła w stronę pierwszego rzędu, starając się nie ślizgać na wysokich obcasach. Kinga przesunęła się, robiąc jej miejsce.

— Cześć. O czym on tu mówił? Straszył? — szepnęła ta barwna, jakby wyjęta z bajki, studentka.

— Cicho, wyrzuci cię — syknęła Kinga.

Na przerwie się poznały. Kasia okazała się pochodzić z podwarszawskiego Piaseczna. Dojeżdżała do Warszawy pociągiem. Nie przeliczyła się w pierwszym dniu i się spóźniła. Kinga przyjechała z Lublina, mieszkała w akademiku.

Kasia była żywiołowa, wesoła, do nauki podchodziła z luzem, nie przejmowała się ocenami. Dziwiła się, jak Kinga może całymi dniami siedzieć nad książkami.

— A co za różnica, czy dyplom będzie niebieski czy czerwony? Ważne, żeby dobrze wyjść za mąż, ustawić się w życiu — mawiała Kasia.

— Obiecałam mamie, że będę się dobrze uczyć. Wychowywała mnie sama. Też poszła na studia, zakochała się, zaszła w ciążę. A ten chłopak, mój ojciec, obiecał, że się ożeni, ale nie ożenił. Kiedy się urodziłam, mama rzuciła studia. Boi się, że powtórzę jej los. Wiem, jak ciężko jej było. Chcę, żeby była ze mnie dumna, a nie płakała.

— No, no. Tak i uschniesz nad książkami. A kiedy żyć? — nie ustępowała Kasia.

— Jak skończę studia, to zacznę żyć — zaśmiała się Kinga.

Mimo różnych podejść do nauki i życia, dziewczyny się zaprzyjaźniły. Kinga chodziła na wszystkie wykłady, pożyczała notatki przyjaciółce. Generalnie pomagała Kasi w nauce, przykrywała ją, gdy ta opuszczała zajęcia. A Kasia biegała na imprezy, spotykała się z chłopakami, nie odmawiała sobie niczego. Wielu próbowało otworzyć Kindze oczy na „przyjaciółkę”, że ta ją wykorzystuje.

— No i co? Przyjaźń rzadko bywa bezinteresowna. Zawsze jeden coś bierze od drugiego — odpowiadała Kinga.

Na czwartym roku Kasia zakochała się i zupełnie rzuciła naukę. Gdyby nie Kinga, wyrzuciliby ją z uczelni. Na początku ostatniego roku Kasia „wpadła”.

— Chciałam zrobić cichy zabieg, ale Marcin się dowiedział, tak wrzeszczał. Wychodzę za mąż. Będziesz moją świadkową. I nie protestuj — oznajmiła przyjaciółce.

Przed samym Nowym Rokiem wyprawili huczne wesele, a przed egzaminami Kasia urodziła chłopca. Na egzaminy przychodziła z plączącym się od zmęczenia językiem. Wykładowcy z litości stawiali jej trójki.

Kinga dostała czerwony dyplom i szykowała się do wyjazdu do domu, do Lublina.

— Co ty? Z takim dyplomem wszystkie drzwi w Warszawie stoją przed tobą otworem. Co ty będziesz robić w swoim Lublinie? A ja jak bez ciebie? Pogadam z Marcinem. Jego ojciec ma firmę, weźmie cię do pracy.

— Mama czeka… — próbowała się wymigać Kinga.

— Twoja mama się nie rozpłynie. Będzie tylko szczęśliwa. Zarobisz pieniądze, nabierzesz doświadczenia. Po Warszawie oderwą cię z rękami wszędzie. Marcin ma przyjaciela, nawiasem mówiąc, nieżonatego. Pamiętasz, obiecałaś po studiach zacząć żyć? Więc nie puszczę cię. Ech, gdyby nie dziecko, to byśmy razem szalały…

— Tak nie mów. Dzieci szybko rosną, jeszcze poimprezujemy. Przecież marzyłaś o dobrym życiu, prawda? Masz rodzinę, mieszkanie, dobrego męża. A dziecko to szczęście — pocieszała Kinga.

Kinga została w Warszawie. Marcin, mąż Kasi, rzeczywiście wstawił się za nią u ojca, i ten wziął Kingę do pracy. I tu pokazała się z najlepszej strony. Tylko w życiu osobistym nie szło.

Przyjaciółki często dzwoniły, ale rzadko się widywały. Kasia była zajęta dzieckiem, Kinga pracą. Pewnego dnia Kasia zadzwoniła złamanym głosem i poprosiła, by przyjaciółka przyjechała. Kinga natychmiast do niej pojechała.

— Co się stało? — spytała od progu, widząc zaczerwienione oczy Kasi.

— Jestem w ciąży — powiedziała przyjaciółka złamanym głosem.

— Uff. A ja już się wystraszyłam, że coś się stało, przyjechałam w popłochu, a to tylko ciąża. Gratuluję — odetchnęła Kinga.

— Z czego gratulujesz? Ledwo wyrwałam się z pieluch, chciałam wracać do pracy, a teraz znowu… Z jednego urlopu w drugi — narzekała Kasia.

— To czemu się nie zabezpieczałyście? — spytała Kinga, nie rozumiejąc tragedii Kasi.

— Jak? Zaczęłam brać tabletki, Marcin znalazł, awanturę zrobił. Jest jedynakiem, marzy o dużej rodzinie. Chce kupić dom. A mnie nikt nie pyta, czy chcę rodzić? No powiedz. Spróbujcie wy, faceci, raz urodzić, a potem siedzieć z dzieckiem, to bym popatrzyła. Mówi, że praca ciężka, że zmęczony, a sam rwie się do niej jak na święto, byle uciec z domu. Słuchaj, Kinga, może on ma kogoś? W pracy? Widziałaś coś? Powiedz prawdę — zażądała Kasia.

— Daj spokI wtedy Kasia odwróciła się do okna, patrząc na bawiące się w ogrodzie dzieci, i powiedziała cicho: „Może jednak to dziewczynka będzie tą, która nas wszystkich pogodzi”.